Ίσως έχετε - και εσείς - τις ίδιες απορίες

Τα περισσότερα κείμενα περιέχουν την ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ μου γνώμη! Άποψη - που προέρχεται τόσο από την πολυετή μου εμπειρία, όσο και από τις προτάσεις ειδικών επιστημόνων. Είναι αυτονόητο - πως την τελική απόφαση θα την πάρετε εσείς και η οικογένεια σας.

Θέμα Ημέρας* Του αρέσει το "βύζαγμα" του δακτύλου, και άλλες φορές δεν θέλει να αποχωριστεί την πιπίλα του. Λέτε να του κάνει κακό στο στόμα του;
Καταρχήν η χρήση της πιπίλας (χωρίς βέβαια να είναι βουτηγμένη στο μέλι) είναι κάτι αποδεκτό από γονείς και γιατρούς. Η πιπίλα νανουρίζει το παιδί. Η χρήση της είναι πράγματι καταστροφική για τα δόντια αν συνεχίζετε μετά από τα 3 χρόνια.

Το βύζαγμα του δακτύλου είναι μια παρόμοια συνήθεια ανακούφισης του μωρού, κυρίως όταν είναι κουρασμένο και νυσταγμένο. Είναι προτιμότερο να του προσφέρουμε την πιπίλα από το να του αφήνουμε να βάλει το δάκτυλο στο στόμα. Η απάντηση είναι προφανής. Κάποια στιγμή πετώντας την πιπίλα στα σκουπίδια, ξεγελάμε το παιδί των 3 χρόνων πως η πιπίλα… μας τελείωσε. Ενώ φανταστείτε, πως δεν έχουμε επιχείρημα αν το παιδί βάζει το δάχτυλο του στο στόμα. Συνήθως και το ρούφηγμα του δαχτύλου σταματά μετά τα 3 χρόνια. Επιμονή της συνήθειας (όπως και της πιπίλας) μετά τα 4 χρόνια εγκυμονεί κινδύνους για σοβαρές ορθοδοντικές δυσμορφίες.
Εκτός αυτού, είναι ξεκάθαρο πως όταν ένα παιδί 4 ή 5 χρονών βυζαίνει δάχτυλο ή φορά πιπίλα έχει ανάγκη μέσου αυτού του τρόπου να ανακουφίσει τα άγχη και τις ανασφάλειες του (ζήλια μωρού, οικογενειακές συγκρούσεις, απώλεια-θάνατος παππούδων);

Όπως και να είναι δεν καταφεύγουμε σε βάρβαρες μεθόδους , να βάζουμε κοφτερές αλοιφές στα δάχτυλα ή πιπέρι στο στόμα ή να του δένουμε το χέρι. Ούτε καν να του φοράμε γάντι.
* Η αλλαγή της ώρας επηρεάζει τη σωματική δραστηριότητα των παιδιών
Από τα χαράματα της Κυριακής θα κινούμαστε πια σύμφωνα με την χειμερινή ώρα, γυρίζοντας τους δείκτες των ρολογιών μία ώρα πίσω. Κι ενώ μπορεί να «κερδίσουμε» μια ώρα ύπνου, βρετανοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η αλλαγή της ώρας έχει επιπτώσεις στη δημόσια υγεία και ειδικότερα στα παιδιά.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Journal of Behavioural Νutrition and Physical Activity, ομάδα ειδικών από τη Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, με επικεφαλής τη Δρ Άννα Γκούντμαν, υποστηρίζουν ότι αν ίσχυε μόνιμα η θερινή ώρα τότε τα παιδιά θα είχανν περισσότερο χρόνο για σωματική άσκηση και γενικά χρόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες, επειδή η ημέρα θα είχε μεγαλύτερη διάρκεια.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό αφού μελέτησαν 23.000 παιδιά, πέντε έως 16 ετών από εννέα χώρες. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι, η δραστηριότητα των παιδιών είναι αυξημένη κατά 15% - 20% σε καθημερινή βάση τις μέρες του καλοκαιριού σε σχέση με εκείνες του χειμώνα, όπως προέκυψε από ειδικές συσκευές που φορούσαν τα παιδιά και κατέγραφαν την σωματική κινητικότητά τους.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι επειδή με την χειμερινή ώρα η ημέρα είναι μικρότερη και τα απογεύματα το φυσικό φως είναι λιγότερο αυτό εμποδίζει τα παιδιά με τα σχολείο να παίζουν, να ασκούνται και γενικά να κάνουν διάφορες ψυχαγωγικές δραστητριότητες, κάτι που είναι γνωστό ότι βοηθά στη σωματική και ψυχική υγεία τους. Με αυτό το σκεπτικό, οι Βρετανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι θα πρέπει μόνιμα να ισχύει η θερινή ώρα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, το ζήτημα αυτό έχει κατά καιρούς απασχολήσει σοβαρά μερικές χώρες, ιδαίτερα τη Μ. Βρετανία, όπου έχει συζητηθεί και στο Κοινοβούλιο, αλλά χωρίς να ληφθεί απόφαση. Στην Αυστραλία, το 2008, δημιουργήθηκε μέχρι και πολιτικό κόμμα με βασική διεκδίκηση τη μόνιμη θερινή ώρα.

«Η ύπαρξη πρόσθετου χρόνου με φυσικό φως μέσα στη μέρα θα επηρέαζε κάθε παιδί σε μια χώρα, κάθε μέρα του έτους, έχοντας πολύ πιο θετικές επιπτώσεις από πολλά άλλα πιθανά μέτρα για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας», εξηγεί η Δρ Γκούντμαν. Όπως λέει, η θετική επίδραση φαίνεται να είναι η ίδια τόσο για τα αγόρια, όσο και για τα κορίτσια, τόσο για τα παιδιά με κανονικό βάρος, όσο και για όσα έχουν περισσότερα κιλά από το φυσιολογικό, ανεξαρτήτως κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου της οικογένειάς τους.

Η Δρ Γκούντμαν υποστηρίζει ότι σε μια χώρα, όπως η Μ. Βρετανία, υπάρχει μια ξαφνική μείωση των επιπέδων σωματικής δραστηριότητας κατά 5% εξαιτίας της χειμερινής ώρας. Η συνεργάτης της στην έρευνα Άσλεϊ Κούπερ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, συμπληρώνει ότι «η εισαγωγή μόνιμης θερινής ώρας δεν θα έλυνε το πρόβλημα της γενικά χαμηλής σωματικής δραστηριότητας, όμως πιστεύουμε ότι είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».

Βέβαια, σύμφωνα με τον αντίλογο αν ίσχυε μόνιμα η θερινή ώρα τότε τα πρωινά θα ήταν πιο σκοτεινά, πράγμα που θα δυσκόλευε τα παιδιά να πάνε στο σχολείο και τους εργαζόμενους στη δουλειά τους.

Η εισαγωγή του θεσμού της αλλαγής ώρας στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έγινε το 1975. Η αλλαγή γίνεται κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου (θερινή ώρα - μια ώρα μπροστά) και την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου (χειμερινή ώρα - μια ώρα πίσω), στη 1:00 π.μ. ώρα Γκρίνουιτς. Έτσι, η θερινή ώρα στην Ελλάδα είναι τρεις ώρες μπροστά από την ώρα Γκρίνουιτς, ενώ η χειμερινή δύο ώρες μπροστά.

[πηγή = in.gr]
* Τα βλέπω τα 2 παιδιά μου να τρώγονται σαν τα κοκόρια και πραγματικά δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω;
Πότε μην ξεχάσετε - στην πράξη - πως έχουν ολόιδια ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ. Ποτέ δεν κάνουμε τα στραβά μάτια - ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ - όταν ο μικρότερος ενοχλεί τον μεγαλύτερο αδελφό είτε στα παιχνίδια είτε στα διαβάσματα του.

Συνεπώς:
1. Δεν αφήνουμε το μικρό παιδί να παίρνει τα πράγματα του μεγαλύτερου χωρίς την συγκατάθεσή του). Δηλαδή αν θέλουμε να του δώσουμε ένα παιχνίδι που έστω από καιρό το έχει πεταμένο στη γωνιά, ρωτάμε τον μεγάλο αν συμφωνεί.
2. Δεν χρειάζονται, ειδικά με το μικρότερο παιδί, πολλά- πολλά λόγια, εξηγήσεις και διευκρινήσεις. Είναι άσκοπα και ίσως επικίνδυνα. Πρώτον, γιατί ο μικρός δεν παίρνει ποτέ από λόγια και δεύτερον γιατί αν η προσπάθεια μας μείνει στο… μπλα, μπλα, μπλα και λόγια χωρίς όμως πρακτικό αποτέλεσμα) το “μάτι” του μεγαλύτερου θα γυαλίσει από το θυμό. Τους λέμε ξεκάθαρα, και στα 2 παιδιά και τους τηρούμε χωρίς καμία εξαίρεση.
3. Ποτέ δεν ζητάμε από το μεγαλύτερο παιδί να δείξει κατανόηση στις "πονηριές" του μικρότερου. ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΜΕ… "ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ. Σίγουρα ο μικρός καταλαβαίνει, αλλά του αρέσει να γίνεται το δικό του. Είναι απίστευτη αδικία για το μεγάλο παιδί να πρέπει με τέτοια αφελή επιχειρήματα να κρύψει τα συναισθήματα του. Σίγουρα θα θυμώσει όπως ο καθένας μας, αν κάποιος πάρει τα αντικείμενα του. Σίγουρα θα πάρει "ανάποδες" αν ο μικρός εισβολέας με θράσος και "χαριτομενιές" εισβάλλει στο ζωτικό του χώρο το δωμάτιό του). ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ. ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΝΙΩΘΑΜΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ. Σε τέτοιες εισβολές επαναλαμβάνω χωρίς λόγια) αρπάζουμε τον μικρό και αφήνουμε τον μεγάλο να ξαναβρεί την ηρεμία του.
* "Αιφνίδιοι θάνατοι" μωρών στους καναπέδες
Πολλές περιπτώσεις του λεγόμενου «θανάτου της κούνιας» όπως είναι γνωστό το σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου βρεφών, συμβαίνει σε νεογνά τα οποία είναι ξαπλωμένα σε καναπέδες και όχι στις κούνιες τους.

Ο δρ Τζέφρι Κόλβιν του Παιδιατρικού Νοσοκομείου του Κάνσας Σίτι και οι συνεργάτες του ανέλυσαν τα στοιχεία που αφορούσαν 7.934 τέτοιους θανάτους βρεφών σε 24 πολιτείες και συνέκριναν τα ποσοστά που έλαβαν χώρα σε καναπέ με αυτά που έλαβαν χώρα σε κούνιες, καλάθια και κρεβατάκια. Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι οι καναπέδες ήταν εξαιρετικά επικίνδυνοι για τα μωρά, ενώ οι επιστήμονες στην τελευταία μελέτη προσπάθησαν να προσδιορίσουν τους παράγοντες κινδύνου για τα βρέφη.

Ειδικότερα οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι τα τρία τέταρτα των αιφνίδιων θανάτων αφορούν βρέφη μικρότερα των τριών μηνών. Οι παιδίατροι συμβουλεύουν τις μητέρες να βάζουν τα νεογνά να κοιμούνται ανάσκελα σε επίπεδες επιφάνειες χωρίς μαξιλάρι. Η νέα μελέτη διαπίστωσε ότι οι γονείς συχνότερα βάζουν τα παιδιά τους να κοιμηθούν μπρούμυτα πάνω σε κάποιον καναπέ, παρά στην κούνια τους. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι «αν είμαι ξύπνιος και παρακολουθώ το μωρό τότε δεν πρόκειται να συμβεί σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου» εξηγεί ο δρ Κόλβιν.

Οπως έδειξαν τα στοιχεία της μελέτης, οι περισσότεροι γονείς κάθονταν στον καναπέ μαζί με το νεογνό, αλλά καθώς πολύ συχνά τους έλειπε ύπνος αποκοιμούνταν. Σε κάποιους καναπέδες παρατηρείται κλίση των μαξιλαριών προς την πλάτη του επίπλου και έτσι συχνά τα νεογνά «σφηνώνονται εκεί» με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αναπνεύσουν.

Τα μωρά που άφησαν την τελευταία τους πνοή πάνω σε καναπέ είχαν περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν νεκρά γυρισμένα στο πλάι, παρατηρεί η δρ Ιβ Ρ. Κόλσον, καθηγήτρια Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Γέιλ. Η δρ Κόλσον έχει μελετήσει επί πολλά χρόνια ποιες είναι οι ασφαλέστερες τεχνικές ύπνου για τα μωρά, αλλά δεν συμμετείχε στην τελευταία έρευνα. Οπως υπογραμμίζει η επιστήμων, «τα μωρά που θα βρεθούν με το πρόσωπό τους χωμένο μέσα σ’ ένα μαξιλάρι έχουν δυσκολία να αναπνεύσουν».

Η δρ Οστφελντ, καθηγήτρια Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή Ρόμπερτ Γουντ Τζόνσον του πανεπιστημίου Ράτζερς, επικεφαλής του προγράμματος του Κέντρου Αιφνίδιων Θανάτων Βρεφών στο Νιου Τζέρσι, υποστηρίζει ότι αδιαμφισβήτητα οι γονείς δίνουν απόλυτη προτεραιότητα στην ασφάλεια του μωρού τους, αλλά πιστεύουν ότι για να είναι ασφαλές το νεογνό τους πρέπει να το τοποθετήσουν ανάμεσα στους ίδιους και την πλάτη του καναπέ. «Ομως πολύ συχνά συμβαίνει το απροσδόκητο και ο πόνος που επιφέρει ξεπερνά κάθε άλλον και δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις» καταλήγει η δρ Οστφελντ.

Ο δρ Τζέφρι Κόλβιν τονίζει ότι τα μωρά πρέπει να κοιμούνται μόνα τους στην κούνια τους, είτε πρόκειται για έναν υπνάκο λίγων λεπτών, είτε για το βραδινό τους ύπνο, ενώ δεν έχει καμία σημασία αν ο γονιός είναι ξύπνιος ή κοιμάται.

[πηγή = kathimerini.gr]
* Πηγαίνουμε σε παρτυ, και αντί να χαρεί και να παίξει με τα αλλα παιδάκια - δεν ξεκολλάει από δίπλα μου.
Αυτό ονομάζεται κοινωνική δειλία και είναι συχνό θέμα με τους γονείς.

Είναι κατ'αρχήν, μια φυσιολογική κατάσταση.

Τα περισσότερα βρέφη μετά τους πρώτους έξι - επτά μήνες ζωής, κλαίνε μπροστά σε ξένα πρόσωπα.

Το ίδιο συμβαίνει και αργότερα, όταν ενάμιση με δύο χρόνια, όταν μιλάμε κρύβονται πίσω από την μαμά τους.

Πολύ συχνά, είναι φυσιολογικό, στα δύο με τρία χρόνια, να μην παίζει με αλλά παιδιά, όταν η μητέρα του δεν είναι στο οπτικό του πεδίο.

Η κοινωνική δειλία αφορά μεγαλύτερα παιδιά (τουλάχιστον 4 ετών). Είναι και κληρονομικό χαρακτηριστικό (θέμα γονιδίων - χαρακτήρα) αλλά το σπουδαιότερο ρόλο, τον παίζουν οι συνθήκες ανατροφής.
Παιδί που θα είναι απομονωμένο στην χρυσή φυλακή, του σπιτιού μας, η στο σπίτι των παππούδων, μάλλον θα εξελιχθεί σε ένα δειλό και ίσως αντικοινωνικό ενήλικα.

Πως θα βοηθήσουμε;
1. Κάνουμε παρέα με αλλά συνομήλικα
2. Όχι κατευθείαν σε παρτυ γενεθλίων. Διότι, υπάρχουν πολλά παιδιά, διαφορετικών ηλικιών, άλλο άτομο (ο εορτάζον) είναι στο επίκεντρο αγάπης, οι γονείς των παιδιών είναι συνήθως αρκετά μακρυά (άρα αυξάνεται η αίσθηση ανασφάλειας του)
3. Επομένως, πάμε σε μικρές συντροφιές. Από την εξώπορτα του ξένου σπιτιού, το ενθαρρύνουμε, χωρίς απειλές και προσβολές (με κανείς ρεζίλι κλπ)
4. Μετά την κάθε του επιτυχία (έστω στοιχειωδώς να συμμετάσχει), το επιβραβεύουμε με λόγια. Για ένα δειλό παιδί κάθε επιτυχημένη συναναστροφή είναι άθλος!
5. Ποτέ δεν μιλάμε για το θέμα μπροστά σε τρίτους. Δεν χρειάζεται παρεμβάσεις από παππούδες. Τις περισσότερες φορές ή θα αρχίσουν τις δωροδοκίες, η τις χαζό-προσβολές (τι άντρας είσαι μωρέ κλπ)
6. Πάντα πηγαίνουμε μαζί του και μένουμε εκεί!
7. Διακριτικά, καθόμαστε κάπου που να μπορεί να μας δει και να ηρεμήσει!
8. ΑΝ πρόκειται να πάμε τουαλέτα, το φωνάζουμε κοντας μας, του εξηγούμε πως θα λείψουμε για λίγο και μόνον τότε φεύγουμε!
9. Αν πάμε κάπου με κόσμο, αν κάνουμε προσπαθείς να το ξεκολλήσουμε, από δίπλα μας, αλλά αν δεν έχουμε αποτέλεσμα, μην καθίσετε στο παρτυ! Δεν θα κατάφερε τίποτα, παρά μονάχα να μεγιστοποιήσετε το άγχος του.
10. Φεύγετε διακριτικά, χωρίς δυσφορία, και γκρίνια από την μεριάς σας.
11. Δεν αποκαλύπτεται (στο παρτυ) τους λόγους αναχώρησης σας.
12. Η παρουσίας σας στο παρτυ κλπ, είναι αρχικά σύντομη. Σταδιακά μεγαλώνει.
* Νιώθω πολύ άσχημα, όταν βρίζει, μπορώ να κάνω κάτι;
Είναι ξεκάθαρο, πως εάν ένα παιδί μικρής ηλικίας 3-4 χρονών, εκστομίζει "βρόμικες" λέξεις, την απόλυτη ευθύνη την έχουν οι γονείς. Είναι αφελές, να πιστεύετε, πως το παιδί, λέει τέτοια λόγια επειδή τα άκουσε καπου τυχαία. Δυστυχώς υπάρχουν πατεράδες που θεωρούν πολύ ανδροπρεπές να μάθουν τέτοια βρομόλογα στα αγοράκια τους. Ούτε καν για αστείο.

Είναι πρόδηλο, πως το μικρό παιδί έως και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού δεν αντιλαμβάνεται την πραγματική σημασία των λέξεων που προφέρει. Κάποια στιγμή, οι γονείς – συγγενείς συνειδητοποιούν το σφάλμα τους και αρχίζουν να μαλώνουν το παιδί για το λάθος του. Εκείνο τις περισσότερες φορές, επαναλαμβάνει την ίδια φράση, απλά και μόνο γιατί συνειδητοποιεί πως είναι κάτι απαγορευμένο. Επομένως ο μόνος τρόπος να διορθώσουμε το αρχικό μας λάθος είναι – εφόσον πρόκειται για μικρό παιδί- που έχει το ακαταλόγιστο, να σωπάσουμε.

Όταν επαναλαμβάνει την χυδαία φράση, συνήθως περιμένει την αντίδρασή μας. Αν, εμείς δεν το μαλώσουμε, δεν το καλοπιάσουμε, δεν το παρακαλέσουμε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα καταλάβει πως δεν μπορεί να σας προκαλέσει και τελικά θα σωπάσει.
* Το παιδί μου, είναι αλλεργικό, τι πρέπει να προσέξω στο σπίτι μας, για να λιγοστέψουν οι κρίσεις βήχα;
Για τη δημιουργία καταλληλων συνθηκών στο σπίτι προτείνονται οι παρακάτω οδηγίες:
  • 1. Διακόψτε το κάπνισμα, και μην επιτρέπεται σε άλλους να καπνίζουν όταν σας επισκέπτονται.
  • 2. Εξασφαλίστε καλό αερισμό του σπιτιού, ανοίγοντας πολύ συχνά τα παράθυρα.
  • 3. Αερίζουμε τις κουβέρτες καθημερινά για αρκετή ώρα στο μπαλκόνι και πλένουμε τα σεντόνια πολύ τακτικά σε υψηλή θερμοκρασία πλυντηρίου.
  • 4. Αποφεύγουμε να βάλουμε πολλά αντικείμενα στο δωμάτιο ενός αλλεργικού παιδιού (γιατί γεμίζουν σκόνη).
  • 5. Ξεσκονίζουμε με βρεμένο ξεσκονόπανο το δωμάτιό του κάθε δεύτερη μέρα.
  • 6. Χρησιμοποιούμε ηλεκτρική σκούπα κάθε βδομάδα την ώρα που το παιδί λείπει από το σπίτι (για να μην εισπνεύσει τη σκόνη που σηκώνεται).
  • 7. Αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε στα πατώματα μοκέτες.
  • 8. Φροντίζουμε το δωμάτιο να είναι κρύο το χειμώνα- το πολύ 19-20 βαθμούς με την υγρασία το περισσότερο στο 50%.
  • 9. Δεν χρησιμοποιούμε για θέρμανση τα αερόθερμα.
  • 10. Δεν αφήνουμε φυτά εσωτερικού χώρου μέσα στο σπίτι, γιατί συντηρούν την υγρασία.
  • 11. Αποφεύγουμε τον υγραντήρα στα δωμάτια.
* Νιώθω πως είναι αδύναμο και άφαγο. Να του δώσω βιταμίνες ή ορεκτικά; Λέτε να του ανοίξει η όρεξη;
Δεν υπάρχουν ουσίες που να ανοίγουν την όρεξη. Τα παλιά χρόνια οι παππούδες έδιναν μουρουνέλαιο στα παιδιά τους και θέλουν το ίδιο να γίνει και με τα εγγόνια τους. Είναι ένα επιστημονικό σφάλμα. Το μουρουνέλαιο, πραγματικά ήταν χρήσιμο πριν από 40-50 χρόνια. Είχε σχέση με τη βιταμίνη D που είναι μια απαραίτητη ουσία για την πρόληψη της ραχίτιδας. Τότε – στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο - Ελλάδα, δεν υπήρχαν βιομηχανικά τρόφιμα με προσθήκη προβιταμίνης D, οι δε κτηριακές συνθήκες ήταν χάλια χωρίς τον ήλιο να μπαίνει στα σπίτια. Επομένως, πραγματικά το παιδί, επειδή κινδύνευε από ραχίτιδα έπαιρνε με βαριά καρδιά το απαίσιο μουρουνέλαιο. Τώρα όλα αυτά είναι περιττά. Γιατί στις τροφές υπάρχει ενσωματωμένη προβιταμίνη και ο άφθονος ήλιο που μπαίνει στα μοντέρνα σπίτια μας, εύκολα την μετατρέπει στην πολύτιμη βιταμίνη D. Για αυτό λοιπόν, επειδή δεν υπάρχει κίνδυνος ραχίτιδας, το μουρουνέλαιο είναι περιττό. Με μια μικρή ιατρική εξαίρεση. Λόγω ειδικών συνθηκών, τα νεογέννητα που γεννιούνται πολύ νωρίτερα από το προβλεπόμενο πρέπει να πάρουν για καιρό τέτοιες σταγόνες.

Όσων αφορά τη βελτίωση της όρεξης, δεν υπάρχον μυστικές συνταγές και μυστικές φαρμακευτικές ουσίες.

Βέβαια κάποια παιδία είναι ανόρεχτα γιατί έχουν έλλειψη σιδήρου (ενώ ο αιματοκρίτης τους μπορεί να είναι καλούτσικος). Σε αυτά τα παιδιά, πρέπει να χορηγήσουμε μετά από εξετάσεις (γενική αίματος, σίδηρο ορού, φεριτίνη) για μερικούς μήνες σκευάσματα σιδήρου.

Είναι αυτονόητο πως όλα αυτά είναι αποκλειστική απόφαση του γιατρού σας.
* Το παιδί μου χωρίς λόγο χτυπάει τα αλλα παιδιά, πως μπορώ να το αντιμετωπίσω;
Είναι πολύ δυσάρεστο ο γονιός να γίνεται αντικείμενο κριτικής από τους άλλους για αυτήν την απαράδεκτη συμπεριφορά του παιδιού του. Καταρχήν δεν δέρνετε - εσείς με την σειρά σας- το παιδί σας. Μην αντιπαραβάλλετε τη βία σας στην βία του. Είναι πολύ σημαντική μια τέτοια επισήμανση γιατί αν το παιδί αντιμετωπιστεί με βία και ξυλοδαρμό στο σπίτι του, κάθε συμβουλή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Προφανώς νιώθετε άσχημα και γίνεστε ρεζίλι. Γι αυτό και αμέσως όταν αντιληφθείτε το επεισόδιο, (αν είστε παρόντες) το απομακρύνετε αμέσως από το χώρο παιχνιδιού και χωρίς αγριοφωνάρες και απειλές, του λέτε πολύ σοβαρά πως είστε πάρα πολύ απογοητευμένοι από την συμπεριφορά του. Σαν τιμωρία, το απομακρύνετε τουλάχιστον για 10 λεπτά από το παιχνίδι με τους άλλους.

Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα, αργότερα στο σπίτι, είναι σημαντικό να βάλετε ξεκάθαρους κανόνες συμπεριφοράς, τους οποίους το παιδί σας θα πρέπει να τους τηρεί χωρίς καμία εξαίρεση. Αρχικά, απαγορεύεται και στο ίδιο σας το σπίτι τα δήθεν "αθώα" χτυπήματα, δαγκώματα, φτυσίματα, κλωτσιές και λοιπά, που πολλές φορές τα ανεχόμαστε ή και χασκογελούμε. Είναι σίγουρο, ότι αν ένα παιδί φέρεται με πολιτισμένο τρόπο στο σπίτι θα φέρεται ανάλογα και στο παιχνίδι με τα άλλα παιδιά. Επαναλαμβάνω, πως βάζουμε όρους συγκεκριμένους και ζητάμε να τους τηρήσει με ευλάβεια και το παιδί. Σε οποιαδήποτε άλλη παράβαση, χωρίς δεύτερη κουβέντα, χωρίς λόγια περιττά, αμέσως το απομακρύνουμε από την παρέα, το πάρτι, τον παιδότοπο, το φιλικό σπίτι και το πηγαίνουμε στο σπίτι κατευθείαν. Να είστε σίγουροι, πως η στέρηση του παιχνιδιού είναι για το παιδί η βαρύτερη τιμωρία. Όχι λόγια. Αλλά, πράξεις γιατί με τα λόγια πιστεύει ότι θα γλιτώσει όλα τα υπόλοιπα.

Μερικές φορές κάποια παιδιά, ενώ ήταν ήρεμα και πολιτισμένα, αρχίζουν να φέρονται με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο. Τότε είστε υποχρεωμένοι να βρείτε την αιτία. Πολλά παιδιά εσκεμμένα κάνουν πράξεις που θα μας φέρουν σε δύσκολη θέση και θα γίνουμε ρεζίλι μόνο και μόνο για να μας τιμωρήσουν για κάτι που νομίζουν πως τους κάναμε (λχ για την γέννηση ενός μωρού, για την απουσία της μαμάς στη δουλειά, για την απουσία ενός μπαμπά σε τυχόν διαζύγιο).

Επομένως σε μια τέτοια περίπτωση δεν αρκεί να βάλουμε όρους αλλά κυρίως να βρούμε την αιτία που προκαλεί αυτήν την απαράδεκτη συμπεριφορά του.
* Το παιδί μου είναι 4 χρονών και πρόσφατα άρχισε να "κεκεδιζει" (τραυλίζει). Μπορώ να το βοηθήσω;
Ο Βατταρισμός (τραύλισμα-κεκέδισμα) είναι μια συχνή διαταραχή σε παιδιά ηλικίας 4-6 χρονών. Είναι κάτι προσωρινό, δεν έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχολογία του, αρκεί να μην κάνουμε εμείς λάθη στην αντιμετώπισή του.

  • 1. Αφήνουμε πάντα το παιδί να ολοκληρώσει έστω και αργά και δύσκολα τη φράση του.
  • 2. Το κοιτάζουμε κατάματα όταν μιλάει (για να καταλάβουμε γρήγορα τι θέλει ακριβώς να μας πει)
  • 3. Δεν "κόβουμε" τη φράση του παιδιού, για να την πούμε εμείς.
  • 4. Όταν ολοκληρώσει τη πρόταση του, του απαντάμε αργά χρησιμοποιώντας τις δικές του λέξεις. Δηλαδή, αν το παιδί πει, εμείς πρέπει να του απαντήσουμε, Α, ναι κατάλαβα. Βλέπεις τον μπαμπά να έρχεται στο σπίτι μας.
  • 5. Αφήστε 1-2 δευτερόλεπτα, πριν απαντήσετε στο παιδί σας. Και εσείς ηρεμείτε από το στρες να ακούτε το τραύλισμα του, και το παιδί ηρεμεί.
  • 6. Αναγνωρίζοντας το πρόβλημα του δεν του κάνουμε πολλές και άσκοπες ερωτήσεις. Στην περίπτωση του, τα πολλά λόγια είναι… φτώχεια και ζημία.
  • 7. Ποτέ δεν το κριτικάρουμε, δεν το μαλώνουμε, δεν το παρακαλάμε να σταματήσει την συνήθεια αυτή. Είναι αφελές, έως και γελοίο να προσπαθήσουμε να το δωροδοκήσουμε γιατί θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, το παιδί προσπαθώντας να μας ευχαριστήσει ή να κερδίσει θα κάνει προσπάθεια… η οποία θα προκαλέσει ακριβώς το αντίθετο. (εννοώ πως όταν το παιδί, επίτηδες, ζοριστεί να μιλήσει καθαρά από την υπερπροσπάθεια, θα κάνει λάθος)
  • 8. Τέλος, επιλέγουμε συντροφιές, παρέες με δράση – με πολλά παιχνίδια σε εξωτερικούς χώρους αποφεύγοντας συναθροίσεις με πολύ μπλα-μπλα-μπλα.
* Μην μιλάτε στα μωρά... «μωρουδιακά», για να βγουν πιο έξυπνα
Η χρήση μεγάλων και σύνθετων προτάσεων, αντί της "μωρουδιακής" γλώσσα βοηθούν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου του παιδιού από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν και τους δεσμούς με τους γονείς του, επισημαίνουν Αμερικανοί ψυχολόγοι.

Μπορεί όταν οι γονείς μιλάνε στο μωρό τους τραγουδιστά και "μωρουδίστικα" να κερδίζουν την προσοχή του, όμως ο καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης του παιδιού είναι να του απευθύνονται ως ενήλικα--τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το λεξιλόγιο και τη δομή των προτάσεων, υποστηρίζουν ψυχολόγοι. "Δεν συνδέεται με το πόσο πολύ του μιλάτε, αλλά με το τι του λέτε. Ο λόγος πρέπει να είναι πλούσιος και σύνθετος", εξηγεί η Έρικα Χοφ, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο Florida Atlantic.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το να μιλάμε στα μωρά έχει τόσο μεγάλη σημασία, ώστε τα παιδιά που προέρχονται από λιγότερο προνομιακό κοινωνικό περιβάλλον, όπου ο λόγος δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένος τείνουν να έχουν χειρότερες σχολικές επιδόσεις Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς τα πρώτα χρόνια της ζωής.

Μέχρι την ηλικία των τριών ετών, το παιδί έχει σχηματίσει ένα τρισεκατομμύριο νευρικές συνδέσεις--οι σύνδεσμοι μεταξύ των κυττάρων που ευθύνονται για όλες τις εγκεφαλικές λειτουργίες: από την απομνημόνευση των στίχων ενός τραγουδιού μέχρι την κίνηση να πιάσεις ένα ξύλο. Η Νομπλ και οι συνεργάτες της σύγκριναν τους εγκεφάλους παιδιών χαμηλού κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου με εκείνους παιδιών από γονείς με μεγάλη ακαδημαϊκή μόρφωση και υψηλόμισθους.

Ενώ δεν εντόπισαν διαφορές στα γνωστικά συστήματα που συνδέονται με τις κοινωνικές δεξιότητες και τη μνήμη, οι μεγαλύτερες ανισότητες βρίσκονταν στις εγκεφαλικές δομές που συνδέονται με την ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας.

Η Αν Φέρναλντ, ψυχολόγος του πανεπιστημίου Stanford, διαπίστωσε ότι οι διαφορές στις γλωσσικές ικανότητες μπορεί να παρατηρηθούν ήδη από την ηλικία των 18 μηνών. Μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού, το χάσμα (μεταξύ των δύο κατηγοριών) έχει διευρυνθεί ήδη κατά έξι μήνες. Η Φέρναλτ και οι συνεργάτες της κατέγραψαν τα καθημερινά ακούσματα μίας ομάδας ισπανόφωνων παιδιών από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Διαπίστωσαν ότι τα παιδιά δεν κέρδιζαν τίποτα από το να ακούν απλώς τους γονείς ή εκείνους που τα φρόντιζαν να μιλούν μεταξύ τους, αλλά το αληθινό κέρδος παρατηρούνταν όταν οι γονείς απευθύνονταν στα παιδιά τους.

Η Φέρναλντ είπε στους δημοσιογράφους ότι είναι πολύ σημαντικό οι γονείς χαμηλού εισοδήματος να μάθουν να μιλούν στα παιδιά τους και πρόσθεσε ότι "υπάρχουν πολλές απόψεις για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να μιλάμε στα παιδιά μας--σε κάποιους πολιτισμούς δεν πρέπει". Ενα πιλοτικό πρόγραμμα που εφαρμόζει η ίδια στο Σαν Χοσέ, σύμφωνα με το οποίο οι λατινοαμερικάνες μητέρες μαθαίνουν να μιλούν στα παιδιά τους, έχει αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα.

"Μέχρι τα δύο τους χρόνια, τα παιδιά από μητέρες που ασχολούνται περισσότερο αναπτύσσουν πλουσιότερο λεξιλόγιο και επεξεργάζονται πιο αποτελεσματικά τον προφορικό λόγο", είπε η ίδια.

Από την πλευρά της η Χοφ επισημαίνει ότι ενώ οι ισπανόφωνοι γονείς μπορεί να θέλουν να προετοιμάσουν τα παιδιά τους για το σχολείο μιλώντας τους στα αγγλικά, είναι συνήθως προτιμότερο να τους μιλούν στη μητρική τους γλώσσα.

Μία μελέτη που πρόκειται να παρουσιάσει η ίδια σήμερα δείχνει ότι όταν οι ίδιοι οι γονείς δεν γνωρίζουν πολύ καλά μία δεύτερη γλώσσα, δεν μπορούν και να την διδάξουν στα παιδιά τους. Αντίθετα, καταλήγουν να περιορίζουν τη συνολική γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών τους, αφού δεν καταφέρνουν να τα εκθέσουν στη χρήση πιο σύνθετου λόγου.

Οι γονείς που επιθυμούν να αποκτήσουν τα παιδιά τους δίγλωσση εκπαίδευση, πρέπει να γνωρίζουν ότι "η εκμάθηση δύο γλωσσών είναι κάτι το εξαιρετικό, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δεν γίνεται εύκολα. Δεν μαθαίνει κάποιος το ίδιο γρήγορα δύο γλώσσες όσο μαθαίνει μία", επισημαίνει η Χοφ.

[πηγή]
* Είναι πολύ ζωηρό και κουνιέται ασταμάτητα. Λέτε να είναι υπερκινητικό το παιδί μου;
Συχνά- από άγνοια – αποκαλούμε "υπερκινητικό" ένα "ζωηρό" ή "κακομαθημένο" παιδί. Είναι λανθασμένος ένας τέτοιος χαρακτηρισμός. Τα πραγματικά υπερκινητικά παιδιά έχουν αληθινό πρόβλημα που δυστυχώς λύνεται δύσκολα.

Βασικά έχουμε 3 ομάδες αληθινών υπερκινητικών παιδιών:
  • * Το συνηθισμένο υπερκινητικό παιδί (χωρίς βλάβη εγκεφάλου)
  • * Το παιδί με υπερκινητικότητα, λόγω πνευματικής καθυστέρησης
  • * Το παιδί με υπερκινητικότητα λόγω ψυχιατρικού προβλήματος (ψύχωση)

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (Οι πιο συνηθισμένες περιπτώσεις)
  • * Παρουσιάζεται στο τρίτο χρόνο ζωής Συχνά το παιδί έχει ανεξήγητη επιθετικότητα
  • * Συχνά έχει εντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά (χωρίς αιτία ανοίγει πόρτες και βγαίνει έξω στο μπαλκόνι, διάδρομο κτλ.)
  • * Κοιμάται λίγες ώρες στο 24ώρο, και ο ύπνος είναι ανήσυχος και διακοπτόμενος
  • * Στο σχολείο είναι αδύνατον να κάτσει για αρκετή ώρα στο θρανίο του (σηκώνεται χωρίς άδεια του δασκάλου, κάνει βόλτες στην τάξη ή ανοίγει την πόρτα και φεύγει στην αυλή)
  • * Μιλάει ασταμάτητα
  • * Διακόπτει το δάσκαλο συνεχώς και χωρίς λόγο

Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου παιδιού είναι πολύ δύσκολη, και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα ευχάριστα. Συχνά δεν καταλαβαίνουν από λόγια, ούτε φοβούνται την τιμωρία. Απαιτείται αφάνταστη υπομονή από τους γονείς, ίσως σχολική βοήθεια με δάσκαλο στο σπίτι, ψυχολόγος σε σταθερή σχέση και πολύ πιθανόν και εργοθεραπεία.

Ένας τρόπος για να μπορέσει να συγκεντρωθεί στο διάβασμα στο σπίτι είναι να βάλουμε το γραφείο που διαβάζει μακριά από το παράθυρο ( για να μην αποσπάται συνεχώς η προσοχή του). Το ίδιο ισχύει και με το θρανίο στο σχολείο. Ζητάμε από τον δάσκαλο να το βάλει στην πρώτη σειρά, μακριά από το παράθυρο. Επίσης, τουλάχιστον στο σπίτι προσπαθούμε στο γραφείο που διαβάζει να μην υπάρχουν καθόλου αντικείμενα που του αποσπούν την προσοχή.
* Tα παραπάνω κιλά του παιδιού δε θα... γίνουν ύψος
Σήμερα υπολογίζεται ότι περίπου τέσσερα στα δέκα παιδιά στην Ελλάδα έχουν αυξημένο σωματικό βάρος, με ένα στα δέκα από αυτά να είναι παχύσαρκο.

Είναι επίσης γεγονός ότι πολλοί εργαζόμενοι γονείς δε διαθέτουν αρκετό χρόνο για την επιμέλεια της διατροφής των παιδιών τους, με αποτέλεσμα η γιαγιά να αναλαμβάνει συχνά αυτόν το ρόλο.

Ως εκ τούτου, η γιαγιά καθορίζει εν πολλοίς το πώς θα μαγειρευτεί το μεσημεριανό (π.χ. πόσο λάδι θα προσθέσει στο μαγείρεμα, αν θα ψήσει, βράσει ή τηγανίσει το φαγητό), τι θα σερβιριστεί στο τραπέζι (π.χ. τι μερίδα θα σερβίρει στο παιδί, πόσες φέτες ψωμί θα του δώσει, πόσο λάδι θα προσθέσει στη σαλάτα, τι επιδόρπιο θα του δώσει), αλλά και την ποσότητα που τελικά θα φάει το παιδί (πόσες φορές άραγε έχουμε ακούσει τη φράση «μην αφήνεις την τελευταία μπουκιά, είναι η δύναμή σου»;). Μάλιστα, δεδομένου ότι πολλοί γονείς μπορεί να επιστρέφουν αργά το βράδυ από τη δουλειά τους, η γιαγιά ενδέχεται να επηρεάσει τη διατροφή του παιδιού και στα επόμενα γεύματα (απογευματινό, βραδινό).

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω στοιχεία, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα μιας πρόσφατης έρευνας στην Ελλάδα η οποία έδειξε ότι τα παιδιά των οποίων η γιαγιά είχε κυρίως την επιμέλεια, είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα σε σχέση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν κυρίως την επιμέλεια. Πράγματι, πολλές γιαγιάδες θεωρούν ότι το πλεονάζον βάρος των παιδιών θα τα βοηθήσει να ψηλώσουν, με αποτέλεσμα να σερβίρουν πολύ μεγαλύτερη μερίδα φαγητού από όσο χρειάζεται ένα παιδί, ενθαρρύνοντάς το μάλιστα να καταναλώσει όλη την ποσότητα ακόμα και όταν έχει χορτάσει ή δίνοντάς του σνακ υψηλής ενεργειακής περιεκτικότητας (π.χ. γλυκά, σοκολάτες) ακόμα και μετά από ένα μεγάλο γεύμα. Με βάση όμως τα σημερινά δεδομένα, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι τα παχύσαρκα παιδιά αποκτούν μεγαλύτερο ύψος σε σχέση με τα παιδιά φυσιολογικού βάρους, ενώ πολλές μελέτες δείχνουν ακριβώς το αντίθετο!

Συγκεκριμένα, τα παιδιά που είναι παχύσαρκα στην παιδική ηλικία φαίνεται ότι έχουν μεγάλη πιθανότητα να είναι παχύσαρκα και ως ενήλικες, με αποτέλεσμα να έχουν και μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων, σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, υπέρτασης και άλλων νοσημάτων που οφείλονται στην παχυσαρκία. Παράλληλα, πολλά από τα παχύσαρκα παιδιά εμφανίζουν υψηλές τιμές διαφόρων κλινικών δεικτών (π.χ. χοληστερόλης, αρτηριακής πίεσης, γλυκόζης), ενώ αντιμετωπίζουν συχνά και φαινόμενα κοινωνικού στιγματισμού από τους συμμαθητές τους.

Συμπερασματικά, η γιαγιά μπορεί να αποτελέσει έναν παράγοντα κινδύνου ή έναν πολύτιμο σύμμαχο για τη διατροφή και την κατάσταση βάρους του παιδιού, θέτοντας τα θεμέλια για τη βραχυπρόθεσμη αλλά και τη μακροπρόθεσμη υγεία του. Στις οικογένειες στις οποίες η γιαγιά αναλαμβάνει την επιμέλεια του παιδιού για ένα μεγάλο μέρος της ημέρας και ιδιαίτερα σε αυτές με υπέρβαρα ή παχύσαρκα παιδιά, είναι σημαντικό η γιαγιά να αποκτήσει την απαραίτητη ενημέρωση και συνείδηση σχετικά με θέματα διατροφής των παιδιών, ώστε να αποκτήσει έναν ενεργό και σημαντικό ρόλο για την υγεία του παιδιού.

πηγή
* Πως να κάνετε το μωρό σας έναν έξυπνο ενήλικα
Πολλαπλές έρευνες έχουν αποδείξει ότι όσο περισσότερο θετικά ερεθίσματα δέχεται έως την ηλικία των τεσσάρων ετών το παιδί, τόσο περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα και νευρικές συνδέσεις θα είναι ικανό να αναπτύξει τόσο την περίοδο εκείνη όσο και στο μέλλον. Αυτός είναι άλλωστε ο πιο σίγουρος τρόπος να γίνει το παιδί όσο εξυπνότερο γίνεται και παράλληλα να έχει αργότερα, ως ενήλικας, υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη.

Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι κάτι διαφορετικό από τη γνωστή σε όλους, νοημοσύνη ( εξυπνάδα) και δείχνει κάτι απαραίτητο για το μέλλον του παιδιού σαν ενήλικας. Σαν συναισθηματική νοημοσύνη εννοούμε την ικανότητα ενός ατόμου να καταλαβαίνει τα συναισθήματα του αλλουνού αντιδρώντας με τον πιο ώριμο τρόπο. Άτομα με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη μπορούν να μπουν στη θέση του απέναντι συνομιλητή τους, να κατανοήσουν τις απόψεις του άλλου και να πάρουν αποφάσεις ή να προτείνουν λύσεις αμοιβαία αποδεκτές.

Ειδικοί επιστήμονες, οι παιδοψυχολόγοι επισημαίνουν, με απογοήτευση και θλίψη πως αρκετοί γονείς έχουν την αυταπάτη ότι τα παιδιά τους στην ηλικία των 3-4 ετών μπορούν να μεγαλώσουν ομαλά στον ''αυτόματο πιλότο'' . Αυτό όμως είναι και το μεγαλύτερο λάθος που μπορούν να κάνουν, γιατί σ'αυτήν την κρίσιμη ηλικία, τα παιδιά τους δεν αναπτύσσονται απλώς σωματικά αλλά κυρίως ψυχο-πνευματικά. Συνεπώς τα ερεθίσματα και τα συναισθήματα που θα δεχθούν σ' αυτήν την κρίσιμη περίοδο της ζωής τους , θα σημαδέψουν ανεξίτηλα την υπόλοιπη πορεία τους.

Η μελέτη λοιπόν που έγινε διήρκεσε 20 χρόνια και τα άτομα που συμμετείχαν από τα 4 τους χρόνια και μετά, παρακολουθούνταν όχι μόνο στο σπίτι τους, αλλά και στο σχολείο και στην καθημερινότητά τους. Οι ψυχολόγοι με την άδεια των γονέων και κατόπιν των ίδιων, ήξεραν τι βιβλία διαβάζουν, τι παιχνίδια παίζουν, τι χρώματα επιλέγουν, τι ταινίες τους αρέσει να παρακολουθούν. Ταυτόχρονα, ήταν ενημερωμένοι για το πιο βασικό, αυτό που ονομάζουμε γονεϊκή ανατροφή. Δηλαδή, πόσο κοντά ήταν ψυχολογικά και οι δύο γονείς στο παιδί τους, πόσο υποστηρικτικοί στις προσπάθειές τους ή πόσο απόμακροι από τις ψυχολογικές τους ανάγκες. Κάποιες φορές για επιβεβαίωση των ευρημάτων κάποια άτομα επιβάλλονταν και σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, ώστε να εξεταστούν οι δομές του. Τα αποτελέσματα της μελέτης που παρουσιάστηκαν από τη διεύθυνση του Κέντρου Νευροεπιστήμης και Κοινωνικής Δομής στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβανία της ΗΠΑ, έρχεται να ξεκαθαρίσει ότι το οικογενειακό περιβάλλον είναι εξαιρετικά σημαντικό για ολόκληρη τη ζωή του ατόμου, καθώς επηρεάζει τις εγκεφαλικές λειτουργίες.

Ένα εύρημα πολύ σημαντικό ήταν πως ότι αλλαγές έγιναν στον εγκέφαλο στα 3 με 4 χρόνια σχεδόν παρόμοιες επαναλαμβάνονται και στην κρίσιμη φάση της εφηβείας 14-17. Παράλληλα οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως υπήρχαν ηλικίες που οι αλλαγές στον εγκέφαλο ήταν ανεπαίσθητες. Τέτοια φάση της ζωής ενός παιδιού ''χωρίς ιδιαίτερη προγνωστική αξία'' είναι η ηλικία των 8 ετών που δεν είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη φάση της ζωής και της ανάπτυξής του.

Συμπερασματικά, στην ηλικία των πρώτων χρόνων έως τα 4 και στην φάση της εφηβείας 14-17, γίνονται τεράστιες αλλαγές σε επίπεδο εγκεφάλου που καθορίζουν το μέλλον ενός ατόμου.
* Το παιδί μου ετοιμάζεται για εξετάσεις. Τι πρέπει να τρώει;

Το απαραίτητο… μενού των φαγητών

Ξέρουμε πως τα καλά αποτελέσματα – στις επερχόμενες εξετάσεις – έρχονται ύστερα από μεθοδική δουλειά "όλης της χρονιάς".

Όμως και η διατροφή του μαθητή παίζει σημαντικό ρόλο στην επιτυχία του.

Το πρωταρχικό είναι να μην ξεκινά την ήμερα του νηστικός. Οι πεινασμένοι μαθητές - υποψήφιοι, είναι περισσότερο αγχώδεις και οξύθυμοι, συγκριτικά με εκείνους που θα φάνε ένα καλό πρωινό.

Σαν καλό πρωινό εννοούμε "τροφές μυαλού" δηλαδή το γάλα, το ψωμί με βούτυρο και μέλι ή μαρμελάδα, και τα κορν φλέικς ή τα φρούτα.

Αποφεύγουμε σοκολάτες και τηγανιτά αυγά με μπέικον όπως επίσης αποτρέπουμε το παιδί να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες τροφής. Είναι αποδεδειγμένο πως οι πολλοί υδατάνθρακες προκαλούν υπνηλία. Προτιμάμε τροφές πλούσιες σε άμυλο, δηλαδή ζυμαρικά, ρύζι και πατάτες.

Τα παιδιά- ιδίως οι έφηβοι λυκείου - συνηθίζουν να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες καφέ ή κόκα κόλας για "ενέργεια"!

Όλα αυτά περιέχουν καφεΐνη, χρήσιμη στο παραγωγικό διάβασμα – σε μικρές ποσότητες, αλλά επιζήμια σε υπερβολική κατανάλωση. Ταχυπαλμίες, αϋπνίες, εκνευρισμός είναι οι συνηθέστερες παρενέργειες. Γι αυτό λοιπόν οι μαθητές γυμνασίου δεν πρέπει να πίνουν καθόλου καφέ, ενώ οι μαθητές λυκείου έως 2 καφέδες την ημέρα κατά προτίμηση  " γαλλικούς "  ή "εσπρέσο" (όχι "νες-καφέ").

Απαραίτητη είναι η σωστή ενυδάτωση του οργανισμού. Αυτό το πετυχαίνουμε πίνοντας 6-8 ποτήρια νερό την ημέρα (δηλαδή αδειάζοντας ένα μεγάλο μπουκάλι νερό). Πρέπει να προσέχουμε την κατανάλωση των χυμών του εμπορίου. Πολλοί έφηβοι τους χρησιμοποιούν χωρίς μέτρο για να "δροσίζονται". Οι τεχνητοί αυτοί χυμοί, λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε ζάχαρη αρχικά βελτιώνουν τη συγκέντρωση του μαθητή αλλά μετά από 2-3 ώρες προκαλούν πείνα και κούραση. Για τον ίδιο λόγο πρέπει να αποφεύγουμε (την ώρα του διαβάσματος) την υπερβολική χρήση σοκολάτας και γλυκών μπισκότων.

Ο σωστός τρόπος μελέτης

• Πρέπει να αποφεύγουμε τα καθημερινά ξενύχτια. Επιστημονικές έρευνες έδειξαν πως μόνιμη αλλαγή του "κύκλου του ύπνου" (δηλαδή διάβασμα έως πολύ αργά το βράδυ - ύπνος την ημέρα) διαταράσσουν την ισορροπία του οργανισμού, αλλοιώνουν τις διατροφικές συνήθειες και εξασθενούν το ανοσοποιητικό "αμυντικό" σύστημα του εφήβου - μαθητή.

• Πρέπει να κάνουμε συγκεκριμένα – τακτικά - διαλειμματα. Μετά από μια ώρα σταθερού διαβάσματος, χρειάζονται 10 λεπτά διάλλειμα. Ο μαθητής να σηκώνεται από την καρέκλα  – γραφείο του, κάνοντας μια μικρή βόλτα στο σπίτι αποφεύγοντας απαραιτήτως σ’ αυτά τα λίγα, λεπτά ξεκούρασης να μπει στο ίντερνετ (Facebook, YouTube).

* Η διατροφή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να αλλάξει το DNA του παιδιού
Η διατροφή της μητέρας την περίοδο της σύλληψης μπορεί να επιφέρει μόνιμες αλλαγές στο DNA του μωρού της, όπως διαπίστωσε για πρώτη φορά μια νέα βρετανο-αμερικανική επιστημονική έρευνα...

Πειράματα σε ζώα είχαν δείξει ότι η διατροφή όχι μόνο κατά την εγκυμοσύνη, αλλά και λίγο πριν από αυτήν, μπορεί να ενεργοποιήσει και να απενεργοποιήσει κατά περίπτωση διάφορα γονίδια, ενώ τώρα για πρώτη φορά διαπιστώθηκε ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους ανθρώπους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Μπράνγουεν Χένιγκ της Σχολικής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications", σύμφωνα με το BBC, έβγαλαν τα συμπεράσματά τους παρακολουθώντας μια ομάδα περίπου 165 γυναικών στην αφρικανική Γκάμπια, όπου οι μεγάλες εποχικές αλλαγές του κλίματος μεταξύ των διαδοχικών περιόδων ξηρασίας και βροχών έχει ως συνέπεια να υπάρχουν αντίστοιχα μεγάλες διαφορές στη διατροφή των ανθρώπων.

Οι μισές από τις γυναίκες της μελέτης είχαν γεννήσει στο αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου και οι άλλες μισές στο απόγειο της υγρής. Οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα των θρεπτικών ουσιών σε δείγματα αίματος που πήραν από τις γυναίκες, ενώ στη συνέχεια, δύο έως οκτώ μήνες μετά τον τοκετό, ανέλυσαν το DΝΑ των μωρών τους. Η ανάλυση έδειξε ότι όντως, ανάλογα με τη διατροφή που είχε προηγηθεί κατά την εποχή της σύλληψης, τα γονίδια των παιδιών εμφάνιζαν διαφορετικό «προφίλ» ενεργοποίησης.

Οι επιστήμονες τόνισαν ότι οι γυναίκες που σκοπεύουν να κάνουν παιδί, καθώς επίσης αυτές που μένουν έγκυες, πρέπει να ακολουθούν μια ισορροπημένη διατροφή. «Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η μητρική διατροφή πριν τη σύλληψη και στην αρχή της εγκυμοσύνης είναι σημαντική και μπορεί να έχει επιπτώσεις για την υγεία της επόμενης γενιάς», δήλωσε η Μπράνγουεν Χένιγκ.

Η μελέτη των πειραματόζωων είχε δείξει ότι ακόμη και το χρώμα του τριχώματος των απογόνων μπορεί να επηρεαστεί από τη διατροφή της μητέρας. Η επίπτωση αυτή θεωρείται επιγενετική, καθώς το DNA τροποποιείται από χημικές αλλαγές που επιφέρει το περιβάλλον (στη συγκεκριμένη περίπτωση η μητρική διατροφή).

Ο δρ Ρομπ Γουότερλαντ του Ιατρικού Κολλεγίου Μπέιλορ, στο Χιούστον του Τέξας, δήλωσε ότι η νέα έρευνα αποτελεί απόδειξη -και στους ανθρώπους πλέον- ότι η διατροφή της μητέρας έχει επιγενετικές συνέπειες για το παιδί της.

[πηγή = epikaira.gr]
* Τροφές που θα διευκολύνουν τη φυσική σας αποτοξίνωση, μετά τις εορταστικές "υπερβολές"
Φουσκώματα, κατακρατήσεις υγρών και πολλές τοξίνες είναι τα κατάλοιπα από τα πολλά λιπαρά, το αλάτι και το αλκοόλ των πασχαλινών τραπεζιών.

Τις επόμενες ημέρες λοιπόν θα πρέπει να αποφύγετε ότι δημιούργησε αυτή την κατάσταση, δηλαδή το κρέας, το αλάτι, τα γλυκά και το αλκοόλ και να αυξήσετε συστατικά που θα βοηθήσουν τον οργανισμό να κάνει τη δική του φυσική αποτοξίνωση.

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά τι πρέπει να κάνουμε για να αποτοξινωθούμε λιγάκι και να επαναφέρουμε τον οργανισμό σε μια καλύτερη κατάσταση:
- Αυξήστε την κατανάλωση φυτικών ινών στη διατροφή σας.
Οι φυτικές ίνες συμβάλουν στην αύξηση της κινητικότητας του εντέρου, διευκολύνοντας και επιταχύνοντας τη διέλευση της τροφής από αυτό και κατ’ αυτόν τον τρόπο βοηθούν να μειωθούν τα φουσκώματα, το βάρος και η δυσκοιλιότητα. Και τι τροφές πρέπει να καταναλώσουμε για να πάρουμε φυτικές ίνες : Άφθονα φρούτα, λαχανικά, όσπρια, λαδερά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά και προϊόντα ολικής αλέσεως

- Μειώστε το αλάτι
Ένα από τα βασικά συστατικά που πήρε ο οργανισμός μας είναι το αλάτι. Προσπαθήστε τις επόμενες ημέρες να το μειώσετε χρησιμοποιώντας φυσικά υποκατάστατα όπως πιπέρι και μπαχαρικά, ξύδι, λεμόνι, μπαλσάμικο και πολλά αρωματικά όπως ο μαϊντανός, η ρίγανη κ.α. στο φαγητό σας.

- Μειώστε τα πολλά λιπαρά και τις ζωικές πρωτεΐνες
Προτιμήστε το μενού των επόμενων ημερών να περιλαμβάνει κυρίως την κατανάλωση άπαχων πρωτεϊνών όπως ψάρι, κοτόπουλο αντί για κόκκινο κρέας (μοσχάρι, χοιρινό, αρνί, κατσίκι), όσπρια, λαδερά και ζυμαρικά με σάλτσες λαχανικών. Αποφύγετε λίγο τα γλυκά που έχουν σοκολάτα, κρέμα γάλακτος, σαντιγί και επιλέξτε μέλι, μαρμελάδα, γλυκό του κουταλιού, παστέλι.

- Πίνετε αρκετό νερό, καθώς επίσης και χυμούς φρέσκων φρούτων και λαχανικών ή δροσερές σούπες λαχανικών, που αν τις κάνετε βελουτέ στο μπλέντερ τρώγονται και κρύες

- Ενισχύστε όσο μπορείτε τη φυσική σας δραστηριότητα [πηγή = statesmen.gr]
* Το στρες επιδεινώνει τα συμπτώματα των αλλεργιών.
Σύμφωνα με νέα μελέτη, τα ευρήματα της οποίας δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Annals of Allergy, Asthma & Immunology», οι αλλεργίες παρουσιάζουν έξαρση όταν τα επίπεδα στρες που βιώνουμε είναι υψηλά.

Πιο συγκεκριμένα, επιστήμονες από το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Οχάιο εξέτασαν 179 πάσχοντες για περισσότερες από 12 εβδομάδες, διάστημα κατά το οποίο παρακολουθούσαν τις αλλεργίες τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι το 39% των συμμετεχόντων, που εκδήλωναν τακτικά αλλεργίες, παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα στρες συγκριτικά με τους υπόλοιπους.

«Το άγχος μπορεί να προκαλέσει πολλές αρνητικές επιπτώσεις στο σώμα, μεταξύ αυτών και την αύξηση συμπτωμάτων σε όσους υποφέρουν από αλλεργίες. Διαπιστώσαμε, επίσης, ότι τα άτομα που παρουσιάζουν συχνές αλλεργικές εξάρσεις έχουν άσχημη διάθεση, παράγοντας που ενδεχομένως να οδηγεί σε αυτές τις εξάρσεις», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, δρ. Amber Patterson.

Οι ειδικοί συμβουλεύουν να διατηρούμε το στρες σε χαμηλά επίπεδα και συστήνουν το διαλογισμό, τις βαθιές αναπνοές, την ισορροπημένη διατροφή, τη συστηματική σωματική δραστηριότητα και φυσικά την αποχή από το κάπνισμα και τους καφέδες.

«Συμπτώματα όπως το φτέρνισμα, η καταρροή και τα υγρά μάτια, μπορεί να προκαλέσουν επιπλέον άγχος στους αλλεργικούς, ενώ για κάποιους μπορεί να είναι ακόμη και η ρίζα του άγχους», εξήγησε ο δρ. Patterson και διευκρίνισε ότι «η ανακούφιση του στρες δεν θα θεραπεύσει τις αλλεργίες, όμως θα ελαττώσει τα επεισόδια των έντονων συμπτωμάτων».

Τέλος, οι επιστήμονες συμβουλεύουν όσους υποφέρουν από αλλεργίες να μη βγαίνουν έξω τις ώρες που τα επίπεδα της γύρης είναι αυξημένα, να φορούν γυαλιά ηλίου για να προστατεύουν τα μάτια τους, να αποφεύγουν τις κηπουρικές εργασίες, όπως την περιποίηση του γκαζόν και να μη στεγνώνουν ή αερίζουν τα ρούχα τους τις πρωινές ώρες, που τα επίπεδα της γύρης είναι υψηλά.

[πηγή = statesmen.gr]
* ΖΑΛΗ και ΕΜΕΤΟΙ στο ΤΑΞΙΔΙ μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία!
Είναι συχνό γεγονός, εκδρομές να χαλάνε ή να μη γίνονται καθόλου λόγω του φόβου της "ρουκέτας" στα ρούχα και στη μοκέτα του αυτοκινήτου... Ένα πρόβλημα πολλών παιδιών, που ο ένοχος βρίσκεται στο κέντρο ισορροπίας του εγκεφάλου. Πιο αναλυτικά, κατά την διάρκεια της κίνησης του σώματος (όταν κάποιος ταξιδεύει με αυτοκίνητο), διάφορα "σήματα", ξεκινούν από τον λαβύρινθο ( που βρίσκεται στο αυτί μας), όπως και από τα μάτια μας και κατευθύνονται στο κέντρο ισορροπίας μας, που βρίσκεται στον εγκέφαλο. Συνήθως υπάρχει μια ισορροπία – αρμονία, στα μηνύματα που αναφέραμε, οπότε το ταξίδι γίνεται κανονικά. Κάποιες φορές όμως, όταν λ.χ. υπάρχει λάθος θέση καθίσματος του παιδιού στο αυτοκίνητο ή το παιδί "ζορίζει" τα μάτια του με διάβασμα ή games, αυτή η εύθραυστη ισορροπία "σημάτων", διαταράσσεται και ο εγκέφαλος μπερδεμένος- βραχυκυκλωμένος, αντιδρά με ιδρώτες, πονόκοιλο, ζάλη και εμέτους.

Αναλυτικότερα, συχνά το καθισματάκι του παιδιού στο αυτοκίνητο – είναι ανάποδα για λόγους προστασίας του παιδιού από τους αερόσακους, δηλαδή η πλάτη του καθίσματος κοιτάζει το ταμπλό. Αυτό για πολλά παιδιά, είναι λόγος διαταραχής του "σήματος" που σας περιέγραψα και επομένως αιτία εμετού. Σχεδόν παρόμοιο "βραχυκύκλωμα" του κέντρου ισορροπίας συμβαίνει όταν το παιδί διαβάζει βιβλία ή παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το "κούνημα" – λόγω της κίνησης- των γραμμάτων ενός βιβλίου, οδηγεί όπως αναφέραμε και προηγουμένως στην ζάλη και στον εμετό.

Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η πληρότητα του στομαχιού. Ένα γεμάτο στομάχι προδιαθέτει σε ακατάσχετους εμέτους.

Άρα λοιπόν:
Mην βάζετε το παιδί σε καθισματάκι που είναι ανάποδα από την κίνηση του αυτοκινήτου (επομένως το παιδί να κοιτάζει πάντα μπροστά). Αν μάλιστα είναι πολύ ευαίσθητο στους εμετούς, μην το αφήνετε να κοιτάζει, ούτε καν από τα πλαϊνά παράθυρα (γιατί η συχνή εναλλαγή των αυτοκινήτων που περνούν γρήγορα διπλά σας ή των δέντρων αριστερά-δεξιά ή ακόμα και των κολώνων της ΔΕΗ μεγιστοποιεί τη ζάλη και προκαλεί τους εμέτους). Το παιδί (αν και δεν είναι σε πολύ ασφαλές σημείο) κάθεται στο μέσο του πίσω καθίσματος – δεμένο με ζώνη ασφαλείας- και με την δική μας παρότρυνση, που καθόμαστε πίσω μαζί του, κοιτάζει πάντα μπροστά ανάμεσα από τα καθίσματα οδηγού-συνοδηγού.

Δεν του δίνουμε να διαβάσει απολύτως τίποτα ούτε Nintendo, PSP, το κινητό τηλέφωνο.

Προσπαθούμε να του αποσπάσουμε την προσοχή, ζητώντας το να τραγουδήσει μαζί μας κάποια τραγουδάκια.

Φροντίζουμε να έχουμε ένα καλό, μόνιμα ανανεωμένο αερισμό (δηλαδή ανοιχτό παράθυρο και όχι κλιματισμό).

Φροντίζουμε να μην φορά κανένας κολόνιες.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΑ ΤΑΙΖΟΥΜΕ – ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ- ΜΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΓΕΥΜΑ. Το καλύτερο (αν το ταξίδι είναι σύντομο) είναι να ταξιδέψει με άδειο στομάχι. Ούτε γάλατα ούτε χυμούς. Εφόσον το ταξίδι είναι μεγάλο και θα διαρκέσει αρκετές ώρες, του δίνομε αρκετά τακτικά κρακεράκια ή κάποιο μπισκότο, συχνά μικρές ποσότητες νερού.

Φροντίζουμε να κάνουμε πολλές διακοπές για ολιγόλεπτα διαλλείματα. Το παιδί πρέπει να βγαίνει από το αυτοκίνητο και έστω και για λίγο να περπατάει ή να τρέχει. Είναι αυτονόητο πως μόλις ο γονιός αρχίσει να παρατηρεί συμπτώματα ναυτίας (αναγούλας) – πολύ πριν γίνει ο εμετός - αμέσως σταματάμε την κίνηση του αυτοκινήτου. Το παιδί βγαίνει οπωσδήποτε έξω ή αν δεν μπορεί, το ξαπλώνουμε στο πίσω κάθισμα ανάσκελα, με τα μάτια κλειστά.
* Οι εκρήξεις θυμού - ένα ΗΦΑΊΣΤΕΙΟ που ξεσπά.
Οι εκρήξεις θυμού αφορούν παιδιά ηλικίας 2-4 χρονών και εκφράζουν ένα προσωρινό συναισθηματικό "βραχυκύκλωμα", όποτε το μικρό παιδί αρχίζει να ουρλιάζει χωρίς να επηρεάζεται ούτε από τα λόγια μας ούτε από τις απειλές μας, αρχίζει να κλοτσά ή ακόμα και να χτυπά το κεφάλι του στο πάτωμα ή στο τοίχο. Σε μια τέτοια κρίση θυμού, είναι αδύνατο να σταθεί ακίνητο – σε ηρεμία - προκειμένου να ακούσει την οποιαδήποτε συμβουλή ή την κουβέντα του γονιού.

Η διάρκεια μιας τέτοιας κρίσης ποικίλει από μερικά λεπτά (ευτυχώς) έως και κάποιες ώρες (αλίμονο τότε για τα νεύρα των γονιών!). Τέτοια – βέβαια- παρατεταμένη κρίση συμβαίνει μόνο σε ειδικές περιπτώσεις όταν υπάρχουν και άλλοι επιπλέον παράγοντες, όπως η σωματική κούραση, ο λιγοστός ύπνος ή η πείνα του παιδιού.

Κάποιες φορές, τέτοιες "ηφαιστειακές" εκρήξεις προκαλούν ασήμαντα και φαινομενικά αθώα γεγονότα. Π.χ. μετακίνηση από το σπίτι σε κάποιο άλλο ή από επισκέψεις ατόμων που δεν συμπαθούν.

Πως θα αντιδράσουμε εμείς οι γονείς;
Όσο υπομονετικοί και να είμαστε, αργά ή γρήγορα και ο πιο ψύχραιμος γονιός τελικά αποδιοργανώνεται. "Τρελαίνεται" όταν τα λόγια του πάνε χαμένα, όταν συνειδητοποιεί πως το παιδί δεν βάζει μυαλό ούτε με μερικές "ξυλιές". Όλα αυτά λοιπόν αναμεμιγμένα και με το σοκ της παράλογης έκρηξης του παιδιού, τελικά τον από-συντονίζει και τις πιο πολλές φορές τον οδηγεί στην υπερβολική επιθετικότητα ή και στον καταδικαστέο από όλους ξυλοδαρμό του παιδιού.

Ασφαλώς και δεν συμφωνώ με μια τέτοια συμπεριφορά των γονέων, αλλά σαν ρεαλιστής, που δεν ζω σε "ροζ συννεφάκια", απόλυτα την κατανοώ.

Καταρχήν, πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι γονείς, πως ότι και να κάνουν εκείνη τη στιγμή, το παιδί τους επειδή είναι "αλλού" δεν θα κάνει με τίποτα "πίσω"!

Θα συνεχίσει ακόμα και αν έχει φάει ξύλο είτε να ουρλιάζει είτε να χτυπάει το κεφάλι του στα έπιπλα.

Ο γονιός λοιπόν δεν έχει νόημα να δώσει άσκοπες, και μάλλον χαμένες μάχες. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να προσπαθήσει – εκείνη τη στιγμή της έκρηξης- να πείσει, να εξηγήσει, να διαπαιδαγωγήσει.

Όλα θα είναι μάταια!!!

Μπορεί όμως είτε απλά να φύγει αν το παιδί είναι σε "προστατευμένο" από ατυχήματα χώρο ( .χ. στο πάρκο του) είτε αν οι γονείς έχουν τεράστιο ακόμα απόθεμα υπομονής – μπορούν απλά να αγκαλιάσουν το παιδί, προστατεύοντας το έτσι, από πιθανούς αυτοτραυματισμούς. Εδώ βέβαια, παραμονεύει ένας μεγάλος κίνδυνος!

Είναι σίγουρο πως το παιδί στην αγκαλιά του γονιού, αργά ή γρήγορα θα ηρεμήσει, σύντομα θα νιώσει την ασφάλεια που αποζητά, αλλά… ίσως ερμηνεύσει την κατευναστική στάση του γονιού του σαν δική του νίκη, δήθεν σαν αποδοχή από την μεριά των γονιών, των εκβιασμών και των εκρήξεων του!

Όπως λοιπόν το καταλαβαίνετε, κάτι τέτοιο μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα για την μελλοντική του διαπαιδαγώγηση. Γιατί απλούστατα δεν θα σταματήσει ποτέ να "απαιτεί" – ίσως με τον ίδιο εκρηκτικό τρόπο - νομίζοντας πως τελικά θα είναι ο ΝΙΚΗΤΗΣ.

Είναι ξεκάθαρο, πως η τελική απόφαση είναι του κάθε γονιού! Αυτός αποφασίζει και είναι έτοιμος να πληρώσει αργά ή γρήγορα το λογαριασμό των επιλογών του.

Εγώ, σαν γονιός, σαν παιδίατρος, σαν πολίτης, θα σας πρότεινα μια… προσωρινή ανακωχή! Δηλαδή, ο γονιός κάνοντας μια αγκαλιά στο παιδί (χωρίς να του λέει βλακώδη γλυκόλογα) να προσπαθήσει να σβήσει την "ηφαιστειακή έκρηξη θυμού" της στιγμής εκείνης. Σχεδόν όμως μετά (για να μην ξεχαστεί το θέμα), ο γονιός πρέπει με λίγα και απλά λόγια να του επισημάνει την κακή του συμπεριφορά και να του προσδιορίσει μια λογική – δίκαιη τιμωρία (ένα πέναλτι) για την προηγούμενη συμπεριφορά του. Π.χ. μπορούμε να του πούμε "μια και φέρθηκες με ένα τόσο απαράδεκτο τρόπο, σήμερα δεν πρόκειται να φας γλυκό ή δεν θα πας βόλτα ή δεν θα σε πάμε στον παππού".

Ασφαλώς και πρέπει να υπάρχει ένα "πέναλτι"! Μια ποινή λογική χωρίς υστερίες από την μεριά του γονιού, χωρίς φωνές και άλλες υπερβολές.

Τέλος ποτέ να μην ξεχάσετε πως η συμπεριφορά σας απέναντι στα λάθη των παιδιών σας πρέπει να είναι πάντοτε η ίδια και πάντοτε σταθερή!! Όχι δηλαδή άλλοτε να το μαλώνουμε ή να το τιμωρούμε για ένα παράπτωμα του και άλλοτε… να το κάνουμε "γαργάρα" είτε γιατί βαριόμαστε την σύγκρουση είτε γιατί… θέλουμε να δούμε τον "Σουλεϊμάν" στην τηλεόραση.
* Αν ασκούνται οι γονείς τότε γυμνάζονται και τα παιδιά τους
Είναι γνωστό ότι οι γονείς επηρεάζουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους και μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα έρχεται για πρώτη φορά να επιβεβαιώσει ότι το πόσο δραστήριο σωματικά είναι ένα παιδί της προσχολικής ηλικίας, εξαρτάται καθοριστικά από το αν η μητέρα του αποτελεί κακό ή κακό πρότυπο σε αυτό το θέμα.

Έτσι, αν οι μαμάδες δεν είναι φίλες της γυμναστικής και γενικότερα της σωματικής δραστηριότητας, τότε και τα παιδιά τους θα είναι… του καναπέ. Από τη στιγμή όμως που θα αποκτήσει ένα παιδί αυτή την αρνητική συνήθεια, δύσκολα θα την αποβάλει αργότερα στη ζωή του.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Έσθερ βαν Σλούις του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ και της Μονάδας Επιδημιολογίας του Συμβουλίου Ιατρικών Ερευνών της Βρετανίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Pediatrics” της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, μελέτησαν και συνέκριναν λεπτό προς λεπτό τη σωματική δραστηριότητα 554 γυναικών και των τετράχρονων παιδιών τους.

Για πρώτη φορά, ταυτόχρονα γονείς και παιδιά φορούσαν συνεχώς (ακόμα και στον ύπνο ή στο μπάνιο) ειδικές συσκευές καταγραφής -επιταχυνσιόμετρα και καταγραφείς των παλμών της καρδιάς- καθ’ όλη τη διάρκεια της έρευνας που διήρκεσε μία εβδομάδα, ώστε να είναι απολύτως ακριβής η μέτρηση του χρόνου κάθε μέρα, που ήσαν σωματικά δραστήριοι ή αδρανείς.

Η έρευνα έδειξε ότι ο χρόνος που κάθε παιδί ήταν σωματικά δραστήριο, εξαρτιόταν άμεσα από τον χρόνο που η μητέρα του ήταν δραστήρια. Όσο πιο κινητική ήταν η μητέρα, τόσο πιο κινητικό ήταν και το παιδί μέσα στην ημέρα.

Μάλιστα, όπως διαπιστώθηκε, μόνο οι μισές μητέρες (το 53%), πολλές από τις οποίες ήσαν εργαζόμενες και με βεβαρυμένο καθημερινό πρόγραμμα, αφιέρωναν έστω μισή ώρα για μέτρια έως έντονη σωματική άσκηση τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Συνεπώς, αντίστοιχος ήταν ο αντίκτυπος για τα παιδιά τους.

Για κάθε παραπάνω λεπτό μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας της μητέρας, το παιδί της ήταν κατά μέσο όρο δέκα λεπτά της ώρας πιο κινητικό. Αν μία μητέρα αφιέρωνε στην καθιστική ζωή μία ώρα λιγότερη τη μέρα, ήταν και το παιδί της δέκα λεπτά λιγότερα σωματικά αδρανές, άσχετα με την ώρα της μέρας (πρωί – μεσημέρι – βράδυ).

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η πολιτεία πρέπει να ενθαρρύνει τις μητέρες να ασκούνται περισσότερο, αν θέλουν το καλό το δικό τους, αλλά και των παιδιών τους, δημιουργώντας τους υγιεινές συνήθειες από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Πολυάριθμες έρευνες έχουν επιβεβαιώσει ότι η σωματική άσκηση αποτελεί βασικό «όπλο» για την πρόληψη ουκ ολίγων ασθενειών.

Δυστυχώς, σύμφωνα με τις έρευνες, οι νέοι γονείς τείνουν να είναι λιγότερο σωματικά δραστήριοι σε σχέση με τους συνομηλίκους τους που δεν έχουν παιδιά. Όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα, ο χρόνος που ασκείται σωματικά, τείνει να μειώνεται, καθώς αντιμετωπίζει άλλες πιεστικές προτεραιότητες. Αυτό όμως επηρεάζει αρνητικά και τα παιδιά της και είναι κάτι που δεν πρέπει να υποτιμά.

statesmen.gr
* Η τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο... παχαίνει
Υπέρβαρα ή και παχύσαρκα είναι τα παιδιά που έχουν στο δωμάτιό τους τηλεόραση, ανεξάρτητα από το πόσες ώρες παρακολουθούν τηλεοπτικά προγράμματα.

Αυτό είναι το συμπέρασμα νέας μελέτης που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες στις ΗΠΑ, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η ύπαρξη τηλεόρασης στο παιδικό δωμάτιο επηρεάζει την υγεία των παιδιών αρνητικά.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό JAMA Pediatrics και αναφέρουν ότι η τηλεόραση διακόπτει τον ύπνο των παιδιών και επίσης επηρεάζει τις επιλογές τους σε ό,τι αφορά τη διατροφή, λόγω των διαφημίσεων που απευθύνονται σ' αυτά, όπως εκείνες για έτοιμα σνακ, γλυκίσματα και αναψυκτικά.

Στη μελέτη συμμετείχαν τουλάχιστον 6.500 μαθητές και μαθήτριες ηλικίας από δέκα έως 14 ετών, από τα οποία εκείνα που παρουσίαζαν πιο αυξημένο βάρος σε σχέση με τα υπόλοιπα ήταν αυτά που είχαν στο δωμάτιό τους τηλεόραση.

Κατά τη μελέτη διαπιστώθηκε ότι τα τρία στα πέντε παιδιά είχαν τηλεόραση στο δωμάτιό τους και πως σε σχέση με τα υπόλοιπα το βάρος τους ήταν στην καλύτερη περίπτωση μεγαλύτερο κατά μισό κιλό.

Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι σκοπεύουν να πραγματοποιήσουν παρόμοιες μελέτες και για τη σχέση άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με την παιδική παχυσαρκία, αφού τα laptop, τα tablet και τα κινητά χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο από τα παιδιά, τα οποία συχνά βλέπουν τηλεοπτικά προγράμματα μέσω αυτών και όχι στη συσκευή της τηλεόρασης.

πηγή
* Επικίνδυνη για τα παιδιά η (προχωρημένη) ηλικία του πατέρα
Η ηλικία του πατέρα, ιδίως αν αυτός είναι άνω των 45 ετών, όταν κάνει παιδιά, αποτελεί παράγοντα αυξημένου κινδύνου για την εμφάνιση ψυχικών-νοητικών διαταραχών στους απογόνους του, σύμφωνα με μια νέα αμερικανο-σουηδική επιστημονική έρευνα, την μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο ηλικιακό «κατώφλι ασφαλείας» για τους άνδρες. Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του πατέρα, τόσο φαίνεται να αυξάνει ο σχετικός κίνδυνος. Η ευθύνη αποδίδεται κυρίως στις πιθανότερες μεταλλάξεις του σπέρματος λόγω της προχωρημένης ηλικίας, καθώς με το πέρασμα του χρόνου ο μηχανισμός παραγωγής σπέρματος κάνει περισσότερα γενετικά λάθη.

Η μελέτη δείχνει ότι τα παιδιά των μπαμπάδων προχωρημένης ηλικίας έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να δυσκολεύονται με τα μαθήματά τους στο σχολείο και κάποια στιγμή μπορεί να εμφανίσουν νευροψυχιατρικά προβλήματα, όπως αυτισμό, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), διπολική διαταραχή, σχιζοφρένεια, προβλήματα συμπεριφοράς (κατάχρηση εθιστικών ουσιών, απόπειρες αυτοκτονίας) κτλ.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Ινδιάνα και του Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, με επικεφαλής τον Μπράιαν Ντ' Ονόφριο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ψυχιατρικής του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου "JAMA Psychiatry", σύμφωνα με το BBC και τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 2,6 εκατ. παιδιά, που γεννήθηκαν μεταξύ 1973-2001 από 1,4 εκατ. πατέρες.

Η μελέτη δείχνει ότι τα παιδιά ενός 45χρονου πατέρα σε σχέση με ενός 24χρονου έχουν:
- Τριπλάσιο κίνδυνο να εμφανίσουν αυτισμό
- 13 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ΔΕΠΥ
- Διπλάσιο κίνδυνο ψυχωτικής διαταραχής
- 25 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα διπολικής διαταραχής (πρώην μανιοκατάθλιψης)
- Δυόμιση φορές μεγαλύτερη πιθανότητα απόπειρας αυτοκτονίας ή εθισμού στα ναρκωτικά
- Χαμηλότερους βαθμούς στο σχολείο και λιγότερα συνολικά χρόνια εκπαίδευσης.

Παρ' όλα αυτά, οι ερευνητές ανέφεραν πως, αν και αυξημένος, ο ατομικός κίνδυνος λόγω της ηλικίας του πατέρα παραμένει σχετικά χαμηλός (κάτω από 1% για πολλές νευροψυχικές διαταραχές). «Το τελευταίο πράγμα που οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκεφτούν, είναι "Ω, όχι, αν κάνω παιδί στα 43 μου, θα είναι καταδικασμένο". Η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών από μεγαλύτερης ηλικίας πατέρες θα είναι μια χαρά», δήλωσε ο καθηγητής γενετικής Πάτρικ Σάλιβαν του πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα.

Από την άλλη όμως, σε επίπεδο κοινωνίας, αν ολοένα περισσότεροι άνδρες γίνονται πατέρες σε μεγαλύτερη ηλικία, θα υπάρξει μια σταδιακή συσσώρευση ψυχικών διαταραχών. Σε πολλές χώρες καταγράφεται διαχρονική αύξηση της ηλικίας που οι άνδρες, αλλά και οι μητέρες, αποκτούν το πρώτο παιδί τους.

Ο Ντ' Ονόφριο δήλωσε «σοκαρισμένος» από τα ευρήματα, καθώς, όπως είπε, δείχνουν ότι ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από ό,τι εκτιμάτο ως τώρα. Από την άλλη πάντως, άλλοι επιστήμονες επεσήμαναν πως υπάρχουν και θετικές πλευρές στην μεγάλη ηλικία του πατέρα, καθώς συνήθως οδηγεί σε πιο σταθερές σχέσεις και σε οικογένειες με υψηλότερο εισόδημα.

[πηγή = imerisia.gr]
* Τα παιδιά που γεννιούνται με καισαρική, είναι πιο πιθανό να γίνουν υπέρβαρα ή παχύσαρκα
Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν με καισαρική, είναι πιο πιθανό ως ενήλικες να γίνουν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι, σε σχέση με όσους ήλθαν στον κόσμο με φυσιολογικό τοκετό, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, την μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα. Παραμένει ασαφές πάντως γιατί ο τρόπος γέννας έχει τέτοια διαφορετική επίδραση στο βάρος.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Νίνα Μόντι του Τμήματος Ιατρικής του Imperial College του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS», σύμφωνα με το BBC, ανέλυσαν στοιχεία 15 ήδη δημοσιευμένων μελετών, που αφορούσαν πάνω από 38.000 άτομα σε δέκα χώρες.

Η μελέτη (μετα-ανάλυση) έδειξε ότι η γέννηση με καισαρική αυξάνει κατά 26% κατά μέσο όρο την πιθανότητα κάποιος ως ενήλικος να έχει παραπάνω κιλά από το κανονικό βάρος. Ο μέσος δείκτης σωματικής μάζας (βάρος δια τετράγωνο ύψους) είναι περίπου μισή μονάδα μεγαλύτερος στους ανθρώπους που γεννήθηκαν με καισαρική.

Οι ερευνητές επεσήμαναν πως υπάρχουν πολλοί λόγοι που μια μητέρα πρέπει κατ' ανάγκη να κάνει καισαρική (κάποιες φορές είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου), παράλληλα όμως -όταν απλώς την επιλέγει- πρέπει να γνωρίζει ότι μπορεί να υπάρξουν μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία του παιδιού της, μεταξύ των οποίων η παχυσαρκία, ο διαβήτης τύπου 1 και το άσθμα.

[πηγή = CapitalHealth.gr]
* Η περπατούρα! Ένα δώρο για το παιδί μας ή μήπως για εμάς και...την ησυχία μας;
Σχεδόν πάντα, όταν το μωρό κλείσει τους 6 μήνες, ο γονιός απευθύνει στον παιδίατρο του το ερώτημα για την αγορά ή όχι περπατούρας. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό από τους περισσότερους σύγχρονους παιδίατρους είναι σχεδόν πάντα αρνητική, γεγονός που στεναχωρεί τους γονείς.

Ας τα πάρουμε από την αρχή! Είναι γεγονός, πως το μωρό, μετά τους 6 μήνες, αυξάνει ραγδαία την κινητικότητα του, δεν κάθεται ήρεμα στο ριλάξ και αναγκάζει τον γονιό να τρέχει συνεχώς από πίσω του. Ομολογουμένως, είναι ένα εξουθενωτικό γεγονός για τον καθένα. Οπότε, στα μάτια του γονιού, η περπατούρα μοιάζει σαν μια "χρυσή ευκαιρία" να βρει για λίγο την ησυχία του. Όσοι υπήρξαμε γονείς με μικρά παιδιά, καταλαβαίνουμε και δικαιολογούμε μια τέτοια επιθυμία.

Άλλωστε, και τα...κάθε λογής JUMBO με τις προσφορές τους, "μας κλείνουν το μάτι" για να την αποκτήσουμε το γρηγορότερο. Τότε γιατί λέμε όχι- και τους στεναχωρούμε;

Διότι παραμονεύουν 2 κίνδυνοι.

Πρώτον, επειδή το μωράκι μπαίνει - από νωρίς, στο καθισματάκι της περπατούρας, τις περισσότερες φορές, τα πόδια του, δεν φτάνουν να πατήσουν ολοκληρωτικά στο έδαφος (όλο το πέλμα). Οπότε, πατάνε στις μύτες και κάνουν βόλτες σε όλο το σπίτι. Το βάδισμα όμως στις μύτες, προκαλεί σταδιακά αύξηση του μυϊκού τόνου των μυών στην περιοχή του αστραγάλου. Γεγονός πολύ αρνητικό για την μετέπειτα βάδιση του παιδιού. Σε περιπτώσεις έντονης υπερτονίας (από τέτοιο βάδισμα) πρέπει να καταφύγουμε στη βοήθεια φυσιοθεραπευτών με κόστος χρηματικό και ψυχικό.

Από την άλλη πλευρά, τα μωρά αποκτούν μια υπερβολική αυτονομία, γυρνάνε – μονά τους -όλο το σπίτι και πολύ εύκολα μπορεί να τους συμβεί κάποιο ατύχημα.

Σαν συμπέρασμα, η χρήση της περπατούρας, είναι μια βοήθεια για τον γονιό! Βοήθεια για να χαλαρώσει, να κάνει κάποια δουλειά στο σπίτι, να μην έχει το μωρό "φυλακισμένο" στο πάρκο του, να μην το έχει συνεχώς στην αγκαλιά του. Κατανοώ την δυσκολία πολλών γονέων, να αντέξουν, οπότε, δεν έχω το δικαίωμα να είμαι απόλυτα αρνητικός στην αγορά και χρήση της! Και αυτό, γιατί πιστεύω στην παροιμία που λέει: "έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λες".

Ωστόσο, σας επαναλαμβάνω, τον πολύ μεγάλο κίνδυνο που διατρέχουν τα μωρά σας από κάθε λογής ατυχήματα, συν τον κίνδυνο υπερτονίας (σφιξίματος) των μυών των αστραγάλων.

Όπως σε όλα τα θέματα, η τελική απόφαση είναι πάντα δική σας.
* Κρατά την αναπνοή του μέχρι να μελανιάσει και φοβάμαι πολύ
  • * Εμφανίζονται από την ηλικία 6μηνών έως και τον 4ο χρόνο
  • * Η πιο συχνή περίοδος είναι στο 2ο έτος ζωής
  • * Παρουσιάζονται μετά από πείσμα, θυμό, τραυματισμό, μάλωμα του παιδιού
  • * Το παιδί αρχικά κλαίει για λίγο, ακολουθεί μια περιοδος που δεν αναπνέει (έως 1 λεπτό), ίσως τότε μελανιάσει, χαλαρώνει "σαν πάνινη κούκλα" ίσως και λυποθυμα)
  • * Σπανιότερα κάνει σπασμούς - το σώμα γίνεται σαν τόξο
  • * Όλα αυτά σταματούν αμέσως με την έναρξη της Αναπνοής που πάντοτε επιστρέφει (κανένας κίνδυνος ασφυξίας)
  • * Μερικές φορές υπάρχει κληρονομική επιβάρυνση
  • * Δεν δίνουμε ποτέ φαρμακευτική θεραπεία
  • * Συστήνουμε υπομονή στους γονείς
* Είναι μόνιμος κολλημένο πάνω μου, σαν στρείδι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Έχω φθάσει σε απόγνωση!
Πρόκειται για τον γνωστό φόβο των μικρών παιδιών, όταν η μητέρα τους χάνεται από τα μάτια τους. Ίσως ξεκινήσει από τον 6 μήνα και συνήθως τελειώνει στα δύο του χρόνια. Δυστυχώς υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις έως και τα 3 ή και περισσότερο.

Τι πρέπει να κάνει η μητέρα;
  • 1. Βλέποντας από την αρχή πως υπάρχει τέτοιο πρόβλημα, παίρνει μέτρα, αρχίζοντας αμέσως τις προπονήσεις αποχωρισμού. Παραμένοντας στο οπτικό πεδίο του παιδιού, ώστε βλέποντας την, να νιώθει ασφαλές, απομακρύνεται στην άλλη άκρη του σαλονιού (άρα σε αρκετή απόσταση) και δεν υποκύπτει στα πρώτα, προειδοποιητικά κλάματα του!
  • 2. Όταν απομακρυνόμαστε, δίνουμε πολύ μεγάλη έμφαση, στην επιστροφή μας.
  • 3. Του λέμε με καθαρά λόγια, τι πρόκειται να συμβεί. Δηλαδή - πάω για λίγο στο μπάνιο, αλλά θα γυρίσω αμέσως για να παίξουμε - είναι αυτονόητο πως την ώρα απουσίας μας το βάζουμε στο πάρκο του, για να μην μας ακολουθήσει.
  • 4. Αν πρέπει να βγείτε έξω, και να μείνει λ.χ. με τον πατέρα του, δεν το σκάτε σαν... κλέφτες! Αντίθετα αρχίζετε να το προετοιμάζεται για την απουσία σας, με λόγια αλλά και πράξεις (εννοώ, επίτηδες αρχίζετε να ντύνεστε μπροστά του).
  • 5. Άσχετα αν το παιδί δεν καταλάβει εντελώς, εξηγήστε του, που πάτε (λχ... πάω σούπερ μάρκετ, για την σοκολάτα που σου αρέσει).
  • 6. Μην το τρελένεται σε γελοία ψέματα. Μην λέτε πως φεύγετε για να πάτε στον...γιατρό. Πείτε, πως η μανούλα θα πάει στο κομμωτήριο, να είναι όμορφη, όταν πάτε βόλτα. Αλλά, τονίστε το, πολύ γρήγορα θα επιστρέψει.
  • 7. Αφού ντυθήκατε (ίσως και μπροστά του) μην διανοηθείτε να... κολοσετε στα κλάματα του. Ανοίξτε την πόρτα, και έξω.
  • 8. Αν πρόκειται να λείψετε αρκετή ώρα, πάρτε το μια (μόνον) φορά στο τηλέφωνο.
  • 9. Ποτέ δεν απειλούμε με την φυγή μας. Ποτέ δεν λέμε, αφού είσαι...κακό παιδί, η μαμά θα φύγει.
  • 10. Μην κάνετε το αφελές λάθος, να το αφήσετε σε ένα πρόσωπο που είναι μεν αγαπημένο (μια γιαγιά), αλλά το παιδί έχει καιρό να συναντήσει.
* Δεν μπορώ να το κάνω να με ακούσει, ούτε με λόγια, ούτε με ξύλο
Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο.

Γι αυτό:
  • * Προσπαθούμε (ειδικά στα μικρότερα παιδία) το μάλωμα να είναι σύντομο (όχι πολλά- περιττά λόγια).
  • * Την ώρα που "το μαλώνουμε" εξηγούμε ξεκάθαρα τον λόγο.
  • * Ταυτόχρονα την στιγμή της επίπληξης του υπενθυμίζουμε ποια θα ήταν η σωστή συμπεριφορά του, (αν δηλαδή τρώγοντας το φαγητό του στο σαλόνι λέρωσε τον καναπέ, του εξηγούμε πως το σωστό θα ήταν να τρώει στην κουζίνα- πάνω στο τραπέζι).
  • * Έχει τεράστια σημασία το "μάλωμα" να γίνεται την ίδια στιγμή της αταξίας του (δηλαδή αν κάνει ζημιά και σπάσει κάτι, του το λέμε την ίδια στιγμή και όχι όταν… τελειώσει το σίριαλ που βλέπουμε στην τηλεόραση).
* ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ
Στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη εποχή, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, πως η εκμάθηση τουλάχιστον μιας ξένης γλώσσας, είναι απόλυτη υποχρέωση- εφόδιο , του κάθε παιδιού. Το ζήτημα είναι πότε πρέπει να ξεκινήσει η εκμάθηση της και με ποιο τρόπο.

Σαφώς, εφόσον κάποιος από τους γονείς, ομιλεί καλά την ξένη γλώσσα που πρόκειται να μάθει το παιδί μπορεί από πολύ μικρή ηλικία – μόνο υπό μορφή παιχνιδιού- να του μαθαίνει λέξεις και φράσεις. Π.χ. την ώρα που παίζουν ή την ώρα που του δείχνει κάποιο εικονογραφημένο παραμύθι, μπορεί να ονομάζει διάφορα ζωάκια (που τα ονόματα τους, προφανώς τα ξέρει το παιδί) στην ξένη γλώσσα.

Είναι αυτονόητο όμως, ότι δεν πρέπει να προσπαθούν οι γονείς, στην ηλικία των 3-4-5 χρόνων, να επιχειρήσουν κάτι πιο οργανωμένο (γραμματική, συντακτικό λέξεων). Η αιτία είναι πολύ απλή. Είναι αφελές, να επιχειρήσεις να μάθεις κανόνες γραμματικής λόγου χάρη στα αγγλικά – στο παιδί σου- όταν αυτό δεν τους γνωρίζει καλά ούτε στην μητρική του γλώσσα. Οργανωμένη (με μορφή φροντιστηρίου εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας μπορεί να ξεκινήσει στην δεύτερα ή Τρίτη δημοτικού.

Κάτι σημαντικό!! Υπάρχουν παιδιά – ευφυέστατα – που όμως παρουσιάζουν δυσκολίες στην εκμάθηση του γραπτού λόγου στην μητρική γλώσσα. Λ.χ. αλφάβητο κτλ. Είναι κάτι σύνηθες και προσωρινό. Σε ένα τέτοιο όμως παιδί είναι επικίνδυνο σφάλμα, κάποιος φιλόδοξος γονιός, να επιχειρήσει και οργανωμένη (φροντιστήριο) εκμάθηση ξένης γλώσσας. Σε μια τέτοια περίπτωση, το πλέον πιθανό είναι ότι ο μικρούλης μαθητής, θα "βραχυκυκλώσει" και δεν θα μάθει ούτε τους γραμματικούς κανόνες της μητρικής του γλώσσας.
* Η ζήλια του μεγάλου παιδιού προς το νεογέννητο είναι απίστευτη. Υπάρχουν κάποια τρικ για λιγότερο πόλεμο στο σπίτι;
Ο άνθρωπος είτε μικρός είτε μεγάλος, έχει εκ φύσεως έντονη κτητική νοοτροπία ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ). Επομένως εφόσον το μικρό αρχίζει να παίρνει έστω και χωρίς επίγνωση) τα πράγματα του μεγάλου αδερφού, είναι σίγουρο πως θα γίνει… Ιράκ ή Αφγανιστάν. Όμως έχουμε υποχρέωση να προλάβουμε τις εκρήξεις θυμού. Πχ. ας υποθέσουμε πως θέλουμε να βάλουμε το μωρό που μεγάλωσε να κοιμάται στο κρεβατάκι του μεγαλύτερου. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ πως αν από τη μια μέρα στην άλλη στείλουμε το μεγαλύτερο παιδί στο μεγαλύτερο κρεβάτι και το μωρό στο δικό του μέχρι χτες, θα ξεσπάσει πόλεμος. Επομένως, είναι ευφυής κίνηση μια και τα παιδιά έχουν μικρή μνήμη) να εξαφανίσουμε για λίγες εβδομάδες το κρεβατάκι που θα χρησιμοποιήσουμε για το μωρό στην αποθήκη του σπιτιού. Έτσι, όταν το κρεβατάκι ξαναεμφανιστεί, το παιδί δεν θα θυμάται πως είναι δικό του. ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ. Αν πρόκειται να δοθούν στο μικρό, τα εξαφανίζουμε έως και για μήνες. Επίσης, την περίοδο που καθώς μεγαλώνει το μωράκι και γίνεται πια παιδί άρα αυτονομείται) δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να το παίξετε “ επαναστάτες του γλυκού νερού”. Εννοώ πως δεν είναι η στιγμή, να του πάρετε την πιπίλα από το στόμα ή να το πάτε σε παιδικό σταθμό. Είναι απόλυτα αναγκαίο να συνεχιστεί η ρουτίνα της ζωής του.
* Το φροντιστήριο, το ΠΑΙΔΙ μας και η ΞΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ. Η ελληνική γλώσσα και μια "άλλη" στο σπίτι, μαζί η "χώρια";
Ολοένα και περισσότερα ζευγάρια, ομογενών ή αλλοδαπών που ζουν χρόνια στην Ελλάδα και αποκτούν παιδιά, αναρωτιούνται πως θα μάθουν στα παιδιά τους τόσο την ελληνική γλώσσα όσο και την γλώσσα της δικής τους πατρίδας. Αναρωτιούνται με ποια πρέπει να ξεκινήσουν και ποια να ακολουθήσει κατόπιν.

Είναι ένα λανθασμένο δίλλημα!!! Και αυτό γιατί τα μικρά παιδιά μπορούν να μάθουν και να χρησιμοποιούν το ίδιο εύκολα και τις δύο γλώσσες, διότι δεν αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές γλώσσες. Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε πως το μικρό παιδί, συνδέει την ομιλία, με το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται. Δηλαδή, είναι πολύ σημαντικό εάν ο μπαμπάς π.χ. είναι Έλληνας και η μητέρα αλλοδαπή, πάντοτε ο καθένας να του μιλάει αρχικά τουλάχιστον στη δική του γλώσσα. Είναι κάτι που χρειάζεται προσοχή, γιατί αν η μητέρα η αλλοδαπή , στην αρχική φάση εκμάθησης του μιλάει και στην μια και στην άλλη γλώσσα, δημιουργείται μια σύγχυση στον ανώριμο εγκέφαλο.

Πολλοί γονείς πιστεύουν πως πρέπει το παιδί να γίνει τουλάχιστον 3 χρονών για να αρχίσουν να του μαθαίνουν την "άλλη γλώσσα" του σπιτιού. Η ιδέα τους είναι πως κάθε μια πρέπει να διδαχτεί χωριστά. Είναι σφάλμα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, είναι βέβαιο πως το παιδί θα μάθει τη δεύτερη γλώσσα, όχι σαν μητρική αλλά σαν μια ξένη γλώσσα- με όλα τα επακόλουθα.

Πρέπει να ξέρουμε πως τα παιδιά σε δίγλωσσο περιβάλλον (ελληνική και άλλη γλώσσα), είναι φυσιολογικό να έχουν στα πρώτα χρόνια ένα αρκετά φτωχότερο λεξιλόγια συγκριτικά με τα παιδιά της ίδιας ηλικίας. Είναι απολύτως φυσιολογικό, προσωρινό και αναμενόμενο.

Τα παιδιά δεν μπορούν να μάθουν διπλάσιες λέξεις (σε αριθμό), αλλά όσες λέξεις ξέρουν τα συνομήλικα τους, απλά διαιρεμένες σε δύο γλώσσες – άρα και λιγότερες σε απόλυτο αριθμό.

Είναι αυτονόητο πως σε τέτοια παιδιά , τα συντακτικά λάθη είναι αρχικά περισσότερα. Δεν χρειάζεται άγχος από τους γονείς, ούτε μια μόνιμη προσπάθεια από τη μεριά τους να τα διορθώνουν συνεχώς. Πρέπει να αφήνουν το παιδί να εκφραστεί ελεύθερα- έστω και με αρκετές ασυνταξίες- και μετά οι ίδιοι να επαναλαμβάνουν την φράση με το σωστό τρόπο.
* Ξυπνά τρομαγμένο στον ύπνο του, σίγουρα βλέπει εφιάλτες. Μπορώ να το βοηθήσω;
  • * Να τηρείτε ένα σταθερό πρόγραμμα ύπνου και αφύπνισης
  • * Να εφαρμόσετε μία ήρεμη, χαλαρωτική και σταθερή ρουτίνα πριν από τον ύπνο - ίσως ένα ζεστό μπάνιο, και λίγη ώρα για αγκαλιά και χάδια, όχι όμως έντονα παιχνίδια
  • * Το κρεβάτι του να είναι άνετο και μαλακό. Αφήστε το επίσης να κοιμάται μαζί με το αγαπημένο του λούτρινο αρκουδάκι
  • * Να μην το αφήνετε να βλέπει από το απόγευμα και μετά ταινίες ή σειρές με τρομακτικές σκηνές
  • * Να του εξηγήσετε ότι οι εφιάλτες είναι όνειρα και γι' αυτό αποκλείεται να τραυματιστεί όταν τους βλέπει
* Έχουμε σκυλάκι και πρόκειται να γεννήσω σύντομα. Τι πρέπει να κάνω;
Όταν η σύζυγος ανακοινώνει στον άντρα της ότι σε λίγους μήνες θα γίνουν 4... – διότι υπάρχει ήδη στο σπίτι ένα αγαπημένο σκυλάκι- το νέο γίνεται δεκτό με μεγάλη χαρά. Αμέσως όμως αρχίζουν οι σκέψεις "τι θα γίνει τώρα με το σκύλο";

Είναι πράγματι ένα σοβαρό ερώτημα. Όμως, αν ο σκύλος ζει – ήδη- στο σπίτι δεν είναι αναγκαίο να φύγει επειδή όπου να ναι θα γεννηθεί το μωρό. Η αντιμετώπιση του μωρού από το σκύλο, εξαρτάται από την βιολογική του ανάγκη, να γνωρίζει την "θέση" του στην αγέλη – όπου στη συγκεκριμένη περίπτωση "αγέλη" είναι η οικογένεια με την οποία ζει.

Στους σκύλους, δεν αρέσουν οι αλλαγές. Λατρεύουν την ρουτίνα και βασικά τότε νιώθουν ασφαλείς. Ο ερχομός ενός μωρού, είναι πιθανό να χαλάσει αυτή τη ρουτίνα – για αυτό οι γονείς πρέπει να αλλάξουν σταδιακά από πριν τα πράγματα σχετικά με το ζώο τους. Αν δηλαδή το ζώο, ζούσε σαν υποκατάστατο ενός παιδιού, έχοντας υπερβολική αγάπη, χωρίς πειθαρχία όλα αυτά πρέπει σταδιακά να αλλάξουν, αρκετά νωρίτερα. Καθώς όμως, θα συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές, ο σκύλος θα χάνει σιγά- σιγά την αίσθηση ανωτερότητας και μοναδικότητας που είχε μέχρι τότε.

Όταν το νεογέννητο έρθει στο σπίτι, πρέπει να αφήσουμε το σκύλο να μυρίσει το κάθε τι από τις νέες μυρωδιές, ώστε να τις συνηθίσει και αποδεχθεί. Είναι απόλυτα σημαντικό, από τη στιγμή που φτάνει το μωρό στο σπίτι να μην γίνει καμία καινούρια αλλαγή στην ρουτίνα ζωής του σκύλου. Ειδάλλως, το σκυλί θα συνδυάσει τις αλλαγές με την άφιξη του παιδιού, θα το θεωρήσει υπεύθυνο και μπορεί να γίνει επιθετικό προς το μωρό.
* Πόσο πρέπει να κοιμάται ένα παιδί;
Οι ανάγκες ποικίλουν από παιδί σε παιδί.

Έτσι, τα νεογέννητα κοιμούνται περίπου 16 με 18 ώρες και τα βρέφη 14 με 15 ώρες την ημέρα. Προς το τέλος του 1ου χρόνου περίπου 12 με 13 ώρες. Μεταξύ 4-5 χρονών, τα περισσότερα παιδιά σταματούν να κοιμούνται την ημέρα και το σύνολο του ύπνου μειώνεται στις 11 με 12 ώρες.

Η μείωση των ωρών ύπνου συνεχίζεται βαθμιαία μέχρι την εφηβεία που φτάνει τις 8 με 9 ώρες την ημέρα. Οι ενήλικες κοιμούνται 6,5 με 8 ώρες.
* Πότε πρέπει να περιμένω το παιδί μου να ελέγξει την ούρηση-κένωση του;
Πρέπει καταρχήν να ξέρουμε πως ο έλεγχος των σφικτήρων για ούρηση ή κένωση) είναι θέμα ωρίμανσης του νευρικού συστήματος. Αυτή ξεκινάει στους 18 μήνες πολύ σπάνια ξεκινά νωρίτερα). Καταρχήν, το νήπιο, εκφράζει μια ενόχληση, αφού έχει κάνει "τσίσα" ή "κακά" στην πάνα του. Μετά πάροδο λίγων εβδομάδων ή μερικών μηνών αρχίζει να φωνάζει την μαμά του ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν ουρήσει- χωρίς όμως να της δίνει τον αναγκαίο χρόνο για να το πάει στην τουαλέτα. Από τα 2 χρόνια αρχίζει έγκαιρα αρκετά δευτερόλεπτα πριν) να την προειδοποιεί.

Ο έλεγχος του εντέρου και η έγκυρη προειδοποίηση για κένωση) συνήθως έρχεται λίγο πιο νωρίς πριν τα 2 χρόνια).
Στα 2-2.5 χρόνια το νήπιο μπορεί να συγκρατήσει τα ούρα του καθ’ όλη την διάρκεια της μέρας, άρα να πηγαίνει στην τουαλέτα με τη θέληση του, ενώ συνεχίζει να βρέχεται το βράδυ οπότε αναγκαζόμαστε να του βάζουμε πάνα). Στα 2.5- 3 χρόνια εάν το ξυπνήσουμε στη νύχτα και το βάλουμε να ουρήσει, το πρωί θα είναι στεγνό.

Βέβαια, υπάρχουν κάποιες φορές που έχουμε απώλεια του έλεγχου ούρησης. Όταν είναι άρρωστο ή βγάζει δόντια ή αλλάζει περιβάλλον. Μερικές φορές λίγο καιρό μετά την απόκτηση ελέγχου, το παιδί επίτηδες συγκρατεί τα ούρα του για πολλή ώρα, με αποτέλεσμα σποραδικά να μην προλαβαίνει να πάει στην τουαλέτα και να αρχίσουν να του ξαναφεύγουν τα ούρα. Ευτυχώς είναι ένα προσωρινό φαινόμενο.

Γνωρίζω τις προθεσμίες που αναφέρεται για έλεγχο της κένωσης του αλλα τα ξεπεράσαμε τα όρια προ πολλού χωρίς αποτέλεσμα. υπάρχει κάποιος τρόπος;
Θα πρότεινα να κάνετε ΥΠΟΜΟΝΗ! Κατά πάσα πιθανότητα το πιέσατε να αποκτήσει τον έλεγχο των σφικτήρων ενώ δεν ήταν χρονολογικά και ψυχολογικά έτοιμο. Συνεπώς σταματήστε για 1-2 μήνες κάθε προσπάθεια αλλαγής. Χωρίς γκρίνια, κριτική, παρακάλια, απειλές, δωροδοκίες. ΠΑΝΑ ΞΑΝΑ και σιωπή από την μεριά σας.
Όταν θα ξαναπροσπαθήσετε, η καινούρια προσπάθειά σας πρέπει να αφορά ΜΟΝΟ την κένωση του!!! Και αυτό, γιατί όπως σας ανέφερα είναι πιο εύκολο μια και το αντανακλαστικό του εντέρου έρχεται νωρίτερα.

Μετακινώντας την μωβ γραμμή - ρυθμίζετε την ένταση

In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player

Powered by RS Web Solutions

Δείτε τα ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΆ sites
Που δημοσιεύουν ΆΡΘΡΑ ΜΑΣ
κάντε ΚΛΙΚ! Σε καθένα Ξεχωριστά

In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player
Joomla! Slideshow

Εφημερεύοντα Φαρμακεία σε όλη την Ελλάδα

Εφημερεύοντα Νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα

Διεύθυνση Ιατρείου

 

Φιλιππουπόλεως 74 Αμπελόκηποι, Θεσσαλονίκη, T.K 56121
 2310 725520
 6944374370
 [email protected]
 Οδηγίες για να βρείτε το ιατρείο Κάντε κλικ εδώ ή στην εικόνα

Pediatros, Paidiatros, Παιδίατρος Θεσσαλονίκης , πεδίατρος, παιδί - όπως και αν το "γράψετε" εύκολα θα μας βρείτε.

 

 

Κατεβάστε το πρόγραμμα μας