Θέματα Ψυχολογίας

Όλα τα κείμενα περιέχουν την ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ μου γνώμη! Άποψη - που προέρχεται τόσο από την πολυετή μου εμπειρία, όσο και από τις προτάσεις ειδικών επιστημόνων. Είναι αυτονόητο - πως την τελική απόφαση θα την πάρετε εσείς και η οικογένεια σας.

* ΔΥΣΛΕΞΙΑ: η πραγματικότητα, ο μύθος και οι σκοπιμότητες

Άραγε ο Αϊνστάιν, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο πατέρας του ηλεκτρισμού Θωμάς Έντισον, ο παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και ο ομορφούλης ηθοποιός Τομ Κρουζ, έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους;


ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΛΕΚΤΙΚΟΙ. Υπερεπιτυχημένα στην εποχή τους άτομα, αλλά δυσλεκτικά. Γεγονός που αποδεικνύει πως η δυσλεξία δεν έχει καμία σχέση με την ευφυΐα. Είναι μια αδυναμία ειδικής μορφής, για κάποια συγκεκριμένα πράγματα.


Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε πως το όνομα δυσλεξία μπερδεύει χωρίς λόγο. Ακούγοντας την λέξη δυσλεξία, νομίζουμε πως τα πάσχοντα άτομα έχουν κάποιο πρόβλημα στο προφορικό λόγο. Λάθος! Όσα προβλήματα υπάρχουν, αφορούν αποκλειστικά την ανάγνωση και την γραφή!!! Στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα δυσλεκτικά άτομα δεν εμφανίζουν κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες για να μας "πονηρέψουν". Είναι συνήθως ευφυή άτομα με κοινωνική αποδοχή στις παρέες τους. Όλα εμφανίζονται μετά τις πρώτες 2 τάξεις του δημοτικού σχολείου όταν ένα ευφυές παιδί αρχίζει να παρουσιάζει αδικαιολόγητη δυσκολία στο να γράψει και να διαβάσει κείμενα. Δεν υπάρχουν προειδοποιητικά στοιχεία και έτσι ξαφνικά ο μαθητής μπαίνει στην κατηγορία των ατόμων με μαθησιακά προβλήματα. Εδώ όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα χρήσιμα στοιχεία. Ένα στα τέσσερα παιδιά του σχολείου, παρουσιάζουν προβλήματα γραφής και ανάγνωσης. Όμως κανένα από αυτά δεν έχει δυσλεξία. Εννοώ πως η συντριπτική πλειοψηφία των αποτυχημένων μαθητών έχουν χαμηλή απόδοση είτε γιατί δεν μελετούν σωστά τα μαθήματα τους είτε γιατί έχουν κάποιο σοβαρό ιατρικό πρόβλημα (μειωμένη όραση, μειωμένη ακοή) είτε διανοητική καθυστέρηση. Έρευνες έχουν αποδείξει, πως μόνο το 1-3% των παιδιών με μαθησιακά προβλήματα, έχουν πραγματική δυσλεξία.


Τα δυσλεκτικά άτομα έχουν μια ιδιάζουσα νευρολογική διαταραχή. Μια δυσλειτουργία, κάποιων περιοχών του εγκεφάλου τους. Έτσι, ίσως να έχουν μερικά ή όλα από τα ακόλουθα συμπτώματα:
• Ενώ είναι πανέξυπνα παιδιά και έχουν φτάσει τουλάχιστον στην Τρίτη δημοτικού, συνεχίζουν να έχουν συλλαβιστό διάβασμα.
• Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν (στο διάβασμά τους) μια μονότονη φωνή, χωρίς χρωματισμό.
• Αγνοούν εντελώς τις στίξεις στις λέξεις.
• Διαβάζοντας ένα κείμενο (μονότονα ή και συλλαβιστά ) παραλείπουν χωρίς λόγο ολόκληρες λέξεις.
• Κάνουν πολύ συχνά αναγραμματισμούς, δηλαδή αντί να διαβάσουν ή να γράψουν τη λέξη "τραπέζι" γράφουν ή λεν "πετράζι". Αντί "τρένο" λένε "τέρνο".
• Δεν μπορούν να αντιληφθούν στην γραμματική προθέσεις που έχουν σχέση με κατεύθυνση, δηλαδή το μέσα- έξω, το μπρός- πίσω, το πριν-μετά.
• Έχουν μεγάλη δυσκολία να θυμηθούν την ημέρα της εβδομάδας ή να μάθουν να διαβάζουν την ώρα του ρολογιού.
• Μπερδεύουν λέξεις που μοιάζουν οπτικά μεταξύ τους. Λ.χ. αντί "σώμα" λέει "μάσω" αντί "σάκα" λέει "κάσα" και λοιπά.
• Χρησιμοποιούν στα γραπτά κείμενα, ανακατεμένα τα κεφαλαία και τα μικρά γράμματα.
• Τα γράμματα τους (γραφικός χαρακτήρας) είναι εξαιρετικά άσχημα, σχεδόν ακαταλαβίστικα, στραβά τοποθετημένα στη λευκή σελίδα που συχνά βγαίνουν στο περιθώριο ή κατεβαίνουν σε μια άλλη γραμμή.
• Δυσκολεύονται στην διαδοχή εννοιών, δηλαδή δεν μπορούν να θυμηθούν με την σωστή σειρά το αλφάβητο ή τις μέρες της εβδομάδας.
• Πολύ συχνά γράφουν μια λέξη σωστά και ακριβώς την ίδια απλή λέξη με εντελώς λάθος στο ίδιο κείμενο.

ΚΑΤΙ ΠΟΥΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΥΣΛΕΚΤΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. ΤΕΤΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΕΠΕΙΔΗ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΒΛΑΒΗΣ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ ΕΝΑ ΓΡΑΠΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΗΓΗΘΟΥΝ ΜΕ ΣΑΦΗΝΕΙΑ.

Από την άλλη πλευρά, μιας και πρόκειται για άτομα με κάποια νευρολογική δυσλειτουργία, συχνά παρουσιάζουν και ΗΠΙΕΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ
Δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν το αριστερό μέρος, από το δεξί του σώματος (το αριστερό από το δεξί χέρι).
Δυσκολεύονται να περάσουν την ζώνη από τα θηλακάκια της ζώνης, να την κλείσουν, να δέσουν τα κορδόνια τους.

Είναι επομένως πολύ πιθανό σε τέτοια παιδιά, που ενώ στις παρέες είναι αξιαγάπητα και πολύ άνετα στον προφορικό λόγο, μιας και παρουσιάζουν τόσο σημαντικές αναγνωστικές δυσκολίες να εμφανίσουν κάποια στιγμή και ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.
Λόγω ντροπής και σχολικής αποτυχίας, να αναπτυχθούν αισθήματα αυτοαπομόνωσης.
Αισθήματα θυμού (σαν μια αντίδραση στην απόρριψη, ειρωνεία) των άλλων μαθητών.
• Η διάγνωση της δυσλεξίας, είναι αρκετά περίπλοκη, ασαφής, χωρίς κάτι 100% σίγουρο σύμπτωμα και για αυτό το λόγο είναι όπως είπαμε και πριν πολύ συχνές οι ατιμίες.
Ο αναπτυξιολόγος ή ο ψυχολόγος (με τη βοήθεια οφθαλμιάτρου και ΩΡΛ) πρέπει καταρχήν να αποκλείσει, σοβαρά προβλήματα υγείας (ακοής - όρασης) που είναι λογικό να εμποδίζουν την πρόοδο ενός μαθητή.
Πρέπει με την βοήθεια ψυχολόγων να αποκλειστούν τα ιδιαίτερα σοβαρά οικογενειακά προβλήματα (κακοποίηση παιδιού κτλ.) που είναι αναμενόμενο να αποδιοργανώνουν την ζωή ενός παιδιού και την μαθητική του απόδοση.

ΤΕΛΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΓΕΝΙΚΟΣ-ΑΠΛΟΣ-ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΨΙΑΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΣΛΕΞΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΘΗΤΗ.

ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΧΑΜΗΛΩΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ. ΔΗΛΑΔΗ, ΑΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΡΙΤΗΣ Ή ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ, ΤΟΤΕ ΙΣΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

* Πως διαλέγουμε Παιχνίδια!
1. Μην ξεχνάτε, πως μέσα από το παιχνίδι, το παιδί ανακαλύπτει τον εαυτό του, τις δυνατότητές του, και τον εξωτερικό κόσμο. Παίζοντας διεγείρει την φαντασία του, και την εφευρετικότητά του.
2. Το ακριβό παιχνίδι, δεν σημαίνει πως είναι το καλύτερο ή το καταλληλότερο για το παιδί σας.
3. Επιλέξτε παιχνίδια που να ταιριάζουν με την ηλικία του παιδιού. Στα περισσότερα παιχνίδια, αναγράφεται η ηλικία των παιδιών στα οποία απευθύνεται το συγκεκριμένο παιχνίδι.
4. Μην ξεχνάτε πως όσο μικρότερη είναι η ηλικία του, τόσο απλούστερη πρέπει να είναι και η "λογική" του παιχνιδιού. Τα πολύ δύσκολα – "περίπλοκα" παιχνίδια δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον του αλλά, αντίθετα μπορούν να δημιουργήσουν μέσα του, συναίσθημα ανικανότητας και επιθυμία καταστροφής του.
5. Προσπαθήστε να μην χαρίσετε παιχνίδια που είναι μικρογραφίες πολεμικών όπλων. Εάν όμως, σας το ζητάν επίμονα και δεν μπορείτε να τα μεταπείσετε, δεν είναι λάθος αν τελικά υποκύψετε και τους τα αγοράσετε.
6. Μην αγοράσετε δώρο απλώς και μόνο για να καλοπιάσετε ένα παιδί. Βοηθήστε το να επιλέξει και να συμβιβαστεί ανάλογα με τις οικονομικές σας δυνατότητες (βρείτε κάποια κατάλληλα παιχνίδια, κατεβάστε τα από τα ράφια, τοποθετήστε τα το ένα δίπλα στο άλλο και απαιτήστε να επιλέξει το ένα και μοναδικό που θα πάρει).
7. Φροντίστε, να είστε παρόντες , την ώρα που τα παιδιά σας, ανοίγουν τα δώρα που τους πήρατε. Ζητήστε, με χαμόγελο και ευγένεια να σας ευχαριστήσουν. Προφανώς ο σκοπός σας δεν είναι το "ξερό" ευχαριστώ τους, αλλά το να συνειδητοποιήσουν πως σε κάποιον χρωστάν ευγνωμοσύνη.
* Πέντε λόγοι, που μας δυσκολεύουν στην ΑΝΑΤΡΟΦΗ του παιδιού μας
Τα τελευταία χρόνια οι γονείς βομβαρδίζονται από έρευνες και μελέτες σχετικά με την ανατροφή των παιδιών τους. Το μεγαλύτερο μέρος των γονιών διαβάζει, ενημερώνεται και προσπαθεί να μαθαίνει τα πάντα σε σχέση με το τι προστάζει ο σύγχρονος τρόπος ανατροφής. O σκοπός είναι να μεγαλώσουν παιδιά έξυπνα, με αυτοεκτίμηση και κυρίως να μην τα τραυματίσουν ψυχολογικά. Μήπως όμως η σύγχρονη προσέγγιση ανατροφής, κρύβει παγίδες; Η Εmma Jenner,βρετανίδα νταντά, και συγγραφέας του βιβλίου «Keep calm and parent on» μοιράζεται τη δική της εκδοχή.

1. Μη φοβού τα παιδιά
Η μαμά έχει ετοιμάσει το πρωινό και έχει βάλει το γάλα στην μπλε κούπα, μέχρι που ακούει το παιδί της να λέει “Δεν θέλω την μπλε κούπα, θέλω την κόκκινη”. Παρόλο που το έχει ήδη ετοιμάσει, σπεύδει να αλλάξει την κούπα και να βάλει την κόκκινη ώστε να προλάβει την επερχόμενη έκρηξη θυμού. Τι είναι αυτό που φοβούνται οι μαμάδες; Ποιος κάνει κουμάντο; Καλύτερα να αφήσετε το παιδί σας να έχει το ξέσπασμά του. Αυτό που είναι βραχυπρόθεσμα κέδρος για τους γονείς, μακροπρόθεσμα είναι ένα ακόμα πράγμα που θα χρειαστεί να δουλέψετε. Κυρίως, σκεφτείτε το μήνυμα που λαμβάνει ένα παιδί όταν παίρνει πάντα αυτό που θέλει.

2. Χαμηλές προσδοκίες
Όταν ένα παιδί παραφέρεται, είτε το κάνει σε δημόσιο χώρο, είτε στο σπίτι, οι γονείς συνηθίζουν να σηκώνουν τους ώμους και να λένε “παιδί είναι, δεν μπορώ να κάνω κάτι”. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι επειδή είναι παιδί δεν σημαίνει ότι μπορεί να φέρεται με αυτόν τον τρόπο. Τα παιδιά έχουν πολλές περισσότερες δυνατότητες από αυτές που πιστεύουν οι γονείς τους. Μπορούν να έχουν καλούς τρόπους, να σέβονται τους μεγαλύτερους, να βοηθούν στις δουλειές του σπιτιού, να είναι γενναιόδωρα και να έχουν αυτοέλεγχο. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, ένα παιδί μπορεί να πάει με τους γονείς του έξω για φαγητό και να κάτσει ήσυχο. Ο μόνος λόγος για να μην το κάνει είναι επειδή οι γονείς του δεν πιστεύουν ότι μπορεί και κατά συνέπεια δεν του έχουν δείξει τον τρόπο. Βοηθήστε το παιδί σας να ανταποκριθεί σε κάθε περίσταση.

3. Η σημασία της αλληλεπίδρασης
Παλαιότερα ένας δάσκαλος, μία κυρία στον δρόμο ή ακόμα και κάποιος άλλος γονιός θα έπαιρναν τον ρόλο του γονέα και από πραγματικό ενδιαφέρον θα έβαζαν το παιδί στον ίσιο δρόμο, εάν αυτό παρέκκλινε. Πλέον, εάν κάποιος που δεν έχει την κηδεμονία του παιδιού τολμήσει να το διορθώσει, ακόμα και με καλοπροαίρετο τρόπο, οι γονείς θεωρούν ότι ξεπερνάει τα όρια. Θέλουν το παιδί τους να φαίνεται τέλειο και δεν δέχονται από κανέναν να χαλάσει αυτή την εικόνα, ακόμα κι αυτό σημαίνει να τα βάλουν με την δασκάλα επειδή τιμώρησε το παιδί τους όταν αυτό παραφέρθηκε. Πολλοί γονείς, λόγω προσωπικής ανασφάλειας, νιώθουν την ανάγκη να προβάλλουν μία ιδανική εικόνα για το παιδί τους και η στάση αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι οι άλλοι γονείς έχουν την τάση να είναι επικριτικοί. Μόλις ένα παιδί αρχίσει να φωνάζει και να κλαίει, όλα τα μάτια στρέφονται στη μητέρα με τον περίγυρο να κοιτάζει επικριτικά. Στην πραγματικότητα, το παιδί μάλλον ξεσπάει επειδή η μητέρα δεν του κάνει το χατήρι. Οπότε, λίγη υποστήριξη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

4. Η εύκολη λύση
Είναι φανταστικό πόσο η τεχνολογία έχει διευκολύνει τη ζωή μας. Τα πάντα μπορεί να βρεθούν στην πόρτα του σπιτιού μας με ένα μόνο κλικ. Ειδικά για τους γονείς που είναι πιο απασχολημένοι από ποτέ, το διαδίκτυο και οι δυνατότητες που έχει προσφέρουν μεγάλη ανακούφιση. Όλα αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα, έχουν και το τίμημά τους. Αν παρατηρήσατε ότι το tablet ή το κινητό σας κατάφερε να κρατήσει απασχολημένο το μικρό σας στο πλοίο, δεν χρειάζεται να του το δίνετε κάθε φορά που τρώτε έξω. Το παιδί σας χρειάζεται να μάθει να είναι υπομονετικό και να βρίσκει τρόπους να απασχολείται και μόνο του όταν είστε έξω. Καλό είναι να διδαχτούν τα παιδιά τρόπους να ξανασηκώνονται κάθε φορά που πέφτουν χωρίς να χρειάζεται να απλώσουν το χέρι στη μαμά και τον μπαμπά. Ο σύντομος δρόμος μπορεί να είναι πιο εύκολος αλλά κάνοντας τα πράγματα αργά και με υπομονή έρχονται και ουσιαστικά αποτελέσματα.

5. Το παιδί είναι πάνω από όλα
Οι γονείς είναι προγραμματισμένοι να φροντίζουν πρώτα από όλα τα παιδιά τους. Κι αυτό είναι εξαιρετικά καλό όσον αφορά την εξέλιξη του είδους. Μήπως, όμως, τα πράγματα έχουν ξεφύγει; Μαμάδες και μπαμπάδες τρέχουν πανικόβλητοι για να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία τους. Δεν είναι κακό μία μαμά να αρνηθεί να φέρει νερό στο παιδί της, όταν της ζητάει για πέμπτη φορά να σηκωθεί από το κρεβάτι της για να του το πάει ή για έναν μπαμπά να πει ότι θα σταματήσει στο επόμενο περίπτερο που θα βρει για να του πάρει χυμό αντί να βγουν από τον δρόμο τους. Δεν χρειάζεται να νιώθετε ενοχές κάθε φορά που χρησιμοποιείτε τη λέξη “όχι” ή του ζητάτε να περιμένει λίγο μέχρι να τελειώσει η ταινία που βλέπετε στην τηλεόραση.

[πηγή = huffingtonpost.gr]
* Μήπως η τελειομανία καταστρέφει εσάς (και τα παιδιά σας);
Δεν είναι λίγες οι γυναίκες που καθημερινά πιέζονται να είναι τέλειες σε όλα: στη δουλειά τους, στο σπίτι, με τα παιδιά και τον σύντροφό τους. Παρόλο που υπάρχουν αρκετές γυναίκες που έχουν αποδεχτεί ότι είναι ανθρώπινο να κάνουν λάθη, υπάρχουν και πολλές που επιδιώκουν να τα κάνουν όλα τέλεια. Δυστυχώς, έρευνες έχουν δείξει ότι η τελειομανία κάνει περισσότερο κακό από ότι κακό, όχι μόνο σε εμάς αλλά και στα παιδιά μας.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μανία των γυναικών να είναι τέλειες μπορεί να τις οδηγήσουν στην κατάθλιψη αλλά και σε αυτοκτονικές τάσεις! Η πίεση είναι μεγάλη κι ενώ πολλοί θα έλεγαν ότι η τελειομανία είναι βαρετή, αντιθέτως όσοι αισθάνονται ότι πρέπει να τα καταφέρνουν όλα χωρίς να κάνουν λάθη βρίσκονται σε μια διαρκή αγχωτική κατάσταση. Ο ψυχολόγος Thomas S.Greenspon που έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο αντικείμενο, έχει συμπεράνει ότι οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι συνήθως δεν είναι τελειομανείς, αφού το στρες είναι εμπόδιο στην επιτυχία.

Τα λάθη είναι απαραίτητα γιατί είναι ένας τρόπος να μάθουμε και να εξελιχθούμε. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι οι τελειομανείς γονείς μεταφέρουν στα παιδιά τους το άγχος τους. Οι υψηλές απαιτήσεις από τα παιδιά και οι αγχωτικές συμπεριφορές πιέζουν υπερβολικά τα παιδιά που μπορεί να αναπτύξουν προβληματικές συμπεριφορές αργότερα στην εφηβική αλλά και ενήλικη ζωή τους.

Τα παιδιά λατρεύουν τα παραμύθια και τις ιστορίες με ανθρώπους που κάνουν λάθη και αποτυγχάνουν γιατί τους κάνει να αισθανθούν καλύτερα για τους εαυτούς τους. Έτσι μαθαίνουν ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι ακόμα και οι γονείς τους μπορούν να κάνουν λάθη. Άλλωστε, ο μόνος τρόπος για να επιτύχουν τα παιδιά στη ζωή τους είναι να μην τα περιορίσουμε στην ιδέα που έχουμε εμείς για το τι είναι τέλειο. Για να μεγαλώσουμε τα παιδιά έτσι ώστε να γίνουν ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι ενήλικες πρέπει να τους δώσουμε χώρο για να κάνουν λάθη, όσο δύσκολο κι αν είναι για εμάς. Η τελειομανία μας δεσμεύει, δεν μας αφήνει να λειτουργήσουμε ελεύθερα. Για να είμαστε τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας καλύτερα, πρέπει να αφήσουμε το όνειρο για "απατηλά" μετάλλια στην άκρη.

[πηγή = kathimerini.gr]
* Μυστικά σωστής ανατροφής
4 μαγικές Λέξεις
Αξίζει να μάθουμε από πολύ-πολύ νωρίς στα παιδιά μας τις μαγικές λέξεις "ευχαριστώ", "παρακαλώ", "καλημέρα", "καλησπέρα" και "γεια σας".
Το "ευχαριστώ" και το "παρακαλώ", είναι μεν απαραίτητα - δείγματα καλής ανατροφής αλλά μόνα τους δεν φτάνουν.
Οι λέξεις-κλειδιά είναι το "καλημέρα" και το "γεια σας", ειδικά το "καλημέρα". Το να μάθουν τα παιδιά να λένε "καλημέρα" όταν συναντούν κάποιον και να μην κρύβονται πίσω από τον χαιρετισμό των γονιών τους τα βοηθά να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν μόνο αυτά αισθήματα και ανάγκες. Τα βγάζει, κατά κάποιον τρόπο, από την προστατευτική σκιά των μεγάλων και τα κάνει να συνειδητοποιήσουν το "χαιρετώ, άρα υπάρχω".

Για να φάει πρέπει να πεινάειι
"Μην πεινάσει το παιδί!". Αυτός είναι ο πανικός των Ελληνίδων μαμάδων. Και γι'αυτό θεωρούν καθήκον τους να μπουκώνουν το παιδί συνέχεια. Λάθος!
Το σωστό είναι, μετά το κολατσιό (κάτι ελάχιστο στις 10-11 το πρωί). Κανονικό φαγητό μόνο το μεσημέρι. Αλλά αυτό είναι όλο! Τα παιδιά δεν τσιμπολογούν κατά τη διάρκεια της ημέρας και τρώνε τα κανονικά τους γεύματα με όρεξη γιατί, πολύ απλά, έχουν πεινάσει. Αποτέλεσμα; Στην Ελλάδα ένα στα τρία είναι παχύσαρκο.

Περάστε το μήνυμα με μια ματιά
Οι Γάλλοι το λένε "μεγάλα μάτια". Μία ματιά που είναι το απόλυτο συνώνυμο της νουθεσίας. Μία γκριμάτσα ταυτισμένη με το "ώς εδώ και μη παρέκει". Ένα καμπανάκι στο "παρά ένα" της τιμωρίας.

Βάλτε τους όρια και τηρήστε τα
Τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια. Και μάλιστα, όσο πιο ξεκάθαρα τόσο καλύτερα. Τα όρια του πλαισίου πρέπει να είναι αυστηρά, αλλά εντός αυτών των ορίων τα παιδια είναι απολύτως ελεύθερα.
Χωρίς πλαίσιο κανόνων και συμπεριφοράς, θα εξουδετερωθούν από τις ίδιες τις παρορμήσεις τους. Αν δεν τεθούν στο παιδί όρια, θα αναστατωθεί παρασυρμένο από τις επιθυμίες του και τα "θέλω του.

Εγώ είμαι το αφεντικό
Αυτή τη φράση (ή, επί το δημοκρατικότερων, "εγώ αποφασίζω") πρέπει να την εκστομίζουν συχνότατα οι γονείς. Και για να την ακούν τα παιδιά, αλλά και για να τη συνειδητοποιούν και οι ίδιοι, ώστε να μην καταντούν "θύματα" των επιθυμιών των παιδιών τους.

Μάθετε στο παιδί σας να δέχεται το όχι
Όλοι καταλαβαίνουμε ότι το να μάθει ένα παιδί να αποδέχεται το όχι αποτελεί καθοριστικό σημείο στην εξέλιξη του προς την ενηλικίωση. Το βοηθά να συνειδητοποιήσει ότι οι ανάγκες των άλλων μπορεί να είναι το ίδιο σημαντικές με τις δικές του.
Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι μια μαμά είναι με τον γιο της σε ένα κατάστημα και ξαφνικά αυτός ζητά επίμονα να του αγοράσει ένα παιχνίδι. Η μαμά δεν πρέπει ούτε να υποκύψει ούτε όμως να τον μαλώσει. Πρέπει ήρεμα και αποφασιστικά να του εξηγήσει ότι αυτή η αγορά δεν είναι στο πλάνο της ημέρας. Και μετά, για να παρακάμψει το καπρίτσιο, να οδηγήσει την κουβέντα κάπου αλλού.

Κάποια στιγμή πατήστε το "pause"
Οι γονείς πρέπει να "κατεβάζουν συχνά τα ρολά", να κλείνουν τον "διακόπτη του τρέχω ασταμάτητα πέρα - δώθε", γιατί χρειάζονται και αυτοί τον ζωτικό τους χρόνο. Μην τρέχετε λοιπόν στο παιδί σας κάθε φορά που κατά τη διάρκεια της νύχτας ακούτε μια υποψία κλάματος. Από μωρό ακόμη, δώστε του την ευκαιρία να ηρεμήσει, να χαλαρώσει από μόνο του.
* Μιλήστε στα μωρά σας - Ενισχύεται η μάθηση και η κοινωνική τους συμπεριφορά
Οι τρυφερές κουβέντες στα νεογέννητα είναι γνωστό ότι αποτελούν ζωτικό κομμάτι της διαδικασίας διδασκαλίας και μάθησης της ομιλίας.

Τώρα, επιστήμονες ισχυρίζονται ότι το να μιλά κανείς στο μωρό του προσφέρει επιπλέον πλεονεκτήματα για τη μετέπειτα ζωή του, πέρα από το να μάθει να μιλάει.

Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ ισχυρίζονται, ότι η συνομιλία με μωρά κάτω του ενός έτους θα τα βοηθήσει αργότερα να κάνουν φιλίες, καθώς επίσης και να ανακαλύψουν τον κόσμο γύρω τους.

Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με ένα δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, έχουν γίνει αρκετές έρευνες γύρω από το λεγόμενο «word gap», την άποψη δηλαδή που θέλει τους γονείς των φτωχών οικογενειών να μιλούν λιγότερο στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα αυτά να μην επιτυγχάνουν όσα θα μπορούσαν στο σχολικό περιβάλλον και να κερδίζουν λιγότερα στη μετέπειτα ζωή τους.

Σύμφωνα με τη Sandra Waxman, ψυχολόγο από το πανεπιστήμιο Northwestern στο Evanston του Ιλινόις: «Αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδιά που έχουν μικρό λεξιλόγιο αποτυγχάνουν στη ζωή τους αργότερα. Αυτό αποτελεί μια υπεραπλούστευση. Το λεξιλόγιο ενός παιδιού –είτε έχει μεγαλώσει σε φτωχική οικογένεια ή στα πλούτη- αποτελεί πραγματικά ένα δείκτη του ευρύτερου πλαισίου στο οποίο συμμετέχει η γλώσσα».

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Trends in Cognitive Sciences και την οποία υπογράφει η ίδια σε συνεργασία με την ερευνήτρια Αθηνά Βουλουμανος (Athena Vouloumanos) από το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, συνιστά οι γονείς να μιλούν πολύ στα μωρά τους.

Η Dr Vouloumanos πιστεύει –σημειώνει το ίδιο δημοσίευμα- ότι αυτό είναι σημαντικό, όχι μόνο επειδή έτσι διδάσκονται περισσότερες λέξεις και εμπλουτίζεται το λεξιλόγιό τους, αλλά και επειδή «το άκουσμα της ομιλίας προωθεί την απόκτηση θεμελιωδών, γνωστικών και κοινωνικών ψυχολογικών ικανοτήτων, που αποτελούν τη βάση για τη μετέπειτα μάθηση».

Οι ερευνήτριες αναφέρουν ακόμη, ότι τα μωρά που έχουν εκτεθεί σε περισσότερη ανθρώπινη ομιλία είναι καλύτερα στο να καταφέρνουν να βρίσκουν ανθρώπους με τους οποίους θα μπορούν να επικοινωνούν, καθώς επίσης απορροφούν πιο εύκολα τις πληροφορίες που «στέλνει» το περιβάλλον και ο κόσμος γύρω τους.

«Στο άκουσμα μιας ομιλίας τα μωρά εντείνουν την προσοχή τους, την εστίαση και τη συγκέντρωσή τους, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο τη γρήγορη μάθηση και ανακάλυψη» εξήγησε η καθηγήτρια Waxman στη MailOnline.

[πηγή = skai.gr]
* Τα κορίτσια καλύτερα από τα αγόρια σε όλα τα μαθήματα παγκοσμίως (τις τελευταίες δεκαετίες...)
Παρά το στερεότυπο ότι τα αγόρια τα καταφέρνουν καλύτερα στα μαθηματικά και γενικά στις θετικές επιστήμες απ’ ότι τα κορίτσια, στην πραγματικότητα τα κορίτσια παίρνουν μεγαλύτερους βαθμούς στο σχολείο σε όλα τα μαθήματα.

Το φαινόμενο, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα, είναι παγκόσμιο και παρατηρείται εδώ και σχεδόν έναν αιώνα.

Αντίθετα με τους κατά καιρούς ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, δεν έχει παρατηρηθεί τελευταία καμία αξιοσημείωτη αλλαγή στη βαθμολογική υπεροχή των κοριτσιών στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Οι ερευνητές κάνουν λόγο για ένα «καλά κρυμμένο μυστικό», με δεδομένο ότι ελάχιστη προσοχή έχει δοθεί στο φαινόμενο διεθνώς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ντανιέλ και την Σουζάν Βουαγιέ του Πανεπιστημίου του Νιού Μπράνσγουικ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμεριικανικό περιοδικό ψυχολογίας "Psychological Bulletin", ανέλυσαν (μετα-ανάλυση) 308 μελέτες που αφορούσαν τη βαθμολογία περίπου 539.000 αγοριών και 595.000 κοριτσιών σε πάνω από 30 χώρες, μεταξύ των ετών 1914 - 2011.

Η μελέτη έδειξε ότι οι βαθμοί των κοριτσιών συστηματικά υπερέχουν των αγοριών και η διαφορά είναι μεγαλύτερη στα θεωρητικά - γλωσσικά μαθήματα, σε σχέση με τα θετικά και τα μαθηματικά. Αν και συγκριτικά μικρότερο, το βαθμολογικό πλεονέκτημα των κοριτσιών στα μαθηματικά και στα άλλα επιστημονικά μαθήματα είναι υπαρκτό και γίνεται πιο αισθητό στο γυμνάσιο.

Γενικότερα, οι βαθμολογικές διαφορές μεταξύ κοριτσιών - αγοριών αυξάνουν από το δημοτικό έως το γυμνάσιο, αλλά μειώνονται από το γυμνάσιο έως το λύκειο και το πανεπιστήμιο. Από την άλλη, στα διαγωνίσματα συχνά τα αγόρια τα καταφέρνουν καλύτερα από τα κορίτσια, κυρίως στα μαθηματικά, στη φυσική και στα άλλα θετικά μαθήματα.

Όπως είπε ο Ντανιέλ Βουαγιέ, οι σχολικοί βαθμοί αντανακλούν ευρύτερα την προσπάθεια που καταβάλλει ένας μαθητής και την επιμονή του σε βάθος χρόνου - και σε αυτό τα κορίτσια υπερτερούν. Από την άλλη, τα τεστ αξιολογούν συγκεκριμένες ικανότητες σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο - και σε αυτό τα αγόρια μπορεί να τα πάνε καλύτερα.

Όσον αφορά τις πιθανές αιτίες της διαχρονικής υπεροχής των κοριτσιών, οι ερευνητές την αποδίδουν κυρίως σε κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Για παράδειγμα, πολλοί γονείς, θεωρώντας (κακώς) ότι τα κορίτσια δεν θα τα καταφέρουν καλά στα μαθηματικά και στα άλλα θετικά μαθήματα, ενθαρρύνουν πολύ περισσότερο τα κορίτσια, από ό,τι τα αγόρια τους, να διαβάσουν περισσότερο σε αυτά ακριβώς τα αντικείμενα, με αποτέλεσμα τελικά τα κορίτσια να «παίρνουν κεφάλι» στη βαθμολογική κούρσα.

Από την άλλη, έχει παρατηρηθεί ότι τα κορίτσια τείνουν να διαβάζουν περισσότερο όλη τη χρονιά για να καταλάβουν τα θέματα των σπουδών τους, ενώ τα αγόρια, που παραδοσιακά δίνουν έμφαση στην απόδοση, εστιάζουν κυρίως στα τελικά διαγωνίσματα και όχι στην χρόνια προσπάθεια. Όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, η πιο επίμονη και συστηματική προσπάθεια των κοριτσιών καθ’ όλη τη σχολική χρονιά μπορεί να τις ανταμείψει περισσότερο από ό,τι ένα έντονο «φίνις» στο τέλος, που συχνά προτιμούν τα αγόρια.

[πηγή = skai.gr]
* Μειωμένος ο ύπνος των παιδιών που έχουν smartphones στο δωμάτιό τους
Λιγότερες ώρες κοιμούνται τα παιδιά που χρησιμοποιούν ταμπλέτες ή smartphones μέσα στα δωμάτιά τους, σε σχέση με εκείνα που αφήνουν τις συσκευές σε άλλους χώρους του σπιτιού κατά τη διάρκεια της νύχτας, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Τα συμπεράσματα της έρευνας, τα οποία δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος της επιστημονικής επιθεώρησης «Pediatrics» (της 5ης Ιανουαρίου) δείχνουν ότι η πρόσβαση σε μία αποκαλούμενη «μικρή οθόνη» είναι πιο επικίνδυνη συγκριτικά με την ύπαρξη τηλεόρασης στο δωμάτιο σε ό,τι αφορά στη στέρηση ύπνου.

Η μελέτη διενεργήθηκε σε δείγμα 2.048 μαθητών δημοτικού και των πρώτων τάξεων του γυμνασίου, ηλικίας μεταξύ 10 και 13 ετών, που φοιτούσαν σε σχολεία της Μασαχουσέτης.

Συνολικά, τα παιδιά εκείνα που είχαν πρόσβαση σε tablets και smartphones κοιμούνταν σχεδόν 21 λεπτά λιγότερο τη νύχτα σε σχέση με τα παιδιά στα δωμάτια των οποίων δεν υπήρχαν τέτοιες συσκευές. Επιπλέον, ήταν πιθανότερο να δηλώσουν ότι αισθάνονταν στέρηση ύπνου.

Όσα παιδιά είχαν τηλεόραση στο δωμάτιό τους κοιμούνταν 18 λεπτά λιγότερο σε σχέση με όσα δεν είχαν. «Η παρουσία μίας μικρής οθόνης, αλλά όχι τηλεόρασης, στο υπνοδωμάτιο και ο χρόνος έκθεσης σε αυτήν συνδέονται με την αίσθηση ανεπαρκούς ξεκούρασης ή ανεπαρκούς ύπνου. Αυτά τα συμπεράσματα προειδοποιούν κατά της ανεξέλεγκτης πρόσβασης σε οθόνη στα υπνοδωμάτια των παιδιών», αναφέρεται στη μελέτη με επικεφαλής την Τζένιφερ Φέιλμπι της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

[πηγή = naftemporiki.gr]
* Η πιπίλα του παιδιού! Ένας μελλοντικός κίνδυνος ή μήπως άσκοπα υπερβάλουμε (...ως συνήθως);
Ασφαλώς δεν είναι έγκλημα! Δεν πρόκειται να του προκαλέσει – στα πρώτα χρόνια- κανένα απολύτως πρόβλημα!

Το τέλειο, το ιδεώδες θα ήταν χωρίς αυτήν. Όμως σπάνια – συναντούμε το τέλειο και μερικές φορές… όταν το βρούμε τελικά δεν μας αρέσει και δεν μας συμφέρει.

Το παιδί γεννιέται με το αντανακλαστικό των θηλαστικών κινήσεων. Το χρησιμοποιεί ασφαλώς για να φάει αλλά όχι μόνο. Σε στιγμές κούρασης ή αμηχανίας, ίσως και ήπιου πόνου αν του βάλουμε κάτι στο στόμα (μια πιπίλα ή ίσως το δάχτυλό του), πολύ συχνά θα ανακουφιστεί (έστω προσωρινά) απλά και μόνο ρουφώντας.

Είναι προφανές πως μας συμφέρει μια πιπίλα στο στόμα για "κάθε μορφής εκτόνωσή του" παρά το να μάθει να βάζει ολόκληρη την μπουνίτσα του ή το δάχτυλό του στο στόμα. Αν συνηθίσει με το δικό του χέρι είναι αμφίβολο πως θα ξεχάσει γρήγορα το "χούι" του. Σε κάθε στιγμή κούρασης, πείνας, το χέρι του θα είναι πάντα… διαθέσιμο για ρούφηγμα και ανακούφιση. Αντίθετα με μια πιπίλα – για τις δύσκολες στιγμές- μπορεί να υπάρξει μετά από ένα δύο χρόνια ένα..."πολιτισμένο διαζύγιο". Ασφαλώς δεν συζητάμε για το εγκληματικό "τρικ" της "μελωμένης πιπίλας" δηλαδή πιπίλα βουτηγμένη στο μέλι.

Παρ’ όλα αυτά να μην ξεχνάμε πως η μακροχρόνια χρησιμοποίηση πιπίλας – πέραν των 3-4 χρόνων, με καθημερινή χρήση μπορεί να προκαλέσει σοβαρές δυσμορφίες στην οδοντοφυΐα του παιδιού.

Και κάτι τελευταίο… δεν πρέπει την πιπίλα να την κρεμάμε σαν κολιέ στο λαιμό του παιδιού (ή έστω πιασμένη με ένα κλιπ ). Εκτός από τον υπαρκτό κίνδυνο ατυχήματος, (αν την φοράει σαν κολιέ γύρω από το λαιμό του) , εάν το παιδί την έχει πάντα μαζί του, την χρησιμοποιεί ολοένα και περισσότερο- και αυτό είναι ένα φίμωτρο. Μην περιμένετε ένα παιδί με το στόμα σφραγισμένο από πιπίλα, να θέλει να μιλήσει και να θέλει να μασήσει σωστά.
* Από παιδί-βασιλιάς, σε παιδί-τύραννος
(απόσπασμα από το βιβλίο του Γάλλου παιδοψυχολόγου Ντιντιέρ Πλε, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νέα)
Είναι μόλις 3 χρονών. Και όμως πετά με μανία και θυμό προς κάθε κατεύθυνση όσα παιχνίδια δεν του αρέσουν. Χτυπάει τους γονείς αλλά και τους παππούδες και στο παιδικό σταθμό προσπαθεί με κάθε τρόπο –ακόμα και βίαιο- να επιβάλει τον εαυτό του στη θέση του αρχηγού-αφέντη. Ένα τέτοιο παιδί, στα 5 του χρόνια έχει πάρει πια το... πάνω χέρι στο σπίτι και στην οικογένεια! Ειδικοί – παιδοψυχολόγοι - τονίζουν πως έχει έρθει προ πολλού η ώρα, οι γονείς να πουν ένα βροντερό ΌΧΙ στη "χούντα" ενός παιδιού-τύραννου!

Είναι η εποχή πια, που όλοι και όλα μπαίνουν στην υπηρεσία των παιδιών. Αυτή είναι δυστυχώς η σημερινή πραγματικότητα, όπου η σύγχρονη κοινωνία αντιμετωπίζει τα παιδία σαν "τα πιο σημαντικά δώρα στη ζωή των ανθρώπων" ενώ οι γονείς βιώνουν καθημερινά ένα έντονο άγχος πως θα είναι οι καλοί γονείς και πως θα προσφέρουν τα πάντα στα τρυφερά βλαστάρια τους. Εκεί ακριβώς σύμφωνα με τους ειδικούς, στη λέξη "τα πάντα" βρίσκετε και η ρίζα του προβλήματος. Υπάρχουν παιδιά που από τη στιγμή της γέννησης τους, συνειδητοποιούν ότι οι γονείς τους θα τους δώσουν με μεγάλη ευκολία ότι και αν ζητήσουν και έτσι τα παιδιά αυτά, σταδιακά γίνονται όπως το αποκαλούν οι ψυχολόγοι – βασιλιάδες- οι δε γονείς μετατρέπονται στους... "ταπεινούς υπηκόους".

Με την αφθονία των κάθε λογής παροχών προς τα παιδιά τους και την υπέρ- προστατευτικότητα, οι γονείς περνάνε το μήνυμα πως τα παιδιά τους θα έχουν ότι ζητήσουν, κάτι που είναι σίγουρο πως θα έχει σοβαρές συνέπειες στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους. Τέτοια παιδιά, θεωρώντας ότι όλα τους ανήκουν, γίνονται αυταρχικά και αρχίζουν να έχουν από νωρίς την ψευδαίσθηση ότι και αργότερα στην ενήλικη ζωή, όλοι γύρω τους θα τους συμπεριφέρονται σαν τους γονείς τους και θα εκτελούν, χωρίς δισταγμούς και αντιρρήσεις όλες τους τις επιθυμίες- ιδιοτροπίες- διαταγές. Είναι όμως σίγουρο πως σε μια τέτοια συμπεριφορά, οι άλλο ενήλικες θα αντιδράσουν, θα απορρίψουν την αυταρχική τους συμπεριφορά, αναγκάζοντας τέτοια παιδιά να οδηγηθούν είτε σε απομόνωση είτε σε παραβατική συμπεριφορά. Σύμφωνα με τον γάλλο κλινικό ψυχολόγο και συγγραφέα του βιβλίου "Από το παιδί-βασιλιά στο παιδί-τύραννο" ένα τέτοιο παιδί είναι από 3 χρονών, που δεν ακούει κανέναν τρώει και κοιμάται όποτε θέλει, μέχρι έναν έφηβο που δεν καταδέχεται να απευθυνθεί και να συζητήσει με τους γονείς του. Πολλά παιδιά διαζευγμένων οικογενειών είναι πιο επιρρεπή σε τέτοιες αυταρχικές συμπεριφορές. Πολύ συχνά, υπάρχουν γονείς που επειδή απουσιάζουν πολλές ώρες από το σπίτι, έχουν τρομερές ενοχές, και για να τις εξουδετερώσουν προσπαθούν να μην χαλάσουν τα χατίρια τους και να δέχονται χωρίς αντιρρήσεις, κάθε "τυραννική" συμπεριφορά των παιδιών τους.

Τι πρέπει να γίνει;
Οι ειδικοί(παιδοψυχολόγοι) είναι απόλυτα κατηγορηματικοί. Οι γονείς θα πρέπει να σταματήσουν να ανταποκρίνονται στις αυταρχικές εντολές του παιδιού τους. Είναι πολύ σημαντικό το παιδί ακόμα και από την πολύ μικρή ηλικία, να καταλάβει πως δεν μπορεί να είναι "αφεντικό" κανενός. Πρέπει οι γονείς να νικήσουν το φόβο τους για την ο αντίδραση του παιδιού τους όταν του πουν το "όχι!! Φτάνει πια". Όσο οι γονείς "φοβούνται" το παιδί (φοβούνται δηλαδή μη χάσουν την αγάπη του) εκείνο, μέρα με την μέρα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο στη ζωή όλων. Δεν πρέπει να διαπραγματεύονται με το "παιδί- βασιλιά" για το κάθε τι. Ασφαλώς και πρέπει να είναι δίκαιοι, αλλά είναι πολύ σημαντικό να μην αφήσουν από τα χέρια τους το "τιμόνι της ηγεσίας’’ του σπιτιού. Θα πρέπει να καθιερώσουν ένα σύστημα ανταμοιβής-τιμωρίας που θα επιβραβεύει τις "καλές" συμπεριφορές του παιδιού και θα τιμωρεί (με λογικό τρόπο) τις ‘’κακές ‘’ συμπεριφορές. Είναι πολύ σημαντικό ότι αν χρειαστεί κάποια τιμωρία , αυτή θα πρέπει να είναι άμεση ( εκείνη τη στιγμή του λάθους), με ξεκάθαρα λόγια . Αλλά ασφαλώς δεν θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή.

Το παιδί του 2013 είναι πια αυταρχικό, απαιτητικό, ζει για να "θέλει το κάθε τι". Αντίθετα τα παιδιά της δεκαετίας του ’80 ήταν σύμφωνα με τους κοινωνιολόγους περισσότερο ελεύθερα και λιγότερο απαιτητικά. Ένας από τους λόγους είναι κοινωνικό-οικονομικός. Στις παλαιότερες οικογένειες με πολλά παιδιά ήταν πολύ δύσκολο να υπάρχουν παιδιά-αφέντες. Με την πάροδο των δεκαετιών, κοινωνικό-οικονομικοί λόγοι, ανάγκασαν τις οικογένειες να κάνουν 1ή 2 το πολύ παιδιά, με αποτέλεσμα να υπάρχει "ελεύθερος" χώρος για τέτοιου είδους συμπεριφορές από τα παιδιά. Επίσης, οι γονείς πριν 20-30 χρόνια είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο που τον αφιέρωναν στα παιδιά τους, κάτι που σήμερα εκ των πραγμάτων δεν γίνεται, μια και το άγχος της επιβίωσης κάνει τους γονείς να εργάζονται πολύ, να έχουν ελάχιστο χρόνο διαθέσιμο, δημιουργώντας τους τύψεις, που για να τις εξαφανίσουν, "φορτώνουν" τα παιδιά τους με δώρα και τον επακόλουθο αυταρχισμό.
* Η ψυχολογική διάθεση εξαρτάται από την... εποχή που γεννήθηκες
Η ψυχική διάθεση και η ιδιοσυγκρασία και το ταμπεραμέντο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και ένας από αυτούς -περιέργως- είναι και η εποχή που γεννήθηκε κανείς, σύμφωνα με μια νέα ουγγρική επιστημονική έρευνα.

Από τα παλιά χρόνια, η αστρολογία έχει προσπαθήσει να συσχετίσει την προσωπικότητα ενός ανθρώπου με την επιρροή των πλανητών την εποχή που γεννήθηκε και τώρα οι επιστήμονες, με τον δικό τους τρόπο, έρχονται να αναγνωρίσουν μια εποχική επιρροή στην κυρίαρχη ψυχική δομή της προσωπικότητας. Μάλιστα οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η εποχή της γέννησης (χειμώνας, καλοκαίρι κ.λπ.) μπορεί να επηρεάσει και μάλιστα σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών στο μέλλον.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Ξένια Γκόντα του Τμήματος Ψυχικής Υγείας του Πανεπιστημίου Semmelweis της Βουδαπέστης, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κολλεγίου Νευροψυχοφαρμακολογίας στο Βερολίνο (18 έως 21 Οκτωβρίου), μελέτησαν πάνω από 400 άτομα με μέση ηλικία 21 ετών, συσχετίζοντας την προσωπικότητα και τις πιθανές διαταραχές της με το πότε γεννήθηκε καθένας.

Η ανάλυση, μεταξύ άλλων, έδειξε ότι:
- Οι άνθρωποι με κυκλοθυμική προσωπικότητα (με γρήγορες εναλλαγές διάθεσης μεταξύ χαράς και λύπης) έχουν σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό γεννηθεί το καλοκαίρι. Αντίθετα, σπάνια είναι κυκλοθυμικός κάποιος που έχει γεννηθεί τον χειμώνα.
- Οι άνθρωποι με υπερθυμία (υπερβολικό αίσθημα ευεξίας και ενεργητικότητας) έχουν γεννηθεί κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι.
- Όσοι έχουν γεννηθεί τους χειμωνιάτικους μήνες, είναι πολύ λιγότερο επιρρεπείς σε ευερεθιστότητα και νεύρα, σε σχέση με όσους έχουν γεννηθεί άλλες εποχές του έτους
- Οι γεννημένοι στη διάρκεια του φθινοπώρου εμφανίζουν πολύ μικρότερη τάση για κατάθλιψη σε σχέση με όσους έχουν γεννηθεί τον χειμώνα.

Όπως δήλωσε η Ξένια Γκόντα, «προηγούμενες βιοχημικές μελέτες έχουν δείξει ότι η εποχή που γεννιέται κανείς, ασκεί επιρροή σε ορισμένους νευροδιαβιβαστές, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη, κάτι που είναι ανιχνεύσιμο ακόμη και όταν ο άνθρωπος πια ενηλικιώνεται. Αυτό μας έκανε να πιστέψουμε ότι η εποχή της γέννησης μπορεί να έχει μια πιο μόνιμη επίδραση στον ψυχισμό και η νέα μελέτη μας το επιβεβαιώνει. Βασικά, φαίνεται πως ανάλογα με το πότε γεννιέται κανείς, αυξάνεται ή μειώνεται η πιθανότητα να εμφανίσει ορισμένες διαταραχές διάθεσης και συναισθήματος».

Πάντως, οι ερευνητές δήλωσαν ότι, προς το παρόν, δεν είναι σε θέση να πουν μέσω ποιων μηχανισμών η εποχή της γέννησης ασκεί μια τόσο μόνιμη επιρροή. Δεν αποκλείουν πάντως ότι εμπλέκονται κάποια γονίδια, τα οποία ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται ανάλογα με την εποχή της γέννησης.

Προηγούμενες έρευνες εξάλλου, έχουν δείξει ότι η εποχή της γέννησης παίζει ρόλο στο κατά πόσο κάποιος είναι λιγότερο ή περισσότερο ευάλωτος σε διάφορες ασθένειες, σωματικές και ψυχικές, όπως η σχιζοφρένεια, η κατάθλιψη, η επιληψία και οι όγκοι στον εγκέφαλο. Έχει ακόμα διαπιστωθεί ότι η εποχή της γέννησης σχετίζεται με το πόσο δημιουργικός και καινοτόμος είναι κάποιος.

Το ετήσιο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κολλεγίου Νευροψυχοφαρμακολογίας είναι το σημαντικότερο ευρωπαϊκό επιστημονικό συνέδριο για την κλινική έρευνα του εγκεφάλου, προσελκύοντας χιλιάδες νευροεπιστήμονες, ψυχίατρους, νευρολόγους και ψυχολόγους από όλο τον κόσμο.

[πηγή = newsbeast.gr]
* Τα οικογενειακά γεύματα «ασπίδα» κατά της παιδικής παχυσαρκίας
Νέα μελέτη, που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό The Journal of Pediatrics, δείχνει ότι τα οικογενειακά γεύματα κατά τη διάρκεια της εφηβείας πιθανόν να δρουν προστατευτικά ενάντια στον κίνδυνο εμφάνισης παχυσαρκίας στην ενήλικη ζωή.

Τα ποσοστά παχυσαρκίας των εφήβων έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, ενώ παράλληλα η πιθανότητα ένας παχύσαρκος έφηβος να παραμείνει παχύσαρκος και μετά την ενηλικίωση είναι ιδιαίτερα υψηλή.

Ο συνδυασμός των παραπάνω, έχει οδηγήσει μεγάλο αριθμό μελετών στην αναζήτηση πιθανών τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου, οι οποίοι ενδεχομένως να μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι τα οικογενειακά γεύματα που περιλαμβάνουν φρούτα, λαχανικά, πηγές ασβεστίου και δημητριακά ολικής άλεσης σχετίζονται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης παχυσαρκίας.

Για τους σκοπούς της παρούσας μελέτης, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από μια 10-ετή μελέτη που περιλάμβανε συνολικά 2.287 εθελοντές, προκειμένου να διερευνήσουν συνήθειες και παράγοντες του τρόπου ζωής που σχετίζονται με το βάρος των εφήβων. Από το σύνολο των συμμετεχόντων το 51% ήταν υπέρβαροι ενώ το ποσοστό παχυσαρκίας ανήλθε στο 22%. Μεταξύ των εφήβων που δήλωσαν ότι δεν καταναλώνουν κανένα γεύμα μαζί με την οικογένεια, τα ποσοστά υπέρβαρου και παχυσαρκίας μετά από 10 έτη διαμορφώθηκαν στο 60% και 29% αντίστοιχα.

Συνολικά, η κατανάλωση οικογενειακών γευμάτων ακόμη και σε χαμηλή συχνότητα, δηλαδή 1-2 φορές την εβδομάδα, βρέθηκε να σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης υπέρβαρου ή παχυσαρκίας μετά από διάστημα 10 ετών. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα οικογενειακά γεύματα πιθανόν να μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης παχυσαρκίας, δίνοντας την ευκαιρία στα μέλη της οικογένειας να συνδεθούν συναισθηματικά, ενώ παράλληλα το φαγητό είναι πιθανότερο να είναι υγιεινό και οι γονείς ενδεχομένως να λειτουργούν ως πρότυπα «καλής» διατροφικής συμπεριφοράς για τους εφήβους.

[πηγή = statesmen.gr]
* Να αποφεύγονται τα βιντεοπαιχνίδια πριν από τον ύπνο συστήνουν οι ειδικοί
Η χρήση βιντεοπαιχνιδιών από τους εφήβους τις βραδινές ώρες και ιδίως πριν από τον νυχτερινό ύπνο, επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα του ύπνου τους, αλλά και την απόδοσή τους την επόμενη ημέρα. Βρετανοί επιστήμονες πραγματοποίησαν έρευνα σε ομάδα 21 εφήβων, που ήταν υγιείς, χωρίς διαταραχές στον ύπνο, ηλικίας μεταξύ 15 και 20 ετών.

Ο χρόνος που δαπανούσαν οι έφηβοι αυτοί σε βιντεοπαιχνίδια τις νυχτερινές ώρες και στη συνέχεια ο ύπνος τους μετρήθηκε σε ειδικό εργαστήριο ύπνου. Βρέθηκαν σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ του χρόνου που δαπανάται στα βιντεοπαιχνίδια και της διάρκειας και ποιότητας του ύπνου.

Οι έφηβοι που έπαιζαν πριν κοιμηθούν παιχνίδια στον υπολογιστή ή σε μηχανές παιχνιδιών, όπως το Playstation, είχαν πιο σύντομο και ταραγμένο ύπνο. Η μικρή διάρκεια και η χαμηλή ποιότητα του ύπνου, με τη σειρά τους, είχαν σημαντική αρνητική επίδραση στην συγκέντρωση, προσοχή και εν γένει στην πνευματική τους απόδοση την επόμενη ημέρα.

Οι επιστήμονες μετά τη συγκεκριμένη μελέτη, αλλά και με βάση άλλες προηγούμενες μελέτες πάνω στο θέμα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι αρνητικές συνέπειες των βιντεοπαιχνιδιών, αυτά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με μέτρο τις βραδινές ώρες. Κυρίως θα πρέπει να αποφεύγεται η χρήση τους πριν τον ύπνο, για να αποφεύγονται προβλήματα στον ύπνο και την απόδοση των εφήβων την επόμενη μέρα.

[πηγή = naftemporiki.gr]
* "Δεν πάω σχολείο, σου λέω!"
Μια φράση που κάνεις γονιός δεν θέλει να ακούσει από το παιδί του, και όμως...
Πολλά παιδιά με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, κυρίως όσα πηγαίνουν στις πρώτες τάξεις, δυσφορούν ή αρνούνται να πάνε στο σχολείο. Μερικές φορές μάλιστα, η άρνηση του παιδιού είναι τόσο έντονη, που δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα. Το παιδί κλαίει ασταμάτητα, εκλιπαρεί τους γονείς του να το κρατήσουν μακριά ή τους υπόσχεται ότι θα πάει την...άλλη μέρα. Στην περίπτωση που οι γονείς το πιέσουν έντονα, είτε κλείνεται στο δωμάτιο του είτε γίνεται ιδιαίτερα επιθετικό απέναντί τους.

Άλλοτε πάλι, αφήνεται, παθητικά να οδηγηθεί στο σχολείο αλλά πολύ σύντομα αρχίζει ένα μαραθώνιο συμπτωμάτων και εκδηλώσεων μήπως και τραβήξει την προσοχή των γονιών του. Μηχανεύεται, δηλαδή , απεγνωσμένα , τρόπους για να πείσει ότι δεν θέλει με τίποτα το σχολικό θρανίο και προτιμά να το "παίζει" άρρωστος, παρά να υποστεί το σχολείο.
Οι γονείς πανικοβάλλονται, πιστεύουν ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει στην υγεία του παιδιού τους και σπεύδουν να συμβουλευτούν τον παιδίατρο, ο οποίος τις περισσότερες φορές , τους διαβεβαιώνει ότι τίποτα το παθολογικό δεν συμβαίνει.
Έρχονται τότε να σκεφτούν μήπως πίσω από τα διάφορα συμπτώματα, που, κατά καιρούς , εμφανίζει το παιδί τους κρύβεται η "σχολική φοβία".

Ποια, όμως, σώματα συμπτώματα εκδηλώνει για να αποφύγει το σχολείο;

Εμετός
Το παιδί που υποφέρει από σχολική φοβία κάνει πολύ συχνά εμετό, κυρίως το πρωί και μάλιστα, αφού πιεί το γάλα του.

Είναι η ώρα που φεύγει για το σχολείο, τον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο. Μερικά παιδιά βέβαια, όσα είναι ιδιαίτερα αγχώδη, κάνουν εμετό και τη νύχτα στο κρεβάτι τους. Ας σημειωθεί ότι σε αντίθεση με τον εμετό που οφείλεται σε κάποια αρρώστια, ο εμετός που έχει ψυχογενή αιτία δεν συνοδεύεται από άλλα συμπτώματα, όπως πυρετό, διάρροια κτλ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο εμετός εμφανίζεται σαν επιδημία τις πρώτες μέρες του σχολείου και εξαφανίζεται, σχεδόν αυτόματα, όταν το σχολείο είναι κλειστό. Αυτή η ερώτηση (αν κάνει εμετούς το Σάββατο), είναι η πρώτη και η βασικότερη που θα σας κάνει ο παιδίατρος σας αν ζητήσετε τη γνώμη του. Προσοχή. Στην περίπτωση που ο μικρός σας μαθητής εμφανίσει παρόμοιο σύμπτωμα, μην ανησυχήσετε. Δείξτε κατανόηση στο πρόβλημα του και μην τον μαλώσετε. Οι φωνές, οι απειλές ή ακόμη χειρότερα το ξύλο , έχουν αντίθετα αποτελέσματα. Και πάνω από όλα, μην τον πιέσετε να πιεί το γάλα του. Είναι καλύτερα να πάει σχολείο έστω και νηστικός, φτάνει να πάει.
Και μην ξεχνάτε πως η χορήγηση αντιεμετικών φαρμάκων στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν βελτιώνει την κατάσταση.

Πόνος στη κοιλιά
Ο κοιλιακός πόνος, αναμφισβήτητα, ανησυχεί όχι μόνο τους γονείς , αλλά και το γιατρό, αν και το 90% των περιπτώσεων δεν έχει παθολογικά αίτια. Πρέπει να θυμόσαστε καλά, πως το παιδί που διαμαρτύρεται ότι πονάει η κοιλιά του ΔΕΝ παίζει θέατρο. Τις περισσότερες φορές πονάει πραγματικά ή... νομίζει ότι πονάει. Αυτό συμβαίνει γιατί τα συνηθισμένα ερεθίσματα του νευρικού συστήματος του εντέρου, κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, περνούν απαρατήρητα. Όταν όμως το παιδί έχει ψυχολογικά προβλήματα, αυτά μεγεθύνονται ακόμη περισσότερα και εκφράζονται είτε με παραπονιάρικο τρόπο , είτε έντονα και πολλές φορές εκρηκτικά. Ο πόνος, είναι συχνός και διαρκεί πολύ λίγα λεπτά. Συνήθως το παιδί χάνει το κέφι του, σταματά το παιχνίδι και βάζει τα χέρια του στην κοιλιά.
Όπως συμβαίνει και με τον εμετό, συχνά το παιδί ξυπνά τη νύχτα, συνήθως την ίδια ώρα, βάζει τα κλάματα και σφαδάζει στους πόνους. Μόλις όμως, η μητέρα τρέξει κοντά του, καθίσει στο προσκέφαλο του και το φιλήσει, τότε το μικρό αγγελούδι γίνεται ως δια μαγείας καλά. Ο πόνος αρχίζει σιγά-σιγά να υποχωρεί και το παιδί συνεχίζει ήρεμα τον ύπνο του. Η χρήση αναλγητικών και σπασμολυτικών φαρμάκων σπάνια ωφελεί.

Πονοκέφαλος
Όταν το παιδί σας παραπονιέται για πόνο στο κεφάλι, που εμφανίζεται στην έναρξη του σχολείου, σκεφτείτε μήπως οφείλεται στη σχολική φοβία. Ο πονοκέφαλος , κάνει την εμφάνιση του συνήθως την ώρα που το παιδί ετοιμάζεται για το σχολείο ή όταν είναι στιγμή να μελετήσει τα μαθήματα του.
Αν και στο 90% των περιπτώσεων, δεν υπάρχει οργανική αιτία , εν τούτοις το παιδί χρειάζεται τη βοήθεια και τη συμπαράστασή σας. Αν το παιδί, παρά την προσπάθεια και την κατανόηση σας, συνεχίσει να παραπονιέται για πονοκέφαλο, τότε συμβουλευτείτε τον παιδίατρο σας και ένα παιδοψυχολόγο.
* Tο κακομαθημένο παιδί. Η αξία του να λέτε... "ΟΧΙ".
Υπάρχουν δεκάδες εξηγήσεις, ερμηνείες, δικαιολογίες του κάθε γονιού , που ισχυρίζεται πως… ενώ κάνει τα πάντα για να "βάλει μυαλό" το παιδί του, εκείνο... "δεν παίρνει από λόγια" ούτε με το καλό ούτε με τα παρακάλια ούτε με "ξύλο".

Ασφαλώς και οι περισσότεροι λένε την αλήθεια, πως είναι δηλαδή αδύνατο να τα κρατήσουν σε μια τάξη και πειθαρχεία, αλλά πολύ συχνά παραβλέπουν να πουν (στον εαυτό τους), τη σοφή παροιμία "όποιος σπέρνει ανέμους, στο τέλος θα θερίσει θύελλες". Δεν έχω καμία αμφιβολία, πως σχεδόν όλοι οι γονείς προσφέρουν αγάπη και "του πουλιού το γάλα", όμως αυτά δεν επαρκούν για να μεγαλώσει αρμονικά το παιδί τους. Προφανώς, χρειάζονται να τεθούν όρια, κανόνες και το σπουδαιότερο ίσως και το δυσκολότερο, είναι αυτοί οι κανόνες που θα αποφασιστούν συλλογικά από το μπαμπά και τη μαμά και μόνο από αυτούς, τελικά να εφαρμοστούν με επιμονή και αντοχή.

• Είναι σίγουρο πως τα παιδιά ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΑ. Μπορεί κάποια να έχουν γονίδια "τσαμπουκά", αλλά είναι υποχρέωση μας και συμφέρον μας, να εμποδίσουμε τα γονίδια αυτά να γίνουν χαρακτήρας.
• Γίνονται κακομαθημένα ή αλλιώς "εκτροχιάζονται σαν τα τρένα", μόνο από δικές μας λαθεμένες "μανούβρες".
• Βάλτε "γεωγραφικά όρια" στο σπίτι σας και με σοβαρότητα, χωρίς γελάκια, χαράξτε σύνορα στο σπίτι. Ασφαλώς μπορούν να τριγυρίζουν παντού, αλλά οπωσδήποτε πρέπει να ξεκαθαρίσετε, πως τα σύνορα σταματούν στα ντουλάπια της κουζίνας ή τα σύνορα της βόλτα του σταματούν στο τραπέζι με την τηλεόραση.
• Μην φοβάστε την λέξη "όχι" και μην ντρέπεστε. Είναι μια λέξη ισχυρή, ισως ενοχλητική για εκείνα. Όμως για να έχει αξία το "όχι" και να γίνει αποδεκτό – πιστευτό από το παιδί, πρέπει να το πάρει γρήγορα απόφαση ότι το "όχι" σημαίνει "όχι".
ΑΣΦΑΛΩΣ το ξύλο δεν είναι λύση! Αλλά αν ομως είστε σίγουροι πως αν εχετε προειδοποιήσει με σαφήνεια το παιδί τοτε και σε κάθε ΣΟΡΑΒΗ ΠΑΡΑΒΑΣΗ των ορίων, το βαζετε στο πάρκο.
• Μην σας περάσει από το μυαλό, να το "παίξετε", καλοί και συμπονετικοί, όταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας, έχει επιβάλει ποινή στο παιδί. Π.χ. αν υποθέσουμε πως η μαμά, για κάποιο παράπτωμα του παιδιού, έχει επιβάλει σαν τιμωρία την στέρηση γλυκού για 2-3 μέρες, μην διανοηθείτε να γυρίσετε από τη δουλειά (μπαμπάδες ή γιαγιάδες) κρατώντας σοκολάτα για το αγαπημένο σας παιδί.
• Όταν κάποιος από τους γονείς, μαλώνει το παιδί, είναι αδιανόητο ο άλλος να επεμβαίνει – δήθεν σαν σωτήρας- υπέρ του παιδιού. Μόνο μια εξαίρεση σε αυτό το κανόνα επιτρέπεται. Παρέμβαση επιβάλλεται μόνο αν και εφόσον, ο ένας γονιός χτυπάει ή βρίζει το παιδί. Αλλιώς, τσιμουδιά και αφήστε το γονιό να θέσει τους όρους του ή να επιβάλει και να εκτελέσει το "πέναλτι".
• Πολύ συχνά, υπάρχουν περιπτώσεις, που ο ένας γονιός διαφωνεί ριζικά με την απόφαση του άλλου γονιού. Το σωστό είναι, να κρατήσει τη διαφωνία του, και να μην την εκφράσει εκείνη τη στιγμή μπροστά στο παιδί. Κατόπιν, οι γονείς πηγαίνουν σε ένα άλλο δωμάτιο, και κατ’ ιδίαν προσπαθούν οι δύο τους, με κλειστές πόρτες να λύσουν τις διαφωνίες τους.


Ας θυμόσαστε, το σοφό απόφθεγμα "Αγάπη γονιών χωρίς κανόνες και όρια, είναι σαν καράβι ιστιοφόρο, με ανοιχτά μεν τα πανιά αλλά χωρίς τιμόνι και άγκυρα".
* Παιδικός Σταθμός. Μια "ευκαιρία" εκπαίδευσης ή μια λύση ανάγκης;
Πολύ συχνά οι γονείς αγχώνονται όταν πλησιάζει η έναρξη του παιδικού σταθμού. Έχουν αμφιβολίες αν είναι κάτι καλό, φοβούνται τις αναμενόμενες ιώσεις και μερικές φορές – ειδικά αν δεν εργάζονται - έχουν αναστολές και ενοχές.

Δεν χρειάζεται να έχετε αμφιβολίες για τη χρησιμότητά του. ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΝΟΧΕΣ. Είναι σίγουρο πως για τους πρώτους μήνες το παιδί θα αρρωσταίνει πολύ συχνά. Είναι αναμενόμενο να επισκέπτεστε τακτικά τον γιατρό σας και δυστυχώς τις περισσότερες φορές θα παίρνετε φάρμακα.

Καταρχήν τα πιο πολλά παιδία πρέπει να πάνε στον παιδικό σταθμό εφόσον η μητέρα είναι εργαζόμενη και δεν υπάρχει διαθέσιμη γιαγιά. Άλλες φορές, υπάρχει μεν γιαγιά, αλλά οι γονείς συνειδητά επιλέγουν το "ρίσκο" του παιδικού σταθμού. Είναι μια επιλογή απόλυτα επιβεβλημένη. Αν έχουμε ένα ιδιαίτερα ζωηρό παιδί ή αν έχουμε "υπερβολικά χαλαρούς" παππούδες που δεν χαλάν χατίρια και κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους σε μια τέτοια περίπτωση, είναι καλύτερο για το παιδί να πάει στον παιδικό σταθμό και οι γονείς ας πάρουν το ρίσκο των συχνών λοιμώξεων.

Ο παιδικός σταθμός δεν είναι ένα απλό "παρκινγκ". Ίσως νομίζουμε πως αφήνοντας το, το πρωί, το "παρκάρουμε" μέχρι να γυρίσουμε από τη δουλειά μας. Είναι λάθος μια τέτοια αντίληψη. Ο παιδικός σταθμός είναι μια μικρογραφία του αυριανού κόσμου. Το παιδί μαθαίνει τους νόμους της συμβίωσης, να μοιράζεται παιχνίδια με άλλα παιδιά, να μην γίνεται "το δικό του", να μην αντιμιλάει στους δασκάλους. Όλα αυτά είναι απαραίτητες αρετές για την μελλοντική του επιβίωση. Αρετές υπέρ-πολύτιμες αν στο σπίτι σας όλοι έχετε "στα όπα - όπα" τον κανακάρη σας. Ας μάθει από νωρίς, πως στην πραγματική ζωή τα πράγματα θα είναι αλλιώς.

Όσον αφορά τις λοιμώξεις, αυτές είναι δυστυχώς σχεδόν σίγουρες. Είναι πολύ σημαντικό να έχετε "εφεδρικές" δυνάμεις. Εννοώ, παππούδες, θείες, αδελφές που θα κρατήσουν αρκετές μέρες το παιδί στο σπίτι. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα - πολύτιμα μυστικά. Τις πιο πολλές φορές τα παιδιά (λόγω ανάγκης επιστροφής στην εργασία των γονέων) επιστρέφουν πολύ νωρίτερα από το κανονικό στο παιδικό σταθμό.
Μπορεί να παίρνουν τα φάρμακά τους, να δείχνουν ότι έγιναν καλά, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Φαίνονται αλλά δεν έγιναν καλά. Χρειάζονται περίπου 7-10 μέρες απομάκρυνσης από τον παιδικό σταθμό για την αληθινή ανάρρωσή τους. Αν τηρήσουμε αυτά τα χρονικά πλαίσια, σε συνδυασμό με την θεραπεία θα γίνουν καλά και θα αργήσουν να ξαναρρωστήσουν.
Βέβαια, υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις. Πρόωρα που δυσκολεύτηκαν να αναπτυχθούν, παιδιά με ιστορικό σοβαρού βρογχικού άσθματος, καλό θα είναι να μην τα βάλουμε με "εύκολη καρδιά" στο "στόμα του λύκου". Αν δεν έχουμε άλλη επιλογή – λόγω εργασιακών αναγκών – να το εμβολιάζουμε απαραίτητα αρχές φθινοπώρου με το κοινό (το συνηθισμένο) αντιγριπικό εμβόλιο.

Σαν συμπέρασμα, δεν έχουμε ενοχές αν στείλουμε το παιδί μας, έστω και λίγο μετά τον πρώτο χρόνο στον παιδικό σταθμό. Ναι, στην χρησιμότητα του παιδικού σταθμού, ειδικά σε "κακομαθημένα" παιδιά.

Ας το πάρουμε απόφαση, πως θα υπάρχουν ειδικά την πρώτη χρονιά, συχνές λοιμώξεις (μια λοίμωξη κάθε 2-3 εβδομάδες). Προσπαθήστε αν αρρωστήσουν, να τα κρατήσετε στο σπίτι για ολοκληρωτική ανάρρωση.
*Οι ενοχές για τα κιλά μάς κάνουν να τρώμε πιο πολύ
Μπορεί να το κάνετε με καλή πρόθεση και να το επισημαίνεται ως φιλική συμβουλή, ωστόσο κάθε φορά που λέτε σε κάποιο φίλο σας ότι έχει πάρει μερικά κιλά και ίσως θα έπρεπε να προσέξει, αυτό που καταφέρνετε είναι μάλλον... το αντίθετο!

Ερευνητές από το University College London αναφέρουν, ότι οι άνθρωποι που νιώθουν ντροπή για το βάρος τους είναι έξι φορές πιθανότερο να γίνουν παχύσαρκοι. Όσοι δέχονται επικρίσεις για τα παραπανίσια κιλά τους, συνήθως οδηγούνται –για λόγους παρηγοριάς- σε… επιδρομές στο ψυγείο!

Επιπλέον, ο φόβος της γελειοποίησης τους κάνει να αποφεύγουν τη σωματική άσκηση.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι είναι αναποτελεσματικό να γίνονται διακρίσεις έναντι αυτών που είναι υπέρβαροι και πως οι εκστρατείες για τη δημόσια υγεία θα πρέπει να αποφεύγουν να κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται άσχημα για το βάρος τους.

Η επικεφαλής της έρευνας, Sarah Jackson, συμβουλεύει τους γιατρούς να αποφεύγουν τη χρήση της λέξης «χοντρός» και να την αντικαταστήσουν με τους όρους «υπέρβαρος» ή «παχύσαρκος».

Στην έρευνα συμμετείχαν περίπου 3.000 άντρες και γυναίκες από το Ηνωμένο Βασίλειο, ηλικίας 50 ετών και άνω, οι οποίοι ζυγίστηκαν δύο φορές, με τέσσερα χρόνια διαφορά. Οι ερευνητές τους ζήτησαν να αναφέρουν ακόμη αν είχαν πέσει θύματα διακρίσεων εξαιτίας του βάρους τους.

Ένα 5% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι είχε τύχει διαφορετικής αντιμετώπισης εξαιτίας του βάρους τους, με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται σχεδόν στο 36% σε εκείνους που ήταν οι πιο υπέρβαροι.

Τα συμπεράσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Obesity.

Σύμφωνα με αυτά, τα θύματα της «ντροπής λόγω βάρους» έβαλαν κιλά κατά το χρονικό διάστημα που διήρκεσε η έρευνα, ενώ εμφάνιζαν έξι φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνουν υπέρβαροι.

Αντίθετα, όσοι δε δέχονταν κριτική για το βάρος τους κατάφεραν να χάσουν κιλά, έστω και σε μικρό ποσοστό.

«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι οι διακρίσεις λόγω βάρους δεν ενθαρρύνουν την απώλεια κιλών και υποδηλώνουν ότι μπορεί ακόμη και να επιδεινώσουν την αύξηση του σωματικού βάρους» κατέληξε η Dr Jackson.

[ πηγή - statesmen.gr ]
* Το κρυφό πρόβλημα του «αδερφικού εκφοβισμού»
Ο εκφοβισμός από τα αδέρφια προκαλεί ψυχικά τραύματα

Πολλές φορές θεωρείται ως αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας του μεγαλώματος. Ο εκφοβισμός όμως από τον έναν αδερφό ή την αδελφή στον άλλον μπορεί να προκαλέσει βαθιά ψυχικά τραύματα, προειδοποιούν οι ειδικοί.

Σύμφωνα με μια έρευνα βρετανών επιστημόνων, τα παιδιά που δέχονται συχνά το έντονο πείραγμα των αδερφών τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη κατά τα εφηβικά τους χρόνια.

Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης χαρακτηρίζουν ως «κρυφό πρόβλημα» τον εκφοβισμό που συντελείται μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, τονίζοντας πως τα θύματα πολλές φορές δυσκολεύονται να ξεφύγουν.

Οι γονείς θα πρέπει να έχουν υπόψη τους, ότι το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται μόνο σε χώρους εκτός σπιτιού (σχολείο, παιδική χαρά).

Στην έρευνα συμμετείχαν 3.500 παιδιά ηλικίας 12 ετών, τα οποία ρωτήθηκαν αν είχαν πέσει θύματα εκφοβισμού από τα αδέρφια τους και αν ναι, πόσο συχνά συνέβαινε αυτό, αναφέρει η Daily Mail σε δημοσίευμά της.

Ο εκφοβισμός από τα αδέρφια είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό πείραγμα, αλλά περιλαμβάνει ακόμη σκόπιμες, δυσάρεστες παρατηρήσεις, παραμέληση, εξοστρακισμό, διάδοση φημών και ψεμάτων, καθώς επίσης και σωματική βία (κλωτσιές, σπρωξιές).

Έξι χρόνια μετά, σε ηλικία 18 ετών, τα ίδια παιδιά απάντησαν ξανά σε ερωτήσεις αναφορικά με τα συναισθήματά τους. Ρωτήθηκαν ακόμη αν είχαν προκαλέσει ποτέ κακό οι ίδιοι στον εαυτό τους (παίρνοντας υπερβολική δόση από κάποια ουσία, ή προκαλώντας αυτοτραυματισμό).

Σχεδόν 800 νέοι ανέφεραν ότι είχαν πέσει θύματα εκφοβισμού αρκετές φορές όταν ήταν μικρά. Αυτοί εμφάνιζαν διπλάσιες πιθανότητες από τους υπόλοιπους να εμφανίσουν κλινική κατάθλιψη ή αυτοκαταστροφικές τάσεις, συγκριτικά με εκείνους που δεν είχαν «βασανιστεί» από κάποιο από τα αδέρφια τους.

[ πηγή - newsbeast.gr ]
* Πιστοποιητικό υγείας ένας χρήσιμος έλεγχος ή μήπως ένα άσκοπο δαπανηρό χαρτί;
Είναι αλήθεια πως υπάρχει συχνή υποτίμηση ενός τέτοιου πιστοποιητικού, από την μεριά των γονέων, ειδικά όταν απευθύνονται στους γιατρούς των ασφαλιστικών τους ταμείων.

Είναι οι γονείς αρκετά δικαιολογημένοι, γιατί πολύ συχνά (ευτυχώς όχι πάντα) οι γιατροί των ταμείων το χορηγούν χωρίς πραγματικό έλεγχο με βιασύνη και αγγαρεία. Και όμως, πρόκειται – ειδικά στα μεγάλα παιδιά που αρρωσταίνουν αρκετά σπάνια - για ευκαιρία να ανακαλύψουμε καταστάσεις που δεν έχουν δώσει - ακόμη - κλινικά ίχνη.

Συνεπώς, σε έναν ολοκληρωμένο έλεγχο ο γιατρός θα κάνει ένα τεστ για σκολίωση. Πρόκειται για μια ασθένεια "αόρατη" στα αρχικά στάδια και που γίνεται αντιληπτή μόνο με το ειδικό τεστ επίκυψης.

Ο γιατρός θα αναζητήσει την πιθανότητα μιας εκκριτικής ωτίτιδας. Αντίθετα με την κλασσική ωτίτιδα που "πονηρεύει" αμέσως τους γονείς - λόγω του πόνου που προκαλεί - η εκκριτική ωτίτιδα δεν έχει συμπτώματα, εκτός από μια ήπια απώλεια της ακοής.

Στον σωστό έλεγχο για το πιστοποιητικό υγείας, ο παιδίατρος αναζητά στοιχεία για πιθανή μυοκαρδίτιδα. Είναι μεν μια σπάνια επιπλοκή, αλλά δυστυχώς είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση που ακολουθεί κάποιες απλές ιώσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο γιατρός από το ιστορικό και μόνο θα υποψιαστεί και θα ζητήσει πιο εξειδικευμένο έλεγχο.

Συμπληρώνοντας ένα πιστοποιητικό υγείας, ο παιδίατρος ελέγχει για "ξεχασμένους" εμβολιασμούς ή ενημερώνει τον γονιό για τους καινούργιους εμβολιασμούς (λ.χ. το καινούριο ενισχυμένο εμβόλιο του πνευμονόκοκκου, ή το καινούριο ενισχυμένο - για μεγαλύτερα παιδιά - του μηνιγκιτιδόκοκκου).

Ο παιδίατρος πριν συμπληρώσει το χαρτί, ψηλαφώντας την κοιλιά του παιδιού, θα αναζητήσει μια πιθανή διόγκωση του ήπατος, του σπλήνα ή και γενικά λεμφαδένων. (κάντε κλικ)

Στον σωστό έλεγχο, ο γιατρός αναζητά πιθανή αναιμία. Πολλά παιδιά της προεφηβείας, ειδικά τα κορίτσια, λόγω μειωμένης σίτισης με κρέας και λόγω αυξημένης αιμορραγίας περιόδου, εμφανίζουν αναιμία, η οποία εκδηλώνεται εκτός από ωχρότητα (χλομάδα) και με ανεξήγητη, εύκολη κόπωση και υπνηλία. Είναι προφανές πως θα χρειαστούν εξετάσεις αίματος, αλλά παρ’ όλα αυτά, οι ερωτήσεις του γιατρού θα μας κατευθύνουν στη σωστή διάγνωση.

Όλα όσα αναφέραμε προηγουμένως, επιβεβαιώνουν πως ΔΕΝ υπάρχει το δίλλημα της επικεφαλίδας. ΝΑΙ, ΤΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΥΓΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΧΑΡΤΙ, ΑΡΚΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
* Μιλώντας για Σχολικό Εκφοβισμό
Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού κλιμακώνει τόσο έντονα την παρουσία του που δε γίνεται πια να του γυρνάμε την πλάτη.

Ο αριθμός των παιδιών που παραπονιούνται ότι έχουν πέσει θύματα κοροϊδίας και απειλών από άλλων παιδιών συνεχώς αυξάνεται με αποτέλεσμα η Ελλάδα να καταλαμβάνει πολύ υψηλή θέση στην παγκόσμια κατάταξη σε περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού ή bullying όπως ονομάζεται διεθνώς.

Ο όρος σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομήλικων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Είναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, κατευθύνεται σε συγκεκριμένα παιδιά από παιδιά (πολλές φορές και ομάδα παιδιών) που υπερέχουν σωματικά και έχουν ως αποτέλεσμα το παιδί που εκφοβίζεται να νιώθει απομονωμένο, να βιώνει άγχος και φόβο, να παρουσιάζει σχολική άρνηση και διάφορες συναισθηματικές δυσκολίες.

Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, σεξουαλικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές) και τέλος με εκείνη του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και του διαδικτύου ή μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο).

Εκείνο που πρέπει οπωσδήποτε να τονισθεί είναι ότι τα περισσότερα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό δεν το λένε σε κανένα είτε από συναισθήματα ντροπής που συνήθως ακολουθούν τον σχολικό εκφοβισμό καθώς τα παιδιά -θύματα νιώθουν ότι όλοι γελάνε μαζί τους είτε από φόβο καθώς πιστεύουν ότι τα παιδιά- θύτες θα θυμώσουν και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παιδική σκέψη είναι αρκετά ενοχική και ιδιαίτερα σε καταστάσεις βίας νιώθουν ότι φταίνε και εκείνα και θεωρούν τα ίδια με τη στάση τους ή τη συμπεριφορά τους προκάλεσαν αυτήν την κατάσταση. Παράλληλα, όλα τα παιδιά αποζητούν τον θαυμασμό και την αγάπη των γονιών τους και συνεπώς πολλές φορές αποφεύγουν να τους μιλήσουν καθώς θεωρούν ότι θα τους απογοητεύσουν με την δήθεν “αδυναμία” τους και θα τους στεναχωρήσουν με την δήθεν «ατολμία του».

Τέλος, ας μην ξεχνάμε και την παντοδύναμη σκέψη των παιδιών που θεωρούν ότι όλα θα λυθούν με κάποιο τρόπο μαγικό και βολικό.

Για όλους τους παραπάνω λόγους οι γονείς θα πρέπει όχι μόνο να ενημερωθούν για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού αλλά κυρίως να παραμένουν όσο μπορούν κοντά στα παιδιά τους και να διατηρούν ένα ανοιχτό και ειλικρινή δίαυλο επικοινωνίας και να μην καλλιεργούν μια πιθανή κουλτούρα φόβου στην οικογένεια τους. Θα πρέπει να παρατηρούν τη συμπεριφορά του παιδιού τους.

Οποιαδήποτε ξαφνική και χωρίς εμφανή αιτία αλλαγή στη συμπεριφορά τους, στη διάθεση τους, στην όρεξη τους, στον ύπνο τους, στη γνώμη τους για κάποια άτομα, στη σχολική τους παρουσία και στην σχολική τους επίδοση πρέπει να τους προβληματίσει και διακριτικά να διερευνήσουν τι συμβαίνει.

Σε περίπτωση που αντιληφθούν ότι το παιδί τους βιώνει κάποιο είδους σχολικού εκφοβισμού θα πρέπει σε πλαίσιο ασφάλειας και εμπιστοσύνης να κουβεντιάσουν μαζί του για την εμπειρία του και γενικά για το φαινόμενο του bullying ενώ παράλληλα θα πρέπει να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να το απενοχοποιήσουν. Επιπρόσθετα, μέσω της καθημερινής συζήτησης και συνδιαλλαγής με το παιδί τους, θα πρέπει να τονώσουν την αυτοεκτίμησή του και να του εξηγήσουν ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του φέρεται με αυτόν τον τρόπο και ότι δεν το αξίζει.

Γενικά, με όλη τη στάση τους θα πρέπει να επιμείνουν στην αξία που έχει το παιδί και να προσπαθήσουν να του απαλύνουν τα όποια συναισθήματα κατωτερότητας μπορεί να βιώνει. Ωστόσο, είναι σημαντικό να ζητήσουν και τη βοήθεια του δασκάλου και των υπευθύνων του σχολείου αναδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο στο παιδί τη σημασία του να έχει επικοινωνία με το δάσκαλο και εξηγώντας του παράλληλα τη διαφορά του «μαρτυράω» από το «ζητάω» βοήθεια.

Όλοι οι γονείς τόσο για την πρόληψη όσο και για την αντιμετώπιση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά στα παιδιά τους, να διατηρούν καθημερινό διάλογο μαζί τους για το πως ήταν η μέρα στο σχολείο τους, για τα συναισθήματα που τους προκάλεσε έτσι ώστε να είναι σε θέση να παρατηρήσουν οποιαδήποτε αλλαγή στη συμπεριφορά τους. Θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι μόνο οι «στενές» σχέσεις με το σχολείο, με τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς μπορούν να σπάσουν τον «κώδικα σιωπής» που χαρακτηρίζει τα περισσότερα θύματα, τα οποία φοβούνται να αναφέρουν το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού.

[ πηγή - fortunegreece.com ]
* Η χρήση του αριστερού χεριού! Ασφαλώς δεν είναι ελάττωμα
Πολλοί έχουν την λανθασμένη γνώμη,πως τα μικρά βρέφη, δείχνουν από πολύ νωρίς προτίμηση σε κάποιο χέρι. Μεγάλο και κυρίως επικίνδυνο λάθος. Αν είναι βρέφος μερικών μηνών, και απλώνει αποκλειστικά το ένα του χεράκι (και όχι και τα δυο), τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα στο άλλο του χέρι.

Τι είδους πρόβλημα;
Αν ειναι μόνον το χέρι, τότε ίσως πρόκειται για μια κάκωση του βραχιονίου πλέγματος (την στιγμή της γέννησης), είτε για ένα κάταγμα της κλείδας (είναι το μικρο οριζόντιο κοκκαλακι,στον ώμο μας). Μερικες όμως φορές μια προσεκτική εξέταση θα δείξει και πρόβλημα στο πόδι της ίδιας πλευράς (σπαστική διπληγία). Άρα σε βρέφος που έχει προτίμηση σε κάποιο χέρι είμαστε ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ!

Όσον αφορά, τα πραγματικά αριστερόχειρα παιδιά, είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού το πόσο γρήγορα προσαρμόζονται στον "κόσμο" των δεξιόχειρων, που ασφαλώς είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Ίσως σε μας τους δεξιόχειρες να φαίνονται αστεία, αλλά το κούμπωμα ενός πουκαμίσου, η γραφή ή το άνοιγμα μιας κονσέρβας,είναι στην αρχή ένα μαρτύριο και ένας Γολγοθάς για τα παιδιά αυτά.

Οι αιτίες της αριστεροχειρίας, είναι θέμα γονιδίων. Δηλαδή, τα περισσότερα απόαυτά έχουν αριστερόχειρες γονείς. Σε τέτοια άτομα, - για άγνωστους λόγους- επικρατεί η άλλη πλευρά του εγκεφαλικού ημισφαιρίου (στους δεξιόχειρες επικρατεί αριστερή πλευρά του εγκεφάλου ενώ στους αριστερόχειρες η δεξιά) – μοιάζει σαν. Στην ηλικία των 3 χρονών, αρχίζει να υπάρχει μια προτίμηση σε κάποια από τα 2 χέρια, ενώ η κατάσταση ξεκαθαρίζει γύρω στα 4 και κάτι.

Είναι προφανές, πως δεν υπάρχει καλό και κακό χέρι (όπως αντίστοιχα δεν υπάρχει καλό και κακό μάτι). Άρα είναι ανόητο και εγκληματικό να θέλουμε να "αλλάξουμε" ένα τέτοιο παιδί. Πριν αρκετές δεκαετίες, τέτοια παιδιά στιγματίζονταν με βαριές –προσβλητικές εκφράσεις όπως "ζερβοκουτάλας", "αδέξιος" και το αριστερό χέρι του παιδιού ονομάζονταν σαν το "κακό" ή "βρώμικο" χέρι. Υπήρχαν δε, ευτυχώς πριν από πολλές δεκαετίες, εκπαιδευτικοί που χρησιμοποιώντας ψυχολογική ή σωματική βία τα ανάγκαζαν να αλλάξουν χέρι, καταδικάζοντας τα τελικά είτε σε σοβαρά μαθησιακά προβλήματα είτε και σε ψυχολογικά (λόγω αισθημάτων αυτό-απόρριψης). Πίστευαν τότε αφελώς, πως το θέμα ήταν απλά να αλλάξεις το ένα χέρι με το άλλο, αγνοώντας πως με τις προσπάθειες τους επιχειρούσαν κάτι πολύ σημαντικότερο. Να μεταφέρουν το κέντρο του λόγου και της κίνησης από το δεξί ημισφαίριο ( που βρίσκεται στα αριστερόχειρα άτομα) στο αριστερό ημισφαίριο. Ευτυχώς για όλους μας τις τελευταίες δεκαετίες όλα έχουν αλλάξει και προφανώς τέτοιες μέθοδοι έχουν προ πολλού εξαφανιστεί. Για κάποιους άγνωστους λόγους, διαπιστώθηκε πως τα αριστερόχειρα άτομα έχουν πολύ καλές επιδώσεις στα σπορ, πολύ ισχυρή μνήμη, καλλιτεχνική έφεση και ταλέντο στις μηχανικές κατασκευές.

Οι τρόποι να βοηθήσετε το αριστερόχειρο παιδί σας:
1. Είναι φανερό πως το γραφικό μας σύστημα έχει διαμορφωθεί για τους δεξιόχειρες ανθρώπους. Έτσι το παιδί που χρησιμοποιεί το δεξιό του χέρι, μπορεί να βλέπει τα γράμματα που γράφει ενώ το αριστερόχειρο παιδί δεν μπορεί να τα δει γιατί απλούστατα τα καλύπτει με το χέρι του, με τελικό αποτέλεσμα να αναγκάζεται να κρατά το μολύβι του με λάθος τρόπο. Αυτό πάρα πολλές φορές οδηγεί τον γραφικό του χαρακτήρα σε πολύ κακή κατάσταση. Άρα, βοηθήστε το, να μάθει να κρατάει σωστά το μολύβι, με 3 δάχτυλα, γυρίστε το τετράδιο σε μια τέτοια κατεύθυνση ώστε να είναι παράλληλο με το χέρι του (για να βλέπει), ενώ ταυτόχρονα βάλτε ένα μαξιλάρι στην καρέκλα του ώστε να κάθεται ψηλά και να βλέπει ευκολότερα το κείμενο του.
2. Αν και οι δάσκαλοι τώρα πια είναι επαρκώς ενημερωμένοι, ελέγξτε τη θέση του στο θρανίο. Ζητήστε δηλαδή από το δάσκαλο να κάθεται στην αριστερή θέση του θρανίου, ώστε να μη το ενοχλεί ο αγκώνας του συμμαθητή του που χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι. Έτσι, είναι πιθανόν να βελτιωθεί και ο γραφικός του χαρακτήρας.

Φίλοι μου, συχνά το αριστερόχειρο παιδί, θα αποτυγχάνει ειδικά στην καλλιγραφία, οπότε μπορεί και οι βαθμοί του να μην είναι οι αναμενόμενοι της ευφυΐας και της προσπάθειας του. Η ιστορία γνωρίζει διάσημους αριστερόχειρες όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο ζωγράφος Μιχαήλ Άντζελο, ο Πάμπλο Πικάσο, ο πολιτικός Γουίσντον Τσόρτσιλ, ο επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο και τα αστέρια του... Χόλλυγουντ, Αντζελίνα Τζολί και Ρόμπερτ Ντενίρο.
*Διάβασμα παραμυθιών για έξυπνα παιδιά
Να διαβάζετε παραμύθια στα παιδιά κάθε μέρα, ακόμη και στα μωρά προτρέπουν τους γονείς οι παιδίατροι.

Το διάβασμα ιστοριών στα παιδιά μπορεί να τα ωφελήσει ακόμη και όταν είναι ακόμη μωρά, σύμφωνα με την Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία. Το καθημερινό διάβασμα βοηθά τα παιδιά να διαμορφώσουν το λεξιλόγιό τους και να χτίσουν τις ικανότητες επικοινωνίας που είναι απαραίτητες για την ομαλή ένταξή τους στο σχολείο και την ακαδημαϊκή τους επιτυχία.

Για τα μωρά η επαφή με τη γλώσσα μπορεί να γίνει με βιβλία που έχουν μεγάλες και φωτεινές εικόνες συμβουλεύουν οι παιδίατροι, αλλά και με το τραγούδι και το παιχνίδι. Ο σκοπός βέβαια δεν είναι να μάθει ένα μωρό δύο μηνών να διαβάζει, προειδοποιούν οι ειδικοί, αλλά να αποκτήσει γλωσσικά ερεθίσματα που θα το βοηθήσουν στην ανάπτυξή του.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι το διάβασμα παραμυθιών σε μωρά αποτελεί δείκτη πρόβλεψης του πόσο καλά θα τα πάνε τα παιδιά στον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο. Επισημαίνουν δε ότι σήμερα πολλοί γονείς προσφέρουν στα παιδιά τους πολλά και διαφορετικά gadget και αξεσουάρ με σκοπό να τα βοηθήσουν στην ανάπτυξή τους, αλλά παραβλέπουν το πλέον ουσιώδες: το διάβασμα το οποίο αποτελεί και μια μορφή επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης του γονιού με το παιδί.

Όσον αφορά την τηλεόραση τέλος, οι ειδικοί τονίζουν ότι τα παιδιά κάτω των δύο ετών δεν πρέπει να εκτίθενται στην τηλεόραση ή σε άλλου τύπου οθόνες (tablet, smartphone) επειδή ζημιώνεται η γλωσσική τους ανάπτυξη βάσει ερευνών.

[πηγή = vita.gr]
* Πώς το αίσθημα του φόβου σχετίζεται με τη μυρωδιά.
Οι φοβίες των γονιών μπορούν να περάσουν στα παιδιά μέσω της οσμής

Αν ο ήχος που βγάζει ο τροχός του οδοντιάτρου σας ανατριχιάζει, μην τα βάλετε με το γιατρό, αλλά με… τη μητέρα σας!

Τα μωρά μπορούν να αναπτύξουν ένα βαθιά ριζωμένο φόβο για τους οδοντιάτρους, πολύ πριν βγάλουν τα πρώτα τους δόντια.

Αυτό τουλάχιστον πιστεύουν ερευνητές από τις ΗΠΑ, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο φόβος μπορεί να περάσει από γενιά σε γενιά, με τη «διαδρομή» από τη μητέρα στο παιδί να είναι η κυρίαρχη.

Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτή τη διαπίστωση κατά τη διάρκεια μιας έρευνας για την «οσμή του φόβου», στο πλαίσιο της οποίας απέδειξαν ότι νεογέννητα ποντίκια μαθαίνουν τι να φοβούνται και τι όχι μυρίζοντας τις οσμές που τους περνούν οι μητέρες τους.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους, με τα μωρά να «πιάνουν» τις αλλαγές στη φωνή της μητέρας τους, το πρόσωπο, τις κινήσεις ή ακόμα και τη μυρωδιά τους.

Ο παιδοψυχίατρος Jacek Debiec ξεκίνησε το πείραμά του μαθαίνοντας σε θηλυκά ποντίκια να φοβούνται τη μυρωδιά της μέντας.

Στη συνέχεια απελευθέρωσε την ίδια μυρωδιά παρουσία των νεογέννητων ποντικιών, αναφέρει η Daily Mail σε σχετικό δημοσίευμά της.

Αυτό που παρατήρησε ήταν ότι τα μικρά ποντίκια «έπιαναν» το φόβο της μητέρας τους. Επιπλέον, ακόμη και όταν έφτασαν στην εφηβική φάση της ζωής τους συνήθιζαν να αποφεύγουν τη συγκεκριμένη μυρωδιά.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τα συμπεράσματά τους στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, τα νεογέννητα ποντίκια ήταν κωφά, τυφλά και κινούνταν με δυσκολία. Αυτό τους κάνει να πιστεύουν ότι απέκτησαν το φόβο για τη μέντα μέσα από τη μυρωδιά που έκλυε η μητέρα τους όταν φοβόταν.

[ πηγή - newsbeast.gr ]
* Παρατηρήσεις; Ασφαλώς! μα το "τιμόνι - πάρτο αλλιώς"

Έτσι λένε οι ταξιτζήδες για αλλαγή κατεύθυνσης - στην όπισθεν. Μην ακολουθήτε τον γνωστό, αλλά λαθεμένο δρόμο των φωνών, προσβολών, απειλών και ενίοτε...ξυλοδαρμών!
Παρ’τε το αλλιώς –λοιπόν- το τιμόνι των υποδείξεων σας στα παιδιά σας.
 

ΑΝΤΙ  να λέτε αυτό…

 

ΚΑΛΥΤΕΡΑ να πείτε…   

     
  1. "Τι καλά που θα ήταν να έμοιαζες στον αδερφό σου."
 

"Δεν πειράζει που δεν τα κατάφερες αυτή τη φορά."

  1. "Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ."
 

"Ας είναι! Αρκεί που προσπάθησες, την επόμενη φορά θα πας καλύτερα."

  1. “Είσαι άχρηστος, ανίκανος, φτυστός ο παππούς σου!’’
 

“Δεν πειράζει, όλοι έχουμε αδυναμίες και κάνεις δεν είναι τέλειος.’’

  1. “Σε βαρέθηκα. Μακάρι να μην είχες γεννηθεί.’’
 

“Είναι αλήθεια πως με δυσκολεύεις, αλλά δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα.’’

  1. “Φύγε παράτα με!’’
 

“Με κούρασες αλλά έλα να προσπαθήσουμε ξανά μαζί!’’

  1. “Με κάνεις να μην σ’ αγαπώ- με το φέρσιμο σου.’’
 

“Με στεναχωρεί η συμπεριφορά σου, αλλά σ’ αγαπώ πάρα πολύ. “

  1. “Γιατί είσαι με τα λασπωμένα παπούτσια στο κρεβάτι;
    (εκνευριστική ερώτηση μαμάδων)’’
 

“Δεν θέλω να ανεβαίνεις με τα παπούτσια στο κρεβάτι γιατί θα το λερώσεις. “

  1. “Πείτε μου αμέσως ποιος ξεκίνησε τον καυγά!’’
 

“Φτάνει η φασαρία ανάμεσα σας, ελάτε να τα βρείτε σαν φίλοι.“
(δηλαδή αντί να ψάχνουμε τον ένοχο- προσπαθούμε να μην δώσουμε συνέχεια στην παρεξήγηση).

  1. “Αν ξανακάνεις θόρυβο, θα δεις τι θα πάθεις!’’
 

Σταμάτα αμέσως να κάνεις φασαρία γιατί η “γιαγιά’’ κοιμάται.

  1. “Αν δεν κάνεις γρήγορα.. (λ.χ. να ντυθείς) (απειλές χωρίς νόημα)’’
 

“Βιάσου, κάνε γρήγορα, γιατί η παρέα σου θα φύγει’’.
(Αντί να απειλούμε, δίνουμε στο παιδί να μάθει την “χασούρα’’ του αν δεν μάθει το σωστό).

  1. "Δεν πρόκειται ποτέ να μάθεις να πλένεις τα χέρια σου πριν φας;"
 

“Έλα να πλύνουμε τα χέρια μας, για να φάμε παρέα’’.

  1. "Θα μπορούσες να συμμαζέψεις το δωμάτιο σου πριν φύγουμε;"
    (αόριστη- πολύ "δημοκρατική" επιλογή).
 

“Το δωμάτιο σου είναι ακατάστατο. Θέλω να πας να το συγυρίσεις τώρα αμέσως.
(χωρίς άσκοπο τσαμπουκά, του δίνουμε να καταλάβει ότι πρέπει να κάνει το καθήκον του. “


Φίλοι μου, κανείς δεν θέλει ο γονιός να είναι "μπαμπούλας" και δικτάτορας. Είναι λαθεμένη άποψη και σπάνια βοηθάει. Από την άλλη όμως μεριά, είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως τα άσκοπα λόγια και η "χύμα" δημοκρατία, συχνά κάνουν κακό παρά καλό.

* "Ψεματάκια" στο ιατρείο ένα ανθρώπινο αλλά και ριψοκίνδυνο λάθος μας
Είναι γεγονός πως συχνά οι γονείς για να καθησυχάσουν το παιδί τους στο ιατρείο μας, του λένε συνεχώς "να μη φοβάται".

Καταρχήν είναι σφάλμα γιατί το να λες συνεχώς το να "μη φοβάσαι" (ακόμα και πριν ξεκινήσει το κλάμα του), έχω διαπιστώσει πως προκαλεί ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή, ένα παιδί, που απλά έχει μια ανησυχία για το τι θα συμβεί, σε ελάχιστο χρόνο αρχίζει και βάζει το κλάματα. Αυτό συμβαίνει γιατί το παιδικό μυαλό του, δεν συγκρατεί το "μην" αλλά νιώθει το "φοβάσαι" και έτσι – αγαπητοί φίλοι χωρίς λόγο του βάζετε "ψύλλους στα αυτιά του".

Αν τώρα εμείς οι ίδιοι οι γονείς, από τα ο δικό μας άγχος νιώθουμε την ανάγκη να πούμε κάτι , τότε πιο σωστό είναι να πούμε: "μην στεναχωριέσαι, είμαστε εδώ κοντά σου".

Όταν πρόκειται να γίνει το εμβόλιο, πάρα πολλές φορές, αρχίζει η ώρα των αδικαιολόγητων ψεμάτων. Αναγνωρίζω πως οι γονείς κάνουν το λάθος αυτό χωρίς κακή πρόθεση, απλά προσπαθώντας να διαχειριστούν και το δικό τους ακόμα άγχος – μπροστά στη θέα της βελόνας. Όμως, φίλοι μου είναι ολέθριο σφάλμα, ο γιατρός να ετοιμάζει σχεδόν στα μάτια μπροστά του γονιού και του παιδιού την ένεση και οι γονείς να λένε τα αφελή λόγια... "μη φοβάσαι, τίποτα δεν θα σου κάνει ο γιατρός". Συχνά το παιδί πιστεύοντας (όπως άλλωστε πρέπει) τα λόγια του γονιού, εμβολιάζεται "ψυχολογικά" απροετοίμαστο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, νιώθει διπλά ενοχλημένο. Πρώτον, γιατί ο γονιός το πηγαίνει στον παιδίατρο που θα το πονέσει αλλά το σπουδαιότερο, νιώθει προδομένο γιατί του λέει ένα τόσο παράλογο ψέμα, που σε ελάχιστο χρόνο θα αποκαλυφθεί.

Δεν είναι καθόλου αστείο. Μην υποτιμάτε ότι με τέτοια συμπεριφορά των άσκοπων και εντελώς αδικαιολόγητων ψεμάτων, το παιδί εθίζεται από νωρίς στο δηλητήριο του ψεύδους.

Βέβαια, συχνά – συνειδητοποιημένοι κατά τα άλλα γονείς - ακλουθούν την αντιστροφή λογική, που και εκείνη είναι λαθεμένη. Δηλαδή, μια μέρα ίσως και δύο μέρες πριν αναφέρουν στα παιδιά τους, όχι απλώς την επερχόμενη επίσκεψη στον παιδίατρο, αλλά με ελαφριά καρδιά τους μιλούν και για τον ίδιο τον εμβολιασμό που θα ακολουθήσει.

Η μακρόχρονη εμπειρία μου, μου έδειξε πως πολύ σπάνια, τα σχετικά μικρά παιδιά "επεξεργάζονται" ήρεμα και στωικά ένα τέτοιο συμβάν. Όπως είναι λογικό, τα περισσότερα αρχίζουν από την πρώτη κιόλας στιγμή να αγχώνονται, να διαμαρτύρονται για το κάθε τι, ίσως και να προφασίζονται αιτίες αρρώστιας για να αποφύγουν τον εμβολιασμό και αρκετές φορές την ήμερα επίσκεψης από το ανεξέλεγκτο άγχος τους, προκαταβολικά έχουν κοιλιακό πόνο και εμετούς. Και όλα αυτά, γιατί οι γονείς ενώ ξεκινάν από μια σωστή αφετηρία δίνουν στα παιδιά τους, υπερβολική δόση ειλικρίνειας. Μια πράξη ανεξήγητη και τελικά επιζήμιοι για όλους.

Τι λέμε; Είτε την ημέρα της επίσκεψης είτε στο σαλόνι αναμονής είτε ακόμα και στο γραφείο μέσα, όταν το παιδί κυριευμένο από το άγχος του εν’ αγωνία ρωτά αν θα πονέσει από το εμβόλιο, ο γονιός πρέπει να μιλήσει πολύ ‘’διπλωματικά’’. Άρα, δεν λέμε στο παιδί ότι θα πάμε για εμβόλιο. Του λέμε ότι έχουμε συνάντηση με το γιατρό του. Αν το παιδί ρωτήσει: "θα με κάνει εμβόλιο;" Η απάντηση είναι μια και μοναδική! Δεν του λέμε ψέματα του τύπου: "οι άντρες δεν πονάνε", "τι άντρας είσαι εσύ που φοβάσαι;", "οι άντρες δεν κλαίνε", "εσύ όπου να ναι πάς φαντάρος και σαν μωρό κλαίς", κτλ. είναι λόγια ανθρώπινα, αλλά πιστέψτε με, αφελή χωρίς νόημα, που δεν κάνουν καθόλου καλά στην μελλοντική διαπαιδαγώγηση του χαρακτήρα του. Τι του λέμε; Ένα πολύ διπλωματικό "Δεν ξέρω", "έχουμε ραντεβού με το γιατρό, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω εάν πρόκειται να σε εμβολιάσει ή όχι". Αν το παιδί είναι μεγάλο και είμαστε απολύτως σίγουροι (από την ηρεμία του στις προγενέστερες επισκέψεις στο ιατρείο μας) τότε μπορούμε να πούμε προκαταβολικά την αλήθεια αλλά και πάλι με διακριτικότητα.

Ίσως όλα αυτά να σας φαίνονται υπερβολικές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Κάνετε λάθος. Γνωρίζω περίπτωση στο ιατρείο μου όπου παιδί που προηγουμένως, η μητέρα του το εξαπατούσε πως δεν θα τσιμπηθεί το ίδιο αλλά η ίδια, μετά το τέλος του εμβολιασμού, την δάγκωσε λέγοντας την πως το κάνει όχι γιατί δεν με εμπόδισε να το πονέσω, όσο γιατί η ίδια το εξαπάτησε με ένα τέτοιο ψέμα.
* Το διαζύγιο παχαίνει τα παιδιά
Τα παιδιά διαζευγμένων γονιών, ιδίως τα αγόρια, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να γίνουν υπέρβαρα ή παχύσαρκα, σύμφωνα με μια νέα νορβηγική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό “British Medical Journal”, ανέλυσαν στοιχεία για πάνω από 3.000 μαθητές με μέση ηλικία οκτώ ετών. Η μελέτη συνέκρινε τη σωματική μάζα των παιδιών (αναλογία βάρους προς ύψος), καθώς και ειδικότερα την κοιλιακή παχυσαρκία (αναλογία περιφέρειας μέσης προς ύψος), σε σχέση με την οικογενειακή κατάστασή τους (γονείς παντρεμένοι, ανύπαντροι, χωρισμένοι κ.α.).

Σχεδόν ένα στα πέντε παιδιά (ποσοστό 19%) είχαν βάρος πάνω από το κανονικό, δηλαδή ήταν υπέρβαρα (δείκτης σωματικής μάζας 25-30) ή παχύσαρκα (δείκτης σωματικής μάζας άνω του 30), ενώ σχεδόν ένα στα δέκα παιδιά (ποσοστό 9%) είχαν τοπική κοιλιακή παχυσαρκία.

Η μελέτη έδειξε ότι αναλογικά περισσότερα παιδιά χωρισμένων γωνιών είχαν παραπανίσια κιλά, σε σχέση με τα παιδιά που οι γονείς τους παρέμεναν παντρεμένοι. Συγκεκριμένα, τα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν πάρει διαζύγιο, ήταν 54% πιο πιθανό να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα και 89% πιθανότερο να έχουν κοιλιακό πάχος.

Το ποσοστό ήταν ακόμη μεγαλύτερο (63%) για τα αγόρια διαζευγμένων γονιών, τα οποία επίσης είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα (104%) να έχουν πάχος στην κοιλιά τους. Για τα κορίτσια χωρισμένων γονιών, ο κίνδυνος των παραπανίσιων κιλών ήταν αρκετά μικρότερος από ό,τι για τα αγόρια.

Προηγούμενες σχετικές μελέτες έχουν καταλήξει σε παρεμφερή συμπεράσματα, γεγονός που δείχνει ότι το διαζύγιο σε μια οικογένεια αποτελεί παράγοντα που «ευνοεί» την παχυσαρκία. Μία πιθανή αιτία -λόγω και της μείωσης του οικογενειακού εισοδήματος- είναι η συνήθως μεγαλύτερη κατανάλωση πρόχειρου και χαμηλής ποιότητας φαγητού, με πολλά λιπαρά και θερμίδες.

Επίσης, εκτιμάται ότι παίζει ρόλο το αυξημένο ψυχολογικό στρες των παιδιών που είδαν τον γάμο των γονιών τους να διαλύεται. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα αγόρια πιθανώς να είναι πιο ευάλωτα από συναισθηματική άποψη σε όλη αυτή τη διαδικασία.

[ πηγή - statesmen.gr ]
* Τι είναι η αντιληπτική τύφλωση
Είναι κάτι που έχουν ζήσει όλοι οι γονείς και που αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση νηπιαγωγοί, δάσκαλοι και καθηγητές: πώς θα καταφέρουν να κάνουν τα παιδιά να ακολουθήσουν ορισμένες απλές οδηγίες, ενώ είναι απορροφημένα κάνοντας κάτι άλλο (π.χ. βλέπουν τηλεόραση, παίζουν, διαβάζουν ένα βιβλίο κ.τ.λ).

Η ικανότητά τους να… αγνοούν οτιδήποτε συμβαίνει γύρω τους, εκτός από το άμεσο πεδίο εστίασης και προσοχής τους, είναι αξιοσημείωτη!

Οι ειδικοί, όπως αναφέρει δημοσίευμα του BBC, πιστεύουν ότι υπάρχει κάποιος λόγος πίσω από την έλλειψη ευαισθητοποίησής τους, ο οποίος συνδέεται με το πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος.

Υποστηρίζουν ότι τα παιδιά δεν αγνοούν τους γύρω τους επίτηδες. Για την ακρίβεια, αυτό που βιώνουν ονομάζεται «αντιληπτική τύφλωση».

Η «τύφλωση» αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο κοιτάζω και βλέπω πραγματικά κάτι, στο ακούω και καταγράφω/επεξεργάζομαι αυτό που έχει ειπωθεί.

Το αποτέλεσμα της είναι η έλλειψη προσοχής, ειδικά έξω από το άμεσο πεδίο εστίασης αυτής.

Σύμφωνα με την καθηγήτρια Nilli Lavie από το Ινστιτούτο Γνωστικών Νευροεπιστημών του University College London, τα παιδιά έχουν μικρότερη περιφερική ευαισθητοποίηση από τους ενήλικες.

«Οι γονείς και οι φροντιστές τους –εκπαιδευτικοί κ.ά- πρέπει να γνωρίζουν ότι όταν τα παιδιά εστιάζουν σε κάτι ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι πολύ απλό, αμέσως καθίστανται λιγότερο ευαίσθητα σε αυτό που συμβαίνει γύρω τους, συγκριτικά με τους ενήλικες. Η ικανότητα εστίασης της προσοχής σε κάτι πέρα από το άμεσο πεδίο αυτής αναπτύσσεται με την ηλικία. Επομένως, όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος που διατρέχουν εξαιτίας της αντιληπτικής τύφλωσης (όταν για παράδειγμα, προσπαθούν να περάσουν το δρόμο, έχοντας την προσοχή τους στραμμένη σε κάτι άλλο)» εξήγησε η ίδια.

Οι ψυχολόγοι ισχυρίζονται ότι όλοι έχουμε μειωμένη ικανότητα προσοχής σε κάποιο βαθμό και όταν κανείς ασχολείται με απαιτητικά καθήκοντα, είναι ένα πολύ χρήσιμο χαρακτηριστικό.

Ο καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Hertfordshire, Richard Wiseman, έχει μελετήσει την ανθρώπινη οπτική επεξεργασία σε μεγάλο βαθμό και την περιγράφει ως «τρομερά περίπλοκη».

«Συμμετέχουν μεγάλα τμήματα του εγκεφάλου. Όλη αυτή η διαδικασία είναι πολύ δύσκολη, επομένως δε θέλουμε να επεξεργαζόμαστε πράγματα που δεν έχουν και τόση σημασία. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η αντιληπτική τύφλωση. Διαφορετικά δε θα ήμασταν σε θέση να εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάτι –γεγονός που θα δυσκόλευε πολύ τη ζωή των ενηλίκων» είπε ο ίδιος.

Και επειδή ο εγκέφαλος μάς δίνει συνεχώς την εντύπωση ότι επεξεργάζεται τα πάντα, μας κάνει εντύπωση όταν δεν παρατηρούμε κάτι που θεωρούμε προφανές.

Σύμφωνα με τον ίδιο, όλοι έχουμε την τάση προς «αντιληπτική τύφλωση», όλοι παραπονιόμαστε γι’ αυτή, κι όμως είναι τόσο απαραίτητη στην καθημερινότητά μας.

Ωστόσο, μην περιμένετε τα παιδιά σας να έχουν την ίδια… αντίληψη, όταν εσείς αντί γι’ αυτά έχετε στραμμένη την προσοχή σας στην τηλεόραση!

[ πηγή - statesmen.gr ]
* Οι ακανόνιστες ώρες ύπνου αυξάνουν τα προβλήματα συμπεριφοράς των παιδιών.
Τα παιδιά που δεν πέφτουν για ύπνο κάποια τακτική ώρα, έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα...

Οι ερευνητές του University College του Λονδίνου (UCL), με επικεφαλής την καθηγήτρια Ιβόν Κέλι του Τμήματος Επιδημιολογίας και Δημόσιας Υγείας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο παιδιατρικό περιοδικό "Pediatrics", ανέλυσαν στοιχεία για πάνω από 10.000 παιδιά και τις ώρες που αυτά έπεφταν να κοιμηθούν σε ηλικία τριών, πέντε και επτά ετών.

Η μελέτη διαπίστωσε μια σαφή σχέση ανάμεσα στην ώρα του ύπνου και στη συμπεριφορά του παιδιού τη μέρα. Όσο πιο ακανόνιστες ήσαν οι ώρες του ύπνου, τόσο πιο προβληματική ήταν η συμπεριφορά. Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτό οφείλεται στο ότι η απουσία κανονικότητας στον ύπνο διαταρράσσει το «βιολογικό ρολόι» των παιδιών (τον λεγόμενο κιρκαδιανό ρυθμό τους), με συνέπεια να επέρχεται στέρηση ύπνου και, τελικά, διαταραχή στην ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.

Όσο τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς να κοιμούνται μια λίγο-πολύ τακτική ώρα, επιδεινώνονταν τα προβλήματά τους (υπερκινητικότητα, επιθετικότητα, συναισθηματικές δυσκολίες, προβλήματα αρμονικής επαφής με τους συνομηλίκους τους κ.α.). Τα παιδιά όμως που κάποια στιγμή αποκτούσαν μια «ρουτίνα» στον ύπνο τους, αμέσως εμφάνιζαν σημάδια βελτίωσης της συμπεριφοράς τους.

Όπως είπε η Κέλι, «οι ακανόνιστες ώρες ύπνου δημιουργούν στο σώμα και στο νου μια κατάσταση που προσομοιάζει με εκείνη του "τζετ-λαγκ". Αυτό έχει συνέπειες για την υγιεινή ανάπτυξη και την ομαλή λειτουργία του παιδιού, ενώ επηρεάζει την υγεία και την ευημερία του καθ' όλη τη διάρκεια της κατοπινής ζωής του».

Η Βρετανίδα επιδημιολόγος επεσήμανε πως η επίπτωση του ακανόνιστου ύπνου συσσωρεύεται σταδιακά όλο και περισσότερο κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, αν και οι συνέπειες μπορούν να είναι αναστρέψιμες, αν οι συνήθειες του παιδιού αλλάξουν έγκαιρα.

Οι ακατάστατες ώρες ύπνου, σύμφωνα με την έρευνα, είναι συχνότερες στην ηλικία των τριών ετών, όταν περίπου ένα στα πέντε παιδιά πάει στο κρεββάτι σε πολύ διαφορετικές ώρες. Έως την ηλικία των επτά ετών, η κατάσταση τείνει να ομαλοποιηθεί, οπότε πάνω από τα μισά παιδιά πέφτουν για ύπνο συνήθως μεταξύ 7:30 και 8:30 μ.μ. Τα επτάχρονα παιδιά που πέφτουν για ύπνο μετά τις 9 μ.μ., συνήθως προέρχονται από οικογένειες με περισσότερα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα.

[πηγή]

* Μία στις τρεις γυναίκες εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης μετά τη μητρότητα
Μία στις τρεις γυναίκες που γίνεται για πρώτη φορά μητέρα εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης που συνδέονται με τη γέννηση του παιδιού της, την περίοδο της κύησης και/ή τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής του, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Επίσης, περισσότερες γυναίκες εμφανίζουν κατάθλιψη όταν το παιδί τους γίνεται τεσσάρων ετών, σε σχέση με την περίοδο που προηγήθηκε, σύμφωνα με την έρευνα, η οποία καταρρίπτει την άποψη ότι τα ψυχολογικά προβλήματα μίας μητέρας συνήθως εμφανίζονται κατά ή μετά την έλευση του παιδιού.

Με αφορμή τα συμπεράσματα της έρευνας, τονίζει η εφημερίδα Guardian, πληθαίνουν οι εκκλήσεις προς όλες τις Βρετανίδες που αποκτούν παιδί να παρακολουθούν την ψυχική τους υγεία μέχρι να γίνει το παιδί τους πέντε ετών ώστε να διασφαλιστεί η καταγραφή όσο περισσότερων γυναικών αντιμετωπίζουν τέτοιες δυσκολίες.

Τα συμπεράσματα βασίζονται σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Αυστραλία, αλλά οι ειδικοί εκτιμούν ότι περίπου ο ίδιος αριθμός γυναικών στη Βρετανία εμφανίζουν κατά περιόδους ψυχολογικά προβλήματα που συνδέονται με την μητρότητα.

Συνολικά, 1.507 γυναίκες σε έξι νοσοκομεία στη Μελβούρνη της Αυστραλίας απάντησαν στους επιστήμονες του Ερευνητικού Ινστιτούτου Murdoch για το Παιδί και του Βασιλικού Νοσοκομείου Παίδων στο Πάρκβιλ της Βικτώριας, σχετικά με την εμπειρία τους με κρίσεις ψυχολογικής φύσης σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι που το παιδί τους έκλεισε τα τέσσερα χρόνια του.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι σχεδόν μία στις τρεις μητέρες για πρώτη φορά ανέφεραν “συμπτώματα κατάθλιψης σε τουλάχιστον μία περίπτωση από τα πρώτα στάδια της κύησης και τέσσερα χρόνια μετά (και ότι) η παρουσία συμπτωμάτων κατάθλιψης ήταν μεγαλύτερη τέσσερα χρόνια μετά τον τοκετό”.

Τα επεισόδια αυτά είναι συχνά μικρής διάρκειας και δεν συνεπάγεται ότι οι γυναίκες αυτές έχουν διαγνωστεί με επιλόχιο κατάθλιψη.

Μελέτες τόσο στη Βρετανία όσο και σε άλλες χώρες εκτιμούν ότι το 10% με 15% γυναικών που αποκτούν για πρώτη φορά παιδί εμφανίζουν τέτοια συμπτώματα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ακόμη ότι τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού, το 14,5% εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης εκ των οποίων 40% δεν είχαν αναφέρει προηγουμένως τέτοια συμπτώματα. Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, οι γυναίκες με ένα μόνο παιδί (22,9%) έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη σε σχέση με εκείνες με δύο ή περισσότερα παιδιά (11,3%).

Παράλληλα, περισσότερες γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν επιλόχιο κατάθλιψη από την σχετική εκτίμηση του 10% με 15%, εν μέρει επειδή οι γυναίκες μπορεί να μπερδεύουν τα συμπτώματα αυτά- μεγαλύτερη ευαισθησία απ΄ό, τι συνήθως ή συχνότερο κλάμα, ανικανότητα απόλαυσης της μητρότητας, αδικαιολόγητη ανησυχία για την υγεία του βρέφους-ως καταστάσεις που βιώνουν όλες οι γυναίκες που γίνονται μητέρες για πρώτη φορά.

Μεταξύ 5% και 10% του γενικού πληθυσμού εμφανίζουν κατά μέσο όρο σοβαρής μορφής κατάθλιψη στη διάρκεια της ζωής τους.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση “BJOG: An international journal of obstetrics and gynaecology”, είναι η πρώτη που παρακολουθεί έναν τέτοιο μεγάλο αριθμό νέων μητέρων τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού τους.

Η Ελίζαμπεθ Νταφ, ανώτατη σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης για την οικογένεια NCT εξηγεί ότι: “Αυτή η μελέτη εξέτασε την ψυχική υγεία γυναικών για μέχρι τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού τους, επομένως υποδηλώνει ότι η ψυχική υγεία κατά την περιγεννητική περίοδο (ορίζεται από την 28η εβδομάδα της κύησης έως και την πρώτη εβδομάδα της ζωής) χρειάζεται να παρακολουθείται για μεγαλύτερη χρονική περίοδο. Δεδομένης της συντριπτικής επίδρασης της επιλόχιας κατάθλιψης, οι επαγγελματίες του χώρου της υγείας θα πρέπει να δίνουν την ίδια βαρύτητα στην ψυχική και σωματική υγεία των γονέων με μικρά παιδιά”.

[πηγή = statesmen.gr]
* Μονογονεϊκή οικογένεια & ανατροφή του παιδιού
Η ανατροφή ενός παιδιού στα πλαίσια μιας μονογονεϊκής οικογένειας μπορεί να αυξήσει το άγχος του γονιού. Αν μεγαλώνετε μόνη/μόνος το παιδί σας, διαβάστε για το πως μπορείτε να αντεπεξέλθετε στην πίεση, να βρείτε υποστήριξη και να βελτιώσετε την ανατροφή του.

Ποιες είναι οι πιο συχνές προκλήσεις στα πλαίσια μιας μονογονεϊκής οικογένειας;
Παρ’ όλο που σήμερα, οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι πιο συχνές από ποτέ, η ανατροφή των παιδιών αποτελούσε πάντα μια δύσκολη υπόθεση για όλους τους γονείς. Η απουσία του ενός από τους δύο γονείς, αυξάνει τις δυσκολίες, αφού η πλήρης ευθύνη για κάθε πτυχή της καθημερινής φροντίδας του παιδιού ανήκει σε έναν μόνο γονιό. Το γεγονός αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επιπλέον πίεση, άγχος και κούραση. Η αυξημένη κόπωση και ο υπερβολικός φόρτος εργασιών του γονιού, συχνά εμποδίζει την παροχή συναισθηματικής στήριξης του παιδιού, ενώ επιδρά αρνητικά και σε θέματα που σχετίζονται με την πειθαρχία του, με αποτέλεσμα, συχνά να εμφανίζονται προβλήματα στη συμπεριφορά του. Επιπλέον, οι έρευνες δείχνουν, ότι συχνά, οι μονογονεϊκές οικογένειες έχουν σε γενικές γραμμές χαμηλότερα εισοδήματα και, χαμηλότερη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Η ταυτόχρονη ενασχόληση με την εργασία και τη φροντίδα του παιδιού μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα αυξημένες οικονομικές δυσκολίες και κοινωνική απομόνωση. Επίσης, συχνά οι γονείς μονογονεϊκών οικογενειών, ανησυχούν για την έλλειψη του πατρικού ή μητρικού προτύπου για το παιδί.

Πως μπορείτε να διαχειριστείτε αποτελεσματικότερα τις προκλήσεις;
Για να μειώσετε το άγχος στη μονογονεϊκή σας οικογένεια:
Δείξτε την αγάπη σας. Να θυμάστε ότι ο έπαινος είναι απαραίτητος και θα πρέπει να προσφέρεται συχνά στο παιδί. Παρέχετέ του αμέριστα, αγάπη και συμπαράσταση.

Δημιουργήστε μια καθημερινή ρουτίνα. Η ύπαρξη δομής – όπως τα τακτικά προγραμματισμένα γεύματα και οι συγκεκριμένες ώρες ύπνου- βοηθούν το παιδί να αισθανθεί ασφαλές και να πειθαρχεί ευκολότερα.

Δώστε προτεραιότητα στο χρόνο με την οικογένειά σας. Προσπαθείτε αν εξοικονομείτε καθημερινά ελεύθερο χρόνο για να παίξετε, να διαβάσετε ή απλά να κάτσετε μαζί με το παιδί σας.

Αναζητήστε ποιοτικές υπηρεσίας φροντίδας για το παιδί σας. Συχνά στην Ελλάδα, επιτρέπουμε στο μεγαλύτερο παιδί να φροντίζει το μικρότερο αδερφάκι του. Αυτό μπορεί να συμβεί κάποιες φορές, ωστόσο, δε θα πρέπει να βασίζεστε μόνο σε αυτό για τη φύλαξη του παιδιού σας. Επιπλέον, καλό είναι να είστε προσεκτικοί όταν ζητάτε από έναν καινούριο φίλο ή σύντροφο να προσέξει το παιδί σας. Αν χρειάζεστε τακτικά κάποιον για να το φροντίσει, θα πρέπει να αναζητήσετε κάποιον με τα κατάλληλα προσόντα, που μπορεί να παρέχει στο παιδί σας την κατάλληλη ενθάρρυνση και υποστήριξη στα πλαίσια ενός ασφαλούς περιβάλλοντος.

Θέστε λογικά όρια. Εξηγήστε στο παιδί σας τους κανόνες του σπιτιού και τις προσδοκίες σας - όπως το να σας μιλάει με σεβασμό και να μαζεύει τα πράγματά του- και επιτηρήστε την εφαρμογή τους. Συνεργαστείτε με άλλα άτομα (πχ, εκπαιδευτιοί) που φροντίζουν το παιδί σας για να εξασφαλίσετε τη συνέπεια σε θέματα πειθαρχίας. Σκεφτείτε την πιθανότητα να επανεξετάσετε κάποια ζητήματα σχετικά με τα όρια, όπως τον χρόνο απασχόλησης στον ηλεκτρονικό υπολογιστή ή την ώρα επιστροφής στο σπίτι, όταν το παιδί σας δείξει, ότι είναι έτοιμος/η να δεχτεί μεγαλύτερες ευθύνες.

Μην αισθάνεστε ένοχοι. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας ή κακομαθαίνετε το παιδί σας επειδή αισθάνεστε άσχημα για το γεγονός ότι το μεγαλώνετε μόνοι σας. Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και ότι, η δομή μιας οικογένειας δεν την καθιστά αυτόματα λειτουργική, ή μη λειτουργική. Η ποιότητα των σχέσεων είναι αυτή που επιδρά στην ανατροφή των παιδιών.

Φροντίστε τον εαυτό σας. Συμπεριλάβετε στην καθημερινότητά σας τη φυσική δραστηριότητα, την υγιεινή διατροφή και τον επαρκή ύπνο. Προγραμματίστε χρόνο για δραστηριότητες που σας αρέσει να κάνετε μόνοι ή με φίλους. Ένα καθημερινό πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει υγιεινή διατροφή, φυσική δραστηριότητα και καθορισμένες ώρες ύπνου, θα ωφελήσει σημαντικά τη βιοψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού σας και θα βελτιώσει και τη δική σας υγεία και ποιότητα ζωής.

Ζητήστε βοήθεια από τους άλλους. Είναι πιθανό, το γεγονός ότι μεγαλώνετε μόνοι το παιδί σας, να σας επηρεάσει αρνητικά και να σκέφτεστε ότι θα πρέπει ή ότι μπορείτε να κάνετε τα πάντα, μόνοι σας. Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί μια βοηθητική γονεϊκή στάση, ούτε για σας ούτε για το παιδί σας. Αντίθετα, το να αναζητήσετε βοήθεια και υποστήριξη από άλλους (συγγενείς, φίλους, αλλά και υπηρεσίες της κοινότητας) θα σας προστατεύσει από την υπερβολική κόπωση και θα εξασφαλίσει στο παιδί σας επαρκή φροντίδα, συμβάλλοντας παράλληλα και στην κοινωνικοποίησή του. Ενδεικτικά, θα μπορούσατε να κανονίστε ένα πρόγραμμα για τη μεταφορά του παιδιού σας στο σχολείο, σε συνεννόηση με άλλους γονείς, ή να δηλώστε συμμετοχή σε ομάδα υποστήριξης για μονογονεϊκές οικογένειες ή να αναζητήσετε κοινωνικές υπηρεσίες της κοινότητάς σας. Ζητήστε από άτομα που εμπιστεύεστε (αγαπημένους, φίλους, συγγενείς) να σας βοηθήσουν.

Διατηρήστε θετική στάση. Η διάθεσή και η συμπεριφορά σας επιδρούν αντίστοιχα στη διάθεση του παιδιού σας. Είναι καλό να είστε ειλικρινείς με το παιδί σας σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε, τονίζοντας παράλληλα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν και θα κάνετε ότι μπορείτε για αυτό. Επίσης, είναι σημαντικό να διατηρείτε το χιούμορ σας όταν αντιμετωπίζετε καθημερινές προκλήσεις.

[πηγή = neaygeia.gr]
* Πρέπει να μιλήσω (στα 2 παιδιά μου του δημοτικού σχολείου) για την οικονομική μου κρίση;
Πολλές είναι οι καταστάσεις που μας βάζουν ενώπιον του διλλήματος "να το πω, στο παιδί μου ή όχι για να το προφυλάξω από βάσανα και αγωνία;", ειδικά στις μέρες μας που τα οικονομικά και υπαρξιακά μας προβλήματα ολοένα και φουντώνουν σαν πυρκαγιά.

Είναι γεγονός πως οι περισσότεροι γονείς διαλέγουν το δρόμο της σιωπής, την απόκρυψη της αλήθειας, για να μην "τρομάξουν" το παιδί ή για να μην "βάλουν το μαχαίρι μέχρι το κόκκαλο".

Έτσι όμως – σταδιακά - ενεργοποιείται ένας μηχανισμός άρνησης του πραγματικού προβλήματος, ο οποίος μεταμορφώνεται σε μια ψεύτικη εικόνα του παιδιού πως όλα βαίνουν καλώς .

Ταυτόχρονα, η συνειδητή αυτή απόκρυψη κάνει κακό στον ίδιο το γονιό (που κρύβει τις πικρές αλλά πραγματικές αλήθειες), μιας και "υπόγεια", σχεδόν αόρατα, τον αποκόπτει από την ωμή πραγματικότητα.

Με άλλα λόγια σιγά – σιγά λέγοντας ψέματα ο γονιός τα πιστεύει και ο ίδιος με αποτέλεσμα να μην αντιδρά γρήγορα και αποφασιστικά στο πρόβλημα και έτσι όλα επιδεινώνονται ραγδαία.

Η προσδοκία κάποιων γονέων πως η απόκρυψη του προβλήματος θα το λύσει κάποια στιγμή είναι, λοιπόν, απόλυτα επικίνδυνη. Αρχικά δρα ανακουφιστικά, με το να μη "ξύνεις πληγές" που αιμορραγούν αλλά μακροπρόθεσμα επιβαρύνουν τη ψυχολογία του παιδιού.

Εκείνο, αρχίζει σταδιακά, να ζει σε έναν αντιφατικό κόσμο. Στον πλαστό (καθησυχαστικά) κόσμο των ήρεμων (φαινομενικά) γονιών του αλλά από την άλλη , ζει καθημερινά και πρακτικά τις συνέπειες των ελλείψεων ή την γκρίνια και τους καυγάδες τους . Το κάθε παιδί μπορεί να κατανοεί!

Λίγο πολύ όλα είναι ικανά να νιώσουν την πραγματική κατάσταση. Χωρίς "ψεύτικα χαμόγελα" λοιπόν, οφείλετε ως γονείς αυτήν τη έμφυτη ικανότητά τους (να "πιάνουν" τα μηνύματα) να την ενισχύσετε και όχι να την ευνουχίσετε.

Προφανώς θα τους μιλήσετε στη γλώσσα τους. Χωρίς μελοδραματισμούς και θεατρινίστικα δάκρυα και ιστορίες όσων μας οδήγησαν στο χάος.

Λόγια σταράτα!

Παρουσίαση της πραγματικότητας και των οδυνηρών αλλαγών...στα πάρτι, στα ρούχα, στα παιχνίδια, στο χαρτζιλίκι.

Δώστε στην οδύνη της κρίσης ένα "καλό νόημα". Το να καταλάβουν τα παιδιά μας πως όσα απλόχερα παίρνουν από εσάς ή τους συγγενείς έχουν κόστος.

Πως κάποιος για να πάρει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι στο παιδί του δεν δίνει απλά 50 - 100 – 200 ευρώ αλλά κάθεται στον πάγκο του μαγαζιού, ή στην σκάλα του μπογιατζή ή στην ορθοστασία του φούρνου για αρκετές μέρες εργασίας​​.

Μιλήστε καθαρά!

Ίσως η κρίση να αποδειχθεί μια μεταμφιεσμένη ευκαιρία.
* Πώς το λίπος στη διατροφή παιδιών επηρεάζει τις μαθησιακές ικανότητες
Η υψηλή σε λίπος δίαιτα φαίνεται να συνδέεται με την εμφάνιση μαθησιακών δυσκολιών στην παιδική ηλικία αλλά και να προδιαθέτει την εμφάνιση της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) στα παιδιά, σύμφωνα με αποτελέσματα που δημοσιεύτηκαν από το πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο επιστημονικό περιοδικό Psychoneuroendocrinology.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές βρήκαν ότι η κατανάλωση μιας υψηλής σε λίπος δίαιτας επηρέαζε τον μεταβολισμό της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο νεαρών πειραματόζωων, προκαλώντας κρίσεις άγχους και μαθησιακές ανεπάρκειες.

Η διαταραχή του μεταβολισμού της ντοπαμίνης αποτελεί κοινό παθοφυσιολογικό εύρημα τόσο στη ΔΕΠΥ όσο και σε άλλες γνωστικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας. Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι μια δίαιτα υψηλή σε λίπος μπορεί να επάγει την εμφάνιση άγχους και διαταραχών στη μνήμη σε εκείνα τα παιδιά που είναι γενετικά και περιβαλλοντικά ευάλωτα σε αυτές.

Οι ερευνητές κατέληξαν ότι μια δυτικού τύπου διατροφή πλούσια σε κορεσμένα και trans λιπαρά οξέα και παράλληλα φτωχή στα ευεργετικά ω-3 λιπαρά οξέα είναι επιβαρυντική στην εμφάνιση της ΔΕΠΥ και άλλων σχετικών διαταραχών της παιδικής ηλικίας, ιδιαίτερα σε εκείνα τα παιδιά με γενετική προδιάθεση.

[πηγή = statesmen.gr]
* Εκτίναξη της παχυσαρκίας κυρίως στις νεαρές ηλικίες


Εως και κατά 50% εκτινάχθηκε ο αριθμός των παχύσαρκων και υπέρβαρων παιδιών στη χώρα μας, μεταξύ των ετών 2003-2012, σύμφωνα με μεγάλη έρευνα της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρείας Παχυσαρκίας (ΕΙΕΠ). Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ανησυχητική εξέλιξη, που συνδέεται με την οικονομική κρίση και την επέκταση των φαινομένων φτώχειας. «Σήμερα, στις δυτικές κοινωνίες η φτώχεια δεν οδηγεί κυρίως στον υποσιτισμό ή στην πείνα, αλλά στο κακής ποιότητας φαγητό, που χορταίνει φθηνά, αλλά οδηγεί σε αύξηση του σωματικού βάρους και τελικά στην παχυσαρκία», εξηγεί στην «Κ» ο κ. Ευθύμιος Καπάνταης, γενικός γραμματέας της ΕΙΕΠ.

Η πιο πρόσφατη πανελλήνια μελέτη προσδιορισμού του ποσοστού παχυσαρκίας σε παιδιά 8 και 10 ετών πραγματοποιήθηκε από την ΕΙΕΠ και το Αλεξάνδρειο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης το 2012. Το δείγμα ήταν μεγάλο (5.679 παιδιά σε 150 δημοτικά σχολεία από όλη τη χώρα) και οι προδιαγραφές ορισμένες από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικά: βάρος πάνω από το φυσιολογικό είχαν το 36,03% των μαθητών και το 37,35% των μαθητριών της Β΄ Δημοτικού, όπως και το 43,92% των μαθητών και το 40,83% των μαθητριών της Δ΄ Δημοτικού. Παχύσαρκα βρέθηκαν το 14,18% των αγοριών και το 13,09% των κοριτσιών στη Β΄ Δημοτικού, καθώς και το 14,04% των αγοριών και το 12,87% των κοριτσιών στην Δ΄ Δημοτικού. Συγκρίνοντας τα ευρήματα αυτά με αντίστοιχη έρευνα του 2003 (αφορούσε παιδιά ηλικίας 6-12 ετών) προκύπτει ότι το ποσοστό της παχυσαρκίας στα αγόρια έχει διευρυνθεί από το 9% το 2003 στο 14% το 2012 και στα κορίτσια από το 6% στο 13%. Αντίστοιχα, πάνω από φυσιολογικό βάρος βρίσκονταν το 44% των αγοριών (έναντι του 31% το 2003) και το 41% των κοριτσιών (από 27% το 2003).

Η τάση αύξησης της παιδικής παχυσαρκίας αποτελεί μια έκφραση της γενικότερης στροφής προς την κακή διατροφή, λόγω και της οικονομικής κρίσης, σύμφωνα με την Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας. «Ο κόσμος προσπαθεί να τραφεί όσο το δυνατόν πιο οικονομικά. Αγοράζει ένα σάντουιτς το μεσημέρι και ένα σουβλάκι το βράδυ, μπουκώνεται και με τηγανητές πατάτες από ταχυφαγεία και χορταίνει την πείνα του. Με δύο ευρώ που έχει μία πίτα με γύρο μπορεί να περάσει το βράδυ. Πρόκειται για τροφές με πολλές θερμίδες (ενέργεια) αλλά ταυτόχρονα μη υγιεινές, πολύ λιπαρές και παχυντικές», λέει στην «Κ» ο κ. Καπάνταης. «Εχω βαρεθεί να τρώω σουβλάκια και σάντουιτς», σημειώνει προς επίρρωσιν ο Αποστόλης, νέος εργαζόμενος σε μεγάλη εμπορική αλυσίδα, που προσπαθεί να ζήσει μόνος του με μισθό 480 ευρώ.

«Δεν είναι τυχαίο πως έχουν γεμίσει οι γειτονιές με σουβλατζίδικα και με καταστήματα που πωλούν αρτοσκευάσματα και γλυκίσματα», τονίζει ο κ. Καπάνταης. «Αλλά και στο σπίτι, όλο και περισσότερες οικογένειες διατρέφονται με τροφές πλούσιες σε θερμίδες αλλά φτηνές, όπως μακαρόνια, ρύζι, πατάτες. Ομως 100 γραμμάρια μακαρόνια ή ρύζι δίνουν 400 θερμίδες, ενώ 100 γραμμάρια φασολάκια, που είναι πλούσια σε ιχνοστοιχεία μόνο 22 θερμίδες. Δυστυχώς, τα φρέσκα λαχανικά, τα ψάρια, τα φρούτα είναι πολύ πιο ακριβά. Βεβαίως υπάρχουν κι επιλογές που είναι οικονομικές και καλύπτουν τις ανάγκες διατροφής: με μισό κιλό φακές, που κοστίζουν μόνο 70 λεπτά, μπορεί να τραφεί μια οικογένεια μεσημέρι και βράδυ», συμπληρώνει.

Η σχέση φτώχειας - παχυσαρκίας είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένη. Για πρώτη φορά καταγράφηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Το 2005 διατυπώθηκε για πρώτη φορά «το παράδοξο της πείνας με παχυσαρκία», θεμελιωμένο κυρίως στα ευρήματα από φτωχές συνοικίες των αμερικανικών μεγαλουπόλεων. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει προχωρήσει σε σχετική έκδοση με τίτλο «Παχυσαρκία και φτώχεια, μια νέα πρόκληση για τη Δημόσια Υγεία». Το υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ έχει αντικαταστήσει τον όρο πείνα με την έκφραση «μη προσβασιμότητα σε υγιεινό φαγητό».

Η παχυσαρκία αποτελεί υγειονομική βόμβα που θα «σκάσει» στο μέλλον, χωρίς να υπάρχει για την ώρα σοβαρό σχέδιο αντιμετώπισης, ούτε καν ενημέρωσης.

Μείωση άθλησης, άγχος και βουλιμικές συμπεριφορές
Η παχυσαρκία δεν οφείλεται μόνο στην κακή διατροφή. «Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την ελλιπή άσκηση των παιδιών. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει πολλές οικογένειες στην μη ανανέωση της εγγραφής των παιδιών τους σε αθλητικούς συλλόγους. Συνολικά έχει πέσει η κινητικότητα οικογενειών και παιδιών, λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά και κακής διάθεσης. Δεν βγαίνουν έξω, κυριαρχεί η φτηνή διασκέδαση με τηλεόραση στο σπίτι, συνοδεία παχυντικών τροφών», τονίζει στην «Κ» ο κ. Ευθ. Καπάνταης. «Μην ξεχνάτε ότι 100 γραμμάρια τσιπς περιέχουν 550 θερμίδες».

Υποβαθμισμένες είναι η φυσική άσκηση και η γυμναστική των παιδιών στο σχολείο. Στην έρευνα της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρείας Παχυσαρκίας το 2012, τα 2/3 των σχολείων είχαν λιγότερες από δύο ώρες γυμναστικής την εβδομάδα, ενώ μόλις στο 25% των σχολείων υπήρχε άσκηση άνω των τριών ωρών την εβδομάδα.

Σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα αποτελεί η διάδοση ψυχολογικών προβλημάτων. Η κακή διάθεση οδηγεί σε βουλιμικές συμπεριφορές, ενώ το άγχος για το αύριο μετατρέπεται σε υπερβολική κατανάλωση τροφής σήμερα. Μια άλλη παράμετρος είναι η αναζήτηση «ερεθιστικών τροφών», όπως σοκολάτες και γλυκά, για να φτιάξει η διάθεση.

Οι συνέπειες της παχυσαρκίας στην υγεία εκφράζονται άμεσα: Αύξηση αρτηριακής πίεσης, δυσλιπιδαιμία (διαταραχές στη χοληστερίνη, στα τριγλυκερίδια), ινσουλινοαντίσταση, ψυχολογικές διαταραχές, αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης άσθματος ή επιδείνωσης προϋπάρχοντος άσθματος. Κι ακόμα χειρότερα: το 40% των παχύσαρκων παιδιών και το 70% των εφήβων μετατρέπονται μεγαλώνοντας σε παχύσαρκους ενήλικες.

[πηγή = Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ]
* Οι συνέπειες του σχολικού εκφοβισμού επιβαρύνουν την υγεία των παιδιών σε βάθος χρόνου
Τα παιδιά που υφίστανται συνεχή εκφοβισμό στο σχολείο, εμφανίζουν την πιο επιβαρυμένη υγεία τα επόμενα χρόνια, καθώς οι ψυχοσωματικές συνέπειες συσσωρεύονται διαχρονικά, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη δείχνει για πρώτη φορά ότι το συνεχώς επιδεινούμενο πρόβλημα του εκφοβισμού- «μπούλινγκ» μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχική- νοητική και τη σωματική υγεία του παιδιού σε βάθος χρόνου και όχι μόνο βραχυπρόθεσμα, ιδίως αν το παιδί πέφτει συστηματικά θύμα λεκτικής και σωματικής βίας εκ μέρους άλλων παιδιών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την κοινωνική ψυχολόγο Λόρα Μπόγκαρτ της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστόνης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής “Pediatrics”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, μελέτησαν σχεδόν 4.300 μαθητές δημοτικού και γυμνασίου και διαπίστωσαν ότι περίπου το 30% έπεφταν θύμα εκφοβισμού στο σχολείο (σπρωξιές, ξύλο, βρισιές κ.α.).

Η έρευνα (που δεν συμπεριέλαβε τον online εκφοβισμό στο διαδίκτυο) αξιολόγησε τη σωματική και ψυχική υγεία όλων των παιδιών και βρήκε ότι όσα ποτέ δεν είχαν υπάρξει θύματα εκφοβισμού, ήσαν τα πιο υγιή από ψυχολογική άποψη. Όμως ακόμα και τα παιδιά που κάποτε πριν από πολλά χρόνια, είχαν γνωρίσει «στο πετσί τους» τον εκφοβισμό, αλλά όχι πρόσφατα, συνέχιζαν να εμφανίζουν ψυχικά τραύματα, αν και όχι στον ίδιο βαθμό με όσα παιδιά συνέχιζαν χωρίς διακοπή να βιώνουν τέτοια βία.

Τα παιδιά που ήσαν θύματα συνεχούς εκφοβισμού σε όλες τις τάξεις του σχολείου, ήσαν αυτά με τη μεγαλύτερη επιδείνωση της ψυχικής- νοητικής υγείας τους σε βάθος χρόνου, καθώς δεν ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους, είχαν χαμηλή αυτοεκτίμηση και τάση για κατάθλιψη.

«Οι συνέπειες του εκφοβισμού μπορούν να δράσουν σαν χιονοστιβάδα με το πέρασμα του χρόνου», δήλωσε η Λόρα Μπόγκαρτ. Τα παιδιά που βιώνουν τον εκφοβισμό σε πάνω από μια τάξεις στο σχολείο, έχουν και τα πιο σοβαρά προβλήματα στο μέλλον. «Η έρευνα δικαιολογεί την άμεση και έγκαιρη παρέμβαση για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού», δήλωσε η Αμερικανίδα ψυχολόγος.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το πρώτο βήμα για τους γονείς είναι μέσω του διαλόγου να καταφέρουν να πείσουν το παιδί τους να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημά του. Οι γονείς επίσης πρέπει να έχουν το νου τους για τυχόν σωματικά σημάδια, όπως γρατζουνιές ή μώλωπες στο σώμα του παιδιού τους (ιδίως στα μικρότερης ηλικίας), καθώς και για ξαφνικές αλλαγές στη συμπεριφορά του, όπως να μη θέλει να πάει σχολείο, να δείχνει αγχωμένο, φοβισμένο ή λυπημένο.

Κατ’ εξοχήν ομάδα κινδύνου να πέσουν θύματα εκφοβισμού, είναι παιδιά παχύσαρκα, με κάποια κινητική ή άλλη αναπηρία, καθώς και τα ομοφυλόφιλα. Επίσης, τα συνεσταλμένα και εσωστρεφή παιδιά είναι πιο ευάλωτα.

[πηγή]
* Αυξημένο κίνδυνο να αποκτήσουν παιδιά με ψυχικές - νοητικές διαταραχές έχουν οι μεγάλοι πατέρες
Η ηλικία του πατέρα, ιδίως αν αυτός είναι άνω των 45 ετών όταν κάνει παιδιά, αποτελεί παράγοντα αυξημένου κινδύνου για την εμφάνιση ψυχικών-νοητικών διαταραχών στους απογόνους του, σύμφωνα με μια νέα αμερικανο-σουηδική επιστημονική έρευνα, τη μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο ηλικιακό «κατώφλι ασφαλείας» για τους άνδρες.

Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του πατέρα, τόσο φαίνεται να αυξάνει ο σχετικός κίνδυνος. Η ευθύνη αποδίδεται κυρίως στις πιθανότερες μεταλλάξεις του σπέρματος λόγω της προχωρημένης ηλικίας, καθώς με το πέρασμα του χρόνου ο μηχανισμός παραγωγής σπέρματος κάνει περισσότερα γενετικά λάθη.

Η μελέτη δείχνει ότι τα παιδιά των μπαμπάδων προχωρημένης ηλικίας έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να δυσκολεύονται με τα μαθήματά τους στο σχολείο και κάποια στιγμή μπορεί να εμφανίσουν νευροψυχιατρικά προβλήματα, όπως αυτισμό, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), διπολική διαταραχή, σχιζοφρένεια, προβλήματα συμπεριφοράς (κατάχρηση εθιστικών ουσιών, απόπειρες αυτοκτονίας) κτλ.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Ινδιάνα και του Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, με επικεφαλής τον Μπράιαν Ντ’ Ονόφριο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ψυχιατρικής του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου "JAMA Psychiatry", ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 2,6 εκατ. παιδιά, που γεννήθηκαν μεταξύ 1973-2001 από 1,4 εκατ. πατέρες.

Η μελέτη δείχνει ότι τα παιδιά ενός 45χρονου πατέρα σε σχέση με ενός 24χρονου έχουν:
- Τριπλάσιο κίνδυνο να εμφανίσουν αυτισμό
- 13 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ΔΕΠΥ
- Διπλάσιο κίνδυνο ψυχωτικής διαταραχής
- 25 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα διπολικής διαταραχής (πρώην μανιοκατάθλιψης)
- Δυόμιση φορές μεγαλύτερη πιθανότητα απόπειρας αυτοκτονίας ή εθισμού στα ναρκωτικά
- Χαμηλότερους βαθμούς στο σχολείο και λιγότερα συνολικά χρόνια εκπαίδευσης.

Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές ανέφεραν πως, αν και αυξημένος, ο ατομικός κίνδυνος λόγω της ηλικίας του πατέρα παραμένει σχετικά χαμηλός (κάτω από 1% για πολλές νευροψυχικές διαταραχές). «Το τελευταίο πράγμα που οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκεφτούν, είναι "Ω, όχι, αν κάνω παιδί στα 43 μου, θα είναι καταδικασμένο". Η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών από μεγαλύτερης ηλικίας πατέρες θα είναι μια χαρά», δήλωσε ο καθηγητής γενετικής Πάτρικ Σάλιβαν του πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα.

Από την άλλη όμως, σε επίπεδο κοινωνίας, αν ολοένα περισσότεροι άνδρες γίνονται πατέρες σε μεγαλύτερη ηλικία, θα υπάρξει μια σταδιακή συσσώρευση ψυχικών διαταραχών. Σε πολλές χώρες καταγράφεται διαχρονική αύξηση της ηλικίας που οι άνδρες, αλλά και οι μητέρες, αποκτούν το πρώτο παιδί τους.

Ο Ντ’ Ονόφριο δήλωσε «σοκαρισμένος» από τα ευρήματα, καθώς, όπως είπε, δείχνουν ότι ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από ό,τι εκτιμάτο ως τώρα. Από την άλλη πάντως, άλλοι επιστήμονες επεσήμαναν πως υπάρχουν και θετικές πλευρές στην μεγάλη ηλικία του πατέρα, καθώς συνήθως οδηγεί σε πιο σταθερές σχέσεις και σε οικογένειες με υψηλότερο εισόδημα.

Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές ανέφεραν πως, αν και αυξημένος, ο ατομικός κίνδυνος λόγω της ηλικίας του πατέρα παραμένει σχετικά χαμηλός...

[πηγή]
* H εξάρτηση από τα Ηλεκτρονικά Παιχνίδια
Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα αγόρια 8 έως 18 χρόνων.

Συνηθισμένα συμπτώματα εξάρτησης (Εθισμού)
* Απομόνωση από τους συνομήλικούς (σταματά να βγαίνει έξω-βόλτα), και αγωνιώδης προσμονή τις ώρας που θα ξανά παίξουν.
* Αν γίνει απότομη διακοπή της εξάρτησης τους από τον Η/Υ (λ.χ. βρεθούν σε χώρο που δεν υπάρχει Η.Υ), τότε παρουσιάζονται συμπτώματα, όπως τρέμουλο χεριών, αϋπνία, υπερκινητικοτητα.
* Συχνά κάνουν αναφορά (στις κουβέντες με άλλους), για τους "ήρωες" των παιχνιδιών σαν να είναι υπαρκτά, αληθινά πρόσωπα.

Τι να κάνουμε
* Δεν έχει νόημα η απόλυτη απαγόρευση του Η/Υ και των παιχνιδιών.
* Το "απαγορευμένο" μαγνητίζει την περιέργεια τους, και τους ωθεί ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα.
* Ο γονιός πρέπει να δείξει "προσαρμογή σκέψης". Να αντιληφθεί πως η χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών είναι σημείο των καιρών μας!
* Όμως, δεν πρέπει να παραδοθεί εύκολα στις επιθυμίες του παιδιού. Οφείλει με σοβαρό, αποφασιστικό, τρόπο να κάνει συμφωνία (ένα κάποιο συμβόλαιο) μαζί του. Να διαλέξουν "μαζί" παιχνίδια με μειωμένης βίας, συμφωνώντας στον χρόνο διαρκειας του παιχνιδιού.
* Να προειδοποιήσουμε το παιδί μας πως η συμφωνία μας μπορεί να είναι προφορική, αλλά είναι μια μορφή συμβολαίου και κάθε παραβίαση του έχει επιπτώσεις.
* Αν παραβιασθούν, τα συμφωνηθέντα, ο γονιός είναι υποχρεωμένος να επιβάλλει ποινή (στέρηση για αρκετό χρόνο του Η/Υ).
* ΤΈΛΟΣ, αν δυστυχώς, ο γονιός διαπιστώσει σημεία εθισμού, να μην κρυφτεί πίσω από το δάκτυλο του, να μην αγνοήσει τον τεράστιο κίνδυνο που καραδοκεί και να ζητήσει - το συντομότερο - βοήθεια από ψυχολόγο.
* Φυσιολογικός αρνητισμός λέει συνεχώς... όχι, όχι, όχι
Συμβαίνει, στα περισσότερα παιδιά, ηλικίας 2 με 3 ετών.

Αντιδρούν παράλογα, με φωνές και κλάματα, για τα πιο απλά πράγματα. Αρνούνται να ντυθούν να φορέσουν τα παπούτσια τους, να φάνε, η να κοιμηθούν.

Είναι μια πολύ-πολύ κουραστική φάση για την κάθε μαμά !

Τι πρέπει να κάνετε;.
  • 1. ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕ ΤΑ ΜΗ, μόνον στα απολύτως απαραίτητα. Πρέπει να το πάρετε πικρά απόφαση πως για κάποιο διάστημα το σπίτι θα ναι……. βομβαρδισμένο…. ΙΡΑΚ.
  • 2. Αφήστε να έχει μερικές νίκες απέναντι σας. Ας φορέσει τα πιο χαζά ρούχα, αρκεί να ντυθεί γρήγορα και χωρίς γκρίνια.
  • 3. Μην χρησιμοποιήσετε εντελώς "τσαμπουκά" τρόπο. Πολύ πιθανόν τα πράγματα θα αγριέψουν και άλλο.
  • 4. Μην πιστεύετε πως έχει παλιοχαρακτήρα. Πρόκειται για αναπτυξιακή φάση.
  • 5. Μην έχετε αυταπάτες, πως μπορεί να θυμάται και να τηρεί πάνω από δυο, τρεις, απαγορεύσεις σας.
  • 6. Μην επιμένετε άσκοπα για λόγους "αρχής". Αν το θέμα είναι απλό, κάντε εσείς το πρώτο βήμα συμβιβασμού
  • 7. Στα σοβαρά θέματα είστε αμετακίνητοι. Δεν υποχωρείτε ποτε.
  • 8. Αν έχετε βάλει κάποιους όρους δεν υποχωρείτε ΠΟΤΕ..
* Το αυτιστικό παιδί
Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΝΟΣ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 1,5-2 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.
Αν και είναι αδύνατο, να γίνει αληθινή διάγνωση από τον πρώτο καιρό, η έρευνα έδειξε, πως πολλές μητέρες αυτιστικών παιδιών, αισθάνονται πως κάτι "δεν πάει καλά" ήδη από τους πρώτους μήνες, χωρίς όμως να μπορούν να προσδιορίσουν, τι ακριβώς συμβαίνει. Βέβαια σε ένα ποσοστό 30% οι γονείς τέτοιων παιδιών αρνούνται κατηγορηματικά πως υπήρχαν παράξενα συμπτώματα στα παιδιά τους. Μερικά αυτιστικά παιδιά, είναι υπερβολικά ήρεμα, δεν κλαίνε σχεδόν καθόλου και δεν ζητούν την προσοχή, το ενδιαφέρον και τα χάδια των γύρω. Αυτή ακριβώς η έλλειψη ενδιαφέροντος για το τι συμβαίνει γύρω τους, είναι μια υποψία. 
Ενώ τα περισσότερα μωρά έχουν μια ανεξάντλητη περιέργεια στο τέλος του πρώτου χρόνου, τα αυτιστικά παιδιά δεν εξερευνούν το περιβάλλον τους, δεν προσπαθούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των γονιών τους. Παρουσιάζουν μια απίστευτη ανεξαρτησία και τους αρέσει να παίζουν με τα ίδια παιχνίδια συνεχώς. Σε κάποιες περιπτώσεις, δείχνουν μια πολύ έντονη έλξη για μια συγκεκριμένη αισθητηριακή εμπειρία. Ένα αυτιστικό μωρό μπορεί να κοιτάζει για πάρα πολλή ώρα μια αναμμένη λάμπα στο ταβάνι ή να χτυπά με ένα μονότονο επαναλαμβανόμενο τρόπο ένα παιχνίδι στο τραπέζι. Αντίθετα, μερικές φορές, κάποια "αθώα" αντικείμενα τους προκαλούν έναν ανεξήγητο - παράλογο – φόβο. Δηλαδή, μπορεί να ουρλιάζει ασταμάτητα στη θέα ενός χρωματιστού ποτηριού και να μην σταματάει μέχρι οι γονείς να το πάρουν από μπροστά του.

ΣΥΧΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ 2-5 ΧΡΟΝΙΑ
Σ’ αυτήν πλέον την περίοδο ζωής του, η ιδιάζουσα συμπεριφορά τους είναι πολύ ευδιάκριτη. Τα περισσότερα συμπτώματα εμφανίζονται ανάμεσα στο 2,5-5 χρόνια. Πολλοί γονείς, τα χαρακτηρίζουν σαν ανικανοποίητα που θυμώνουν ανεξέλεγκτα όταν δεν εκπληρώνονται οι επιθυμίες τους.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά, ενώ αποκτούν τις κινητικές τους δυνατότητες, σχεδόν στην ώρα τους, σχεδόν πάντα έχουν σημαντική καθυστέρηση ομιλίας. Αναφέρονται όμως και περιπτώσεις παιδιών που η ομιλία τους εξελισσόταν ομαλά έως τα 2-2,5 χρόνια και μετά χωρίς εμφανή λόγο άρχισε μια λεκτική παλινδρόμηση. Οι περισσότεροι από γονείς τέτοιων παιδιών, αναφέρουν ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα- Την ΗΧΟΛΑΛΙΑ (επανάληψη των ερωτήσεων μας ή των εκφράσεων μας, σαν να είναι μαγνητόφωνα).

ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ
Τέτοια παιδιά μπορεί να εκδηλώσουν παράξενες αντιδράσεις των αισθήσεών τους. Είναι δυνατόν να μη γυρίσουν, να μην αντιδράσουν σε ένα απότομο θόρυβο (το χτύπημα μιας πόρτας) αλλά να γυρίσουν στους ήχους (τικ-τακ) ενός ρολογιού μπροστά τους. Όσον αφορά την όραση τους, μερικές φορές δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν και να ονομάσουν τα αντικείμενα που βλέπουν. Είναι δυνατόν να υπάρχει έλλειψη ευαισθησίας τους, στο κρύο, στη ζέστη , στον πόνο. Παρουσιάζουν –πολύ συχνά- μια αλλόκοτη χαρά από το φως και τα γυαλιστερά αντικείμενα, ενώ έχουν ανεξήγητα μεταβαλλόμενες αντιδράσεις στο ανθρώπινο άγγιγμα. Δηλαδή, μπορεί να θυμώσουν σε ένα ελαφρύ αγκάλιασμα και ένα ήρεμο φιλί, ενώ αντίθετα να προτιμούν επώδυνους ερεθισμούς (χτυπήματα κτλ.). ΤΟ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ "ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ". ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΟΛΟΕΝΑ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΧΑΟΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ.

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥΣ
Τέτοια παιδιά, κάνουν αλλόκοτες, παράλογες κινήσεις χεριών και ποδιών. Λ.χ. μπορεί να κουνάν τα χέρια τους χωρίς λόγο (σαν φτερά πουλιών) ή να χοροπηδούν χωρίς αίτια. Το περπάτημα τους είναι πολύ συχνά ιδιόρρυθμο (σέρνουν τα πόδια τους, βαδίζουν στις άκρες των δαχτύλων, κρατώντας ακίνητα –κρεμασμένα- τα χέρια τους). Άλλες φορές κρατάν μια πολύ παράξενη στάση σώματος, με το κεφάλι σκυμμένο μπροστά, τα χέρια λυγισμένα στον αγκώνα. Παραδόξως πίνουν τεράστιες ποσότητες υγρών, μπορούν να στριφογυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους χωρίς να ζαλιστούν, και τα πρόσωπα τους εκπέμπουν μια ανεξήγητη "συμμετρία", ομορφιά, αθωότητα.

ΤΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΑΛΕΝΤΑ ΤΟΥΣ
Έχουν μια απίστευτη ικανότητα να λύνουν πολύπλοκα πάζλ, να συναρμολογούν και να αποσυναρμολογούν μηχανήματα. Ταυτόχρονα, η μνήμη τους, είναι τεραστίων δυνατοτήτων. Μπορεί να αποθηκεύσει κομμάτια από τραγούδια, μεγάλες λίστες από ονόματα, ολόκληρα ποιήματα, είναι ικανά να θυμούνται άχρηστες πληροφορίες, όπως ονόματα ασήμαντων μικρών δρόμων, δρομολόγια λεωφορείων, τρένων κτλ.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
* (Καταρχήν όπως αναφέραμε και στην αρχή) δείχνουν μια πλήρη αδιαφορία για την παρουσία άλλων ανθρώπων γύρω τους.

* Συχνή, άσχημη αντίδραση σε οποιαδήποτε αλλαγή της θέσης ενός αντικειμένου.

* Αρρωστημένη εξάρτηση από ασήμαντης αξίας αντικείμενα.

* Παντελής έλλειψη φόβου μπροστά στον πραγματικό κίνδυνο.

* Απόλυτη αδιαφορία για τα συναισθήματα των άλλων. Μπορεί το αδερφάκι τους να σφαδάζει από τον πόνο και αυτά να γελάνε μέχρι σκασμού.

ΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΕΦΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ Ή ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΙΟΥΝΤΑΙ ΡΟΛΟΥΣ, ΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ-ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΟΥΝ ΜΕ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΑΙΔΙ (ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ) ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ-ΜΑΜΑ, ΓΙΑΤΡΟΥ- ΑΡΡΩΣΤΟΥ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΜΗΘΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Πολύ συχνά, ενώ κρατάν ένα παιχνίδι, δείχνουν αλλόκοτες επιθυμίες. Μπορεί να έχουν στα χέρια τους ένα μεγάλο φορτηγό και αυτά για πολλή ώρα να ασχολούνται με την ρόδα του και όχι με όλο το παιχνίδι.

Θέλω να είμαι σαφής. Σας περιέγραψα όσο πιο αναλυτικά γινόταν όλη την γκάμα των συμπτωμάτων. Σπάνια όμως τα συναντούμε όλα μαζί. Επομένως, είναι δουλειά του γονιού αθροίζοντας τα περισσότερα από αυτά που διάβασε να κάνει υποδείξεις στο γιατρό του.

* Τα σκυλιά ωφελούν τα παιδιά με αυτισμό
Πολλές οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με το ερώτημα αν πρέπει να πάρουν έναν σκύλο ή όχι. Η απόφαση αυτή γίνεται ακόμα πιο δύσκολη όταν πρόκειται για οικογένειες, που έχουν παιδί με αυτισμό.

Τώρα, έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Μισούρι έρχεται να βοηθήσει στη λήψη αυτής της απόφασης. Η ερευνήτρια Gretchen Carlisle μελέτησε την επίδραση που ασκεί η απόφαση απόκτησης σκύλου στις οικογένειες παιδιών με αυτισμό και βρήκε ότι στα οφέλη της περιλαμβάνονταν η συντροφικότητα, η ανακούφιση από το στρες και η εκμάθηση της υπευθυνότητας από τα παιδιά.

"Τα παιδιά με διαταραχές αυτιστικού φάσματος συχνά δυσκολεύονται στην επικοινωνία με άλλους, πράγμα που καθιστά δύσκολο το να αναπτύξουν φιλίες. Μπορούν, όμως, να ωφεληθούν ιδιαίτερα από την αλληλεπίδρασή τους με σκυλιά, τα οποία προσφέρουν αγάπη και συντροφικότητα άνευ όρων", εξηγεί η ερευνήτρια.

Ωστόσο, οι γονείς θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις ευαισθησίες των παιδιών τους, όταν επιλέγουν σκυλί, ώστε να εξασφαλίσουν την καλή συνύπαρξη παιδιού-σκύλου. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί με αυτισμό έχει ευαισθησία στους δυνατούς ήχους, η απόκτηση ενός σκύλου που γαβγίζει πολύ δεν είναι η καλύτερη επιλογή.

Αν και η συγκεκριμένη μελέτη αφορά την κατοχή σκύλου, η Carlisle ξεκαθαρίζει ότι τα σκυλιά μπορεί να μην είναι το καλύτερο κατοικίδιο για κάθε παιδί με αυτισμό, αλλά ότι άλλα κατοικίδια ζώα, όπως οι γάτες, τα άλογα, τα κουνέλια, μπορεί να αποδειχτούν καταλληλότερα ανάλογα πάντα με τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού.

[πηγή = Statesmen.gr]
* Ο αυτισμός ξεκινά από τη μήτρα της μητέρας
Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν νέα στοιχεία που ενισχύουν την πεποίθηση ότι ο αυτισμός του παιδιού έχει βιολογική βάση και μάλιστα ξεκινά από την μήτρα της εγκύου μητέρας του. Οι ερευνητές εντόπισαν αλλαγές στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο των εμβρύων, οι οποίες μπορεί να ευθύνονται για την εμφάνιση της διαταραχής του αυτισμού μετά τη γέννα.
Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια – Σαν Ντιέγκο και του Ινστιτούτου Άλεν για την Επιστήμη του Εγκεφάλου στο Σιάτλ, με επικεφαλής τον καθηγητή νευροεπιστήμης Ερίκ Κουρσέσν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό “New England Journal of Medicine”, πραγματοποίησαν μεθανάτιες αυτοψίες σε εγκεφαλικούς ιστούς 22 παιδιών με και χωρίς αυτισμό, που είχαν πεθάνει σε ηλικία δύο έως 15 ετών.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν γενετικούς δείκτες για να εξετάσουν με ποιο τρόπο ο φλοιός του εγκεφάλου είχε «καλωδιωθεί». Η μελέτη αποκάλυψε νευρωνικές ανωμαλίες στο 90% των παιδιών με αυτισμό, έναντι μόλις 10% στα παιδιά που δεν ήσαν αυτιστικά. Οι αλλοιώσεις συμβαίνουν κυρίως στις περιοχές που εμπλέκονται στην κοινωνική και συναισθηματική επικοινωνία, καθώς και τη γλώσσα.
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι επειδή οι εγκεφαλικές αλλαγές είναι συνήθως σποραδικές στον εγκεφαλικό φλοιό, αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί ορισμένα παιδιά με αυτισμό εμφανίζουν βελτίωση, αν η αντιμετώπιση του προβλήματος ξεκινήσει έγκαιρα. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι ο παιδικός εγκέφαλος διαθέτει «πλαστικότητα» τέτοια, που του επιτρέπει σε κάποιες περιπτώσεις να αναδιατάσσει τις νευρωνικές «καλωδιώσεις» του, με αποτέλεσμα το παιδί να έχει πιθανότητες βελτίωσης.
«Το γεγονός ότι αυτά τα ελαττώματα συμβαίνουν σποραδικά κατά περιοχές και όχι σε όλο το εύρος του φλοιού, μας δίνει ελπίδες, καθώς και νέα κατανόηση για τη φύση του αυτισμού», δήλωσε ο Ερίκ Κουρσέσν.

πηγη: statesmen.gr
* 15 πράγματα που θα έπρεπε να ξέρει ένας γονέας που υποπτεύεται ή ξέρει ότι το παιδί του μπορεί να είναι αυτιστικό (της Πέρλα Μεσσίνα - πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Ενηλίκων Αυτιστικών Asperger και ΥΛΑ)
1) Τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι πολύ βασικά. Είναι προτιμότερο να τα περάσει όσο το δυνατόν παίζοντας μαζί του και να το προσεγγίσει όπως θα έκανε και σε οποιοδήποτε παιδί, μοιραζόμενος τα ενδιαφέροντά του και με την απεριόριστη αγάπη που μόνο ένας γονέας ξέρει να δώσει.

2) Οι θεωρίες και οι θέσεις πάνω στο θέμα του αυτισμού είναι πάρα πολλές, οπότε όσο επισκέπτεται και μιλάει με ειδικούς θα ακούσει πολλά και διαφορετικά πράγματα. ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟΣ όμως ως γονέας ξέρει το παιδί του και έχει τη δύναμη μέσα από τη γνώση που του δίνει αυτή του η ιδιότητα να βοηθήσει ουσιαστικά το παιδί του.

3) Ο εγκέφαλος ενός αυτιστικού παιδιού λειτουργεί διαφορετικά από των υπολοίπων παιδιών. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι για να αλληλεπιδράσει με κάποιον πρέπει να τον παρατηρήσει αρκετά πρώτα, κάτι που μπορεί να παρεξηγηθεί από ένα νευροτυπικό άνθρωπο και να τον αγχώσει. Κάντε λοιπόν το ίδιο κι εσείς σε αυτό, παρατηρήστε το, χωρίς άγχος και χωρίς προκατάληψη. Έτσι σιγά-σιγά θα πάρετε πολλές πληροφορίες για τα ενδιαφέροντά του, τις προτιμήσεις του, τις παραξενιές του... Θα βρει το ίδιο τρόπους να σου δείξει τι κάνει.

4) Το συναίσθημα βιώνεται διαφορετικά στον αυτιστικό απ' ότι εμείς έχουμε συνηθίσει και το μοίρασμα της χαράς γίνεται μέσα από το δικό του πρίσμα. Θα θεωρήσει ότι αν κάτι αρέσει σε εκείνο θα αρέσει και σ' εσάς, ή μάλλον καλύτερα θα προσπαθήσει να σας δώσει να καταλάβετε γιατί του αρέσει κάτι με το να το κάνει και σ' εσάς

5) Θυμηθείτε ότι το να είναι κάτι μη κοινωνικά αποδεκτό, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες, δε σημαίνει κάτι για ένα αυτιστικό παιδί. Βασικός παράγοντας του τι θα κάνει θα είναι το αν αρέσει στο ίδιο, ή το αν θεωρεί το ίδιο ότι μπορεί να αρέσει σε εσάς.

6) Η σχέση των αυτιστικών παιδιών με το άγγιγμα είναι κάτι που μπορεί να προβληματίσει τους γονείς των παιδιών αυτών. Φαίνεται πολλές φορές να το αποφεύγουν, να τους ενοχλεί ή να τους ταράζει. Όμως η αλήθεια είναι ότι ευχαριστιούνται να τα αγγίζεις και μάλιστα πολύ. Απλά δεν θα αποκτήσουν την ίδια οικειότητα με άγνωστα άτομα τόσο εύκολα και απλά όσο ένα νευροτυπικό παιδί, θέλουν και θεωρούν τον προσωπικό τους χώρο ιερό. Η θέση μέσα σ' αυτόν ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ από κάποιον, δεν θεωρείται δεδομένη αλλά άμα την κερδίσεις είναι σίγουρο ότι έχεις μια πολύ σημαντική θέση στην καρδιά του. Και όταν ένα αυτιστικό άτομο αγαπάει, αγαπάει για πάντα....

7) Να έχετε υπόψη σας ότι τα παιδιά με αυτισμό μαζεύουν πολλή ένταση στο σώμα τους, εξ'ου και οι στερεοτυπικές κινήσεις που μπορεί να κάνουν με τα χέρια ή το σώμα τους. Ένα καλό μασάζ από εσάς (ως ένα άτομο που εμπιστεύεται) θα το βοηθήσει να ελέγξει τόσο τις κινήσεις αυτές όσο και ενδεχόμενα ξεσπάσματα που μπορεί να έχει (κλάματα, νεύρα κ.λπ.) από την ένταση και κούραση.

8) Ο προφορικός λόγος είναι ένα μεγάλο θέμα για τα αυτιστικά παιδιά. Καθυστερεί στην εμφάνισή του, παρουσιάζεται περιορισμένη βελτίωση στην εξέλιξή του, στερεοτυπική χρήση του και ηχολαλία. Πυξίδα για την ανάπτυξη της σωστής και επαρκούς επικοινωνίας για το παιδί είστε πάλι εσείς οι γονείς του. Μιλάτε του συνέχεια, ρωτάτε το, κρύψτε τα παιχνίδια του για να αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια, σχολιάζετε ότι κάνετε (π.χ. "Πω πω τι καυτή σούπα... Να τη φυσήξουμε να κρυώσει!"), προσπαθείστε να παίζετε όσο πιο πολύ μπορείτε μαζί του. Έτσι θα του δώσετε ευκαιρίες και πλαίσια μέσα στα οποία θα μπορέσει να αναπτύξει το λόγο του. Όσον αφορά την ηχολαλία, πάλι έχει να κάνει με το μοίρασμα του ενδιαφέροντός του. Επαναλαμβάνει άμεσα κάποια πράγματα για να σας δείξει ότι σας άκουσε, επαναλαμβάνει έμμεσα απόσπάσματα από ταινίες που έχει δει, τραγούδια, σειρές στην τηλεόραση, διαφημίσεις κ.λπ. για να σας δείξει κάτι που του άρεσε. Είναι μέσα στις απόπειρες της επικοινωνίας του, άρα μην προσπαθείτε να του την κόψετε, γιατί θα μειωθεί η επιθυμία του για επικοινωνία μαζί σας. Σχολιάστε αυτό που είπε αν πρόκειται για έμμεση επανάληψη με σχόλια όπως: "σου άρεσε αυτό το παιδικό/τραγούδι κ.λπ.;" Ενδεχομένως να σας απαντήσει "ναι!" από την πρώτη κιόλας φορά, όπως θα έκανε οποιοδήποτε άλλο παιδάκι! Θυμηθείτε επίσης ότι η απαντήσεις του καθυστερούν χρονικά κάπως, ιδιαίτερα στην αρχή της επικοινωνίας του. Μην επαναλαμβάνετε συνέχεια την ερώτηση, πολύ πιθανόν να το αγχώσετε και να το μπερδέψετε. Περιμένετε 1-2 λεπτά να απαντήσει κι αν δεν απαντήσει, δώστε εσείς την απάντηση για να καταλάβει τι θα περίμενε κάποιος από αυτό να πει.

9) Μην βιαστείτε να παρέμβετε στο παιδί, τουλάχιστον με ειδικούς έξω από το σπίτι και πολύωρες συνεδρίες, γιατί θα το κουράσετε και θα το αγχώσετε, με αποτέλεσμα να μην έχετε τα επιθυμητά ή και καθόλου αποτελέσματα, ή και να χειροτερέψουν κάποιες συνήθειες! Καλές είναι οι παρεμβάσεις, αλλά με σύστημα και μέτρο. Θυμηθείτε ότι: α)το παιχνίδι από μόνο του είναι χρυσή ευκαιρία για την ανάπτυξη οποιωνδήποτε δεξιοτήτων (κοινωνικών, λεκτικών, λεπτής και αδρής κινητικότητας κ.λπ.) β) όπως είπα και πιο μπροστά εσείς ξέρετε το παιδί σας καλύτερα από τον καθένα όπως και οποιοσδήποτε γονέας. Χωρίς να παραγνωρίζετε όποιον ειδικό θέλει να σας βοηθήσει, να κρίνετε πρώτα το ποιόν του ως ανθρώπου, γιατί αυτό θα παίξει σημαντικό ρόλο στο αν το παιδί σας θα θέλει να συνεργαστεί μαζί του, δεύτερον τις γνώσεις του, την ευαισθησία του και την στάση του απέναντί στο θέμα του αυτισμού και τρίτον να είστε επιφυλακτικοί απέναντι σε όσους βιάζονται να εκφράσουν αρνητικά σχόλια και στάσεις. Όλοι χρειαζόμαστε θετικό κλίμα για να είμαστε αποδοτικοί!

10) Η διαφορετικότητα του αυτιστικού παιδιού σας θα σας κάνει να αναθεωρήσετε πολλά δικά σας πιστεύω και αντιλήψεις, ειδικά όσα έχουν μια βάση κοινωνική, γιατί τα κοινωνικά πρέπει πολλές φορές απλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΟΗΜΑ για ένα αυτιστικό παιδί. Να είστε έτοιμοι λοιπόν να αναθεωρήσετε τη χρησιμότητα αρκετών κοινωνικών κανόνων και στάνταρ προτού δοκιμάσετε να τα προβάλλετε ή να τα επιβάλλετε στο παιδί, ιδιαίτερα αν το έχετε βάλει σε κάποια κοινωνική διαδικασία και βλέπετε ότι δεν ανταποκρίνεται ή αντιδράει. Αν και μετά από αυτό θεωρείτε τη συμμετοχή του σε αυτή τη διαδικασία σημαντική, καλή, απαραίτητη, φροντίστε να εξηγήσετε στο παιδί γιατί με απλά λόγια και ειλικρινά, πέστε του πως θα νοιώσετε εσείς όταν το παιδί κάνει αυτό που του ζητάτε και δώστε του χρόνο να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που του δώσατε. Αυτό είναι και το πρώτο βήμα να για να συνεργαστεί μαζί σας.

11) Κάθε αντίδραση, θυμός, άρνηση, αντίσταση σε κάτι σημαίνει τρία πράγματα:
α) "δεν έχει νόημα αυτό για μένα, άρα γιατί πρέπει να το κάνω;",
β) "δεν θέλω να το κάνω αυτό μαζί σου, γιατί δε σε ξέρω/εμπιστεύομαι",
γ)"δεν μ' αρέσει αυτό που συμβαίνει τώρα, με αγχώνει/με ταράζει/με ενοχλεί/με μπερδεύει και δεν ξέρω πως να σου το πω/δείξω".
Επ' ουδενί δεν σημαίνει προσπάθεια χειρισμού, κακεντρεχής διάθεση να γίνει το δικό του (μπορεί να θέλει να γίνει το δικό του, γιατί πολύ απλά το δικό του έχει ΝΟΗΜΑ για το ίδιο!), πείσμα ή εγωισμό. Απαντήστε του με τις πράξεις ή τα λόγια σας σε αυτά τα τρία ερωτήματα και τότε η στάση του απέναντι σε αυτό θα αλλάξει. Αν δεν αλλάξει, ίσως να σκεφτείτε πρέπει να σκεφτείτε το ενδεχόμενο η άρνηση του παιδιού σας να είναι δικαιολογημένη, ή να πρέπει να σκεφτείτε άλλο τρόπο να απαντήσετε στα παραπάνω ερωτήματα.

12) Είστε το πρίσμα μέσα από το οποίο το παιδί σας βλέπει
α) τον κόσμο,
β) τον εαυτό του.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι: η στάση σας απέναντι στην κοινωνία και τη ζωή θα είναι καθοριστικής σημασίας για τη στάση που θα αναπτύξει το ίδιο απέναντι σε αυτήν. Η στάση σας απέναντι στον εαυτό σας θα καθορίσει τον τρόπο που σας βλέπει κι εκείνο, η στάση σας απέναντι στον ίδιο θα καθορίσει τόσο το πως θα βλέπει εσάς, όσο και το πως θα βλέπει τον εαυτό του. Να προμελετάτε όσο γίνεται τις κινήσεις και τις λέξεις σας λοιπόν, να μη φοβάστε να ζητήσετε "συγνώμη" από εκείνο σε κάποιο σφάλμα σας, όσο μικρό κι αν είναι το παιδί σας, να μιλάτε, να εξηγείτε, να διατυπώνετε πως νοιώθετε. Ακόμα και μια έκρηξη θυμού δική σας είναι λογική και αναμενόμενη κάποια στιγμή (όλοι άνθρωποι είμαστε), να φροντίσετε όμως αργότερα να του εξηγήσετε το γιατί θυμώσατε, ακόμα κι αν δεν έχει να κάνει γι' αυτό (π.χ, σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα στη δουλειά και ήρθα πολύ αγχωμένος/η, πιεσμένος/η, στεναχωρημένος/η, γι' αυτό αντέδρασα τόσο έντονα. Αν ήμουν ήρεμος/η θα σου εξηγούσα με άλλο τρόπο τι με ενόχλησε. Συγνώμη). Η ειλικρίνειά σας είναι ο δρόμος προς την εμπιστοσύνη του, την αυτοέκφρασή του, την ασφάλεια που θα νοιώθει και τη διαχείριση του άγχους που η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους μπορεί να του προκαλεί.

13) Πολλές φορές θα χρειαστεί να εξηγήσετε σε πάρα πολλούς άσχετους, κακεντρεχείς, αδιάφορους (δασκάλους, συγγενείς, γνωστούς σας, ακόμη και σε άσχετους στο δρόμο δυστυχώς), διάφορα πράγματα για το παιδί σας. Σε καμία περίπτωση μην θεωρήσετε ότι πρέπει να απολογηθείτε σε κάποιον γι' αυτό, ή για τον εαυτό σας. Να απαιτείτε και να περιμένετε όλοι να του συμπεριφέρονται σαν ίσο, να μη λαμβάνουν υπόψη τους τη διαφορετικότητά του και να τροποποιούν τη συμπεριφορά τους με βάση αυτήν. Θυμηθείτε ότι μπορεί ίσως να μην έχει νόημα για κανέναν σας το παιδί να δώσει μια καλή εντύπωση π.χ. στη θεία του/της συζύγου σας και ότι οι κακεντρεχείς και οι κουτσομπόληδες ψάχνουν τροφή για σχόλια έτσι κι αλλιώς. Δεν μπορούν όλοι να έχουν καλή γνώμη για μας, γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ όλοι. Σε αυτούς όμως που θα έρχονται σε συνεχή επαφή με το παιδί (π.χ. στη δασκάλα του στον παιδικό σταθμό/νηπιαγωγείο/δημοτικό κ.λπ.), ίσως θα χρειαστεί να εξηγήσετε κάποια πράγματα, ενδεχομένως να μην έχει εμπειρία με αυτιστικά παιδιά. Φροντίστε σε τέτοια περίπτωση να δώσετε να καταλάβει ότι πρόκειται για διαφορετικότητα, όχι για μειονεκτηκότητα, εμμένοντας στα πλεονεκτήματα του παιδιού σας. Φροντίστε πάνω απ' όλα (όπως πολλές φορές έχω τονίσει παραπάνω) να μην αφήστε καμία εξωτερική αρνητική στάση να σας αλλάξει την εικόνα που έχετε για το παιδί σας και τη στάση σας απέναντι σε αυτό.

14) Η μεγαλύτερη δυσκολία που θα αντιμετωπίσει το παιδί σας στη ζωή του είναι το να προσαρμοστεί σε ένα κόσμο που ούτε φτιαγμένος στα μέτρα του είναι, ούτε συχνά είναι διατεθειμένος να δεχτεί την ιδιαιτερότητά του, όπως και καμία άλλη ιδιαιτερότητα άλλωστε. Να είστε δίπλα του σε όλο αυτό, χωρίς άγχος, χωρίς πίεση ούτε προς το παιδί, ούτε προς τον εαυτό σας. Ο αυτισμός δεν είναι αρρώστια, και δεν χρήζει θεραπείας. Μόνο σωστής προσέγγισης και κατανόησης. Το αν το παιδί σας θα μπορέσει να ανεξαρτητοποιηθεί, να ζήσει μόνο του, να δουλέψει, να είναι παραγωγικό μέλος της κοινωνίας δεν εξαρτάται από τον αυτισμό του, αλλά από τη στάση και τη νοοτροπία την δική σας ως γονέας και της κοινωνίας απέναντί του και αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία δείχνει απίστευτη εχθρικότητα απέναντι σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ παιδί, πόσο μάλλον σε ένα που διαφέρει. Δεν είναι δηλαδή η αποτυχία του δικό του φταίξιμο.

15) Υπάρχουν πολλοί αυτιστικοί στο εξωτερικό (και αρκετά πιο περιορισμένοι σε αριθμό στην Ελλάδα λόγω της ανεπάρκειας των ειδικών που νμπορούν να τος διαγνώσουν) που είτε έχουν γράψει βιβλία, είτε διατηρούν σελίδες στο ίντερνετ και blog, είτε έχουν ιδρύσει συλλόγους και άλλες οργανώσεις εξηγώντας μέσα από την ματιά του αυτιστικού το τι σημαίνει να ζεις με τον αυτισμό. Οι εμπειρίες των ίδιων των αυτιστικών μπορούν να σας καθησυχάσουν όσον αφορά το μέλλον του παιδιού σας, καθώς θα δείτε ότι υπάρχουν πολλοί αυτιστικοί με λαμπρή εξέλιξη και πολλά ενδιαφέροντα και επιτεύγματα. Θα σας δώσει επίσης την ευκαίρια να ρωτήστε ανθρώπους που έχουν ζήσει και έχουν περάσει όσα μπορεί να περνάει το παιδί σας, άρα θα μπορούν και να σας δώσουν ιδιαίτερα χρήσιμες απαντήσεις και οι ίδιοι, είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι οι περισσότεροι να το κάνουν! Σκεφτείτε το!!!! Ο δρόμος των αυτιστικών είναι παράλληλος με τον δρόμο των υπολοίπων από εμάς, όχι μικρότερος, στενότερος ή δυσκολότερος απαραίτητα. Απλά... διαφορετικός. Δείτε τον σαν μια ευκαιρία να αναθεωρήσετε τον εαυτό σας, τις απόψεις σας σχετικά με τη μητρότητα/πατρότητα, την αγάπη, την κοινωνία, τις σχέσεις, την ιεραρχία των σημαντικών πραγμάτων στη ζωή και σίγουρα κι εσείς και το παιδί σας θα πάρετε περισσότερα πράγματα απ' όσα ενδεχομένως να χάσετε!!! Καλή αρχή σε αυτή σας την πορεία!

Και θα κλείσω με κάτι που είπε ο ενήλικας αυτιστικός Jim Sinclair στη Διεθνή Διάσκεψη του 1993 σχετικά με τον Αυτισμό στο Τορόντο, και απευθύνεται πρώτιστα στους γονείς. "Ο αυτισμός δεν είναι ένα εξάρτημα.
Ο Αυτισμός δεν είναι κάτι που ένα πρόσωπο έχει, ή ένα "κέλυφος" μέσα στο οποίο το άτομο είναι παγιδευμένο. Δεν υπάρχει κανένα κανονικό παιδί που κρύβεται πίσω από τον αυτισμό. Ο Αυτισμός είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Είναι διάχυτος, χρωματίζει κάθε εμπειρία, κάθε αίσθηση, αντίληψη, σκέψη, συναίσθημα και επαφή, κάθε πτυχή της ύπαρξης. Δεν είναι δυνατό να διαχωρίσετε τον αυτισμό από το άτομο - και εάν ήταν δυνατό, το άτομο που θα παρέμενε μετά το διαχωρισμό δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με αυτό που ήταν πριν.

Αυτό είναι σημαντικό, γι΄αυτό σκεφτείτε το για μια στιγμή: Ο Αυτισμός είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Δεν είναι δυνατό να διαχωριστεί το άτομο από τον αυτισμό. Επομένως, όταν οι γονείς λένε: "Μακάρι το παιδί μου να μην είχε αυτισμό," αυτό που λένε πραγματικά είναι: "Μακάρι το αυτιστικό παιδί που έχω να μην υπήρχε, και να είχα ένα διαφορετικό (μη-αυτιστικό) παιδί αντί αυτού."

Ξαναδιαβάστε το. Αυτό είναι που ακούμε όταν πενθείτε για την ύπαρξή μας. Αυτό ακούμε όταν προσεύχεστε για μια θεραπεία. Αυτό είναι κατανοούμε, όταν μας λέτε μέσω των πιο δυνατών σας ελπίδων και ονείρων σας για μας: ότι η πιο δυνατή επιθυμία σας είναι εκείνη η ημέρα που θα πάψουμε να υπάρχουμε, και άγνωστοι που θα αγαπήσετε θα είναι εγκαταστημένοι πίσω από τα πρόσωπά μας."
* Μια δασκάλα ειδικής αγωγής - σας ενημερώνει για τα αυτιστικά παιδιά, και την προσέγγιση τους (της κ. Κουρτη Μαριάνθης).
15 πράγματα που θα έπρεπε να ξέρει ένας γονέας που υποπτεύεται/ξέρει ότι το παιδί του μπορεί να/σίγουρα βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού:
1) Τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι πολύ βασικά. Είναι προτιμότερο να τα περάσει όσο το δυνατόν παίζοντας μαζί του και να το προσεγγίσει όπως θα έκανε και σε οποιοδήποτε παιδί, μοιραζόμενος τα ενδιαφέροντά του και με την απεριόριστη αγάπη που μόνο ένας γονέας ξέρει να δώσει.

2) Οι θεωρίες και οι θέσεις πάνω στο θέμα του αυτισμού είναι πάρα πολλές, οπότε όσο επισκέπτεται και μιλάει με ειδικούς θα ακούσει πολλά και διαφορετικά πράγματα. ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟΣ όμως ως γονέας ξέρει το παιδί του και έχει τη δύναμη μέσα από τη γνώση που του δίνει αυτή του η ιδιότητα να βοηθήσει ουσιαστικά το παιδί του.

3) Ο εγκέφαλος ενός παιδιού στο φάσμα του αυτισμού λειτουργεί διαφορετικά από των υπολοίπων παιδιών. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι για να αλληλεπιδράσει με κάποιον πρέπει να τον παρατηρήσει αρκετά πρώτα, κάτι που μπορεί να παρεξηγηθεί από ένα νευροτυπικό άνθρωπο και να τον αγχώσει. Κάντε λοιπόν το ίδιο κι εσείς σε αυτό, παρατηρήστε το, χωρίς άγχος και χωρίς προκατάληψη. Έτσι σιγά-σιγά θα πάρετε πολλές πληροφορίες για τα ενδιαφέροντά του, τις προτιμήσεις του, τις παραξενιές του... Θα βρει το ίδιο τρόπους να του δείξει τι κάνει.

4) Το συναίσθημα βιώνεται διαφορετικά στον αυτισμό απ' ότι εμείς έχουμε συνηθίσει και το μοίρασμα της χαράς γίνεται μέσα από το δικό του πρίσμα. Θα θεωρήσει ότι αν κάτι αρέσει σε εκείνο θα αρέσει και σ' εσάς, ή μάλλον καλύτερα θα προσπαθήσει να σας δώσει να καταλάβετε γιατί του αρέσει με το να το κάνει και σ' εσάς.

5) Θυμηθείτε ότι το να είναι κάτι μη κοινωνικά αποδεκτό, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες, δε σημαίνει κάτι για ένα παιδί με αυτισμό. Βασικός παράγοντας του τι θα κάνει θα είναι το αν αρέσει στο ίδιο, ή το αν θεωρεί το ίδιο ότι μπορεί να αρέσει σε εσάς.

6) Η σχέση των παιδιών με αυτισμό με το άγγιγμα είναι κάτι που μπορεί να προβληματίσει τους γονείς των παιδιών με αυτισμό. Φαίνεται πολλές φορές να το αποφεύγουν, να τους ενοχλεί ή να τους ταράζει. Όμως η αλήθεια είναι ότι ευχαριστιούνται να τα αγγίζεις και μάλιστα πολύ. Απλά δεν θα αποκτήσουν την ίδια οικειότητα με άγνωστα άτομα τόσο εύκολα και απλά όσο ένα νευροτυπικό παιδί, θέλουν και θεωρούν τον προσωπικό τους χώρο ιερό. Η θέση μέσα σ' αυτόν ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ από κάποιον, δεν θεωρείται δεδομένη αλλά άμα την κερδίσεις είναι σίγουρο ότι έχεις μια πολύ σημαντική θέση στην καρδιά του. Και όταν ένα άτομο με αυτισμό αγαπάει, αγαπάει για πάντα...

7) Να έχετε υπόψη σας ότι τα παιδιά με αυτισμό μαζεύουν πολλή ένταση στο σώμα τους, εξ'ου και οι στερεοτυπικές κινήσεις που μπορεί να κάνουν με τα χέρια ή το σώμα τους. Ένα καλό μασάζ από εσάς (ως ένα άτομο που εμπιστεύεται) θα το βοηθήσει να ελέγξει τόσο τις κινήσεις αυτές όσο και ενδεχόμενα ξεσπάσματα που μπορεί να έχει (κλάματα, νεύρα κ.λπ.).

8) Ο λόγος είναι ένα μεγάλο θέμα για τα παιδιά με αυτισμό. Καθυστερεί στην εμφάνισή του, παρουσιάζεται περιορισμένη βελτίωση στην εξέλιξή του, στερεοτυπική χρήση του και ηχολαλία. Πυξίδα για την ανάπτυξη της σωστής και επαρκούς επικοινωνίας για το παιδί είστε πάλι εσείς οι γονείς του. Μιλάτε του συνέχεια, ρωτάτε το, κρύψτε τα παιχνίδια του για να αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια, σχολιάζετε ότι κάνετε (π.χ. "Πω πω τι καυτή σούπα... Να τη φυσήξουμε να κρυώσει!"), προσπαθείστε να παίζετε όσο πιο πολύ μπορείτε μαζί του. Έτσι θα του δώσετε ευκαιρίες και πλαίσια μέσα στα οποία θα μπορέσει να αναπτύξει το λόγο του. Όσον αφορά την ηχολαλία, πάλι έχει να κάνει με το μοίρασμα του ενδιαφέροντός του. Επαναλαμβάνει άμεσα κάποια πράγματα για να σας δείξει ότι σας άκουσε, επαναλαμβάνει έμμεσα απόσπάσματα από ταινίες που έχει δει, τραγούδια, σειρές στην τηλεόραση, διαφημίσεις κ.λπ. για να σας δείξει κάτι που του άρεσε. Είναι μέσα στις απόπειρες της επικοινωνίας του, άρα μην προσπαθείτε να του την κόψετε, γιατί θα μειωθεί η επιθυμία του για επικοινωνία μαζί σας. Σχολιάστε αυτό που είπε αν πρόκειται για έμμεση επανάληψη με σχόλια όπως: "σου άρεσε αυτό το παιδικό/τραγούδι κ.λπ.;" Ενδεχομένως να σας απαντήσει "ναι!" από την πρώτη κιόλας φορά, όπως θα έκανε οποιοδήποτε άλλο παιδάκι! Θυμηθείτε επίσης ότι η απαντήσεις του καθυστερούν χρονικά κάπως, ιδιαίτερα στην αρχή της επικοινωνίας του. Μην επαναλαμβάνετε συνέχεια την ερώτηση, πολύ πιθανόν να το αγχώσετε και να το μπερδέψετε. Περιμένετε 1-2 λεπτά να απαντήσει κι αν δεν απαντήσει, δώστε εσείς την απάντηση για να καταλάβει τι θα περίμενε κάποιος από αυτόν να πει.

9) Μην βιαστείτε να παρέμβετε στο παιδί, τουλάχιστον με ειδικούς έξω από το σπίτι και πολύωρες συνεδρίες, γιατί θα το κουράσετε και θα το αγχώσετε, με αποτέλεσμα να μην έχετε τα επιθυμητά ή και καθόλου αποτελέσματα, ή και να χειροτερέψουν κάποιες συνήθειες! Καλές είναι οι παρεμβάσεις, αλλά με σύστημα και μέτρο. Θυμηθείτε ότι: α)το παιχνίδι από μόνο του είναι χρυσή ευκαιρία για την ανάπτυξη οποιωνδήποτε δεξιοτήτων (κοινωνικών, λεκτικών, λεπτής και αδρής κινητικότητας κ.λπ.)
β) όπως είπα και πιο μπροστά εσείς ξέρετε το παιδί σας καλύτερα από τον καθένα όπως και οποιοσδήποτε γονέας. Χωρίς να παραγνωρίζετε όποιον ειδικό θέλει να σας βοηθήσει, να κρίνετε πρώτα το ποιόν του ως ανθρώπου, γιατί αυτό θα παίξει σημαντικό ρόλο στο αν το παιδί σας θα θέλει να συνεργαστεί μαζί του, δεύτερον τις γνώσεις του, την ευαισθησία του και την στάση του απέναντί στο θέμα του αυτισμού και τρίτον να είστε επιφυλακτικοί απέναντι σε όσους βιάζονται να εκφράσουν αρνητικά σχόλια και στάσεις. Όλοι χρειαζόμαστε θετικό κλίμα για να είμαστε αποδοτικοί!

10) Η διαφορετικότητα του παιδιού σας θα σας κάνει να αναθεωρήσετε πολλά δικά σας πιστεύω και αντιλήψεις, ειδικά όσα έχουν μια βάση κοινωνική, γιατί η κοινωνία πολλές φορές απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ για ένα άτομο με αυτισμό. Να είστε έτοιμοι λοιπόν να αναθεωρήσετε τη χρησιμότητα αρκετών κοινωνικών κανόνων και στάνταρ προτού δοκιμάσετε να τα προβάλλετε ή να τα επιβάλλετε στο παιδί, ιδιαίτερα αν το έχετε βάλει σε κάποια κοινωνική διαδικασία και βλέπετε ότι δεν ανταποκρίνεται ή αντιδράει. Αν και μετά από αυτό θεωρείτε τη συμμετοχή του σε αυτή τη διαδικασία σημαντική, καλή, απαραίτητη, φροντίστε να εξηγήσετε στο παιδί γιατί με απλά λόγια και ειλικρινά, πέστε του πως θα νοιώσετε εσείς όταν το παιδί κάνει αυτό που του ζητάτε και δώστε του χρόνο να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που του δώσατε. Αυτό είναι και το πρώτο βήμα να για να συνεργαστεί μαζί σας.

11) Κάθε αντίδραση, θυμός, άρνηση, αντίσταση σε κάτι σημαίνει τρία πράγματα:
α) "δεν έχει νόημα αυτό για μένα, άρα γιατί πρέπει να το κάνω;",
β) "δεν θέλω να το κάνω αυτό μαζί σου, γιατί δε σε ξέρω/εμπιστεύομαι",
γ)"δεν μ' αρέσει αυτό που συμβαίνει τώρα, με αγχώνει/με ταράζει/με ενοχλεί/με μπερδεύει και δεν ξέρω πως να σου το πω/δείξω". Επ' ουδενί δεν σημαίνει προσπάθεια χειρισμού, κακεντρεχής διάθεση να γίνει το δικό του (μπορεί να θέλει να γίνει το δικό του, γιατί πολύ απλά το δικό του έχει ΝΟΗΜΑ για το ίδιο!), πείσμα ή εγωισμό. Απαντήστε του με τις πράξεις ή τα λόγια σας σε αυτά τα τρία ερωτήματα και τότε η στάση του απέναντι σε αυτό θα αλλάξει. Αν δεν αλλάξει, ίσως να σκεφτείτε πρέπει να σκεφτείτε το ενδεχόμενο η άρνηση του παιδιού σας να είναι δικαιολογημένη, ή να πρέπει να σκεφτείτε άλλο τρόπο να απαντήσετε στα παραπάνω ερωτήματα.

12) Είστε το πρίσμα μέσα από το οποίο το παιδί σας βλέπει α) τον κόσμο, β) τον εαυτό του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι: η στάση σας απέναντι στην κοινωνία και τη ζωή θα είναι καθοριστικής σημασίας για τη στάση που θα αναπτύξει το ίδιο απέναντι σε αυτήν. Η στάση σας απέναντι στον εαυτό σας θα καθορίσει τον τρόπο που σας βλέπει κι εκείνο, η στάση σας απέναντι στον ίδιο θα καθορίσει τόσο το πως θα βλέπει εσάς, όσο και το πως θα βλέπει τον εαυτό του. Να προμελετάτε όσο γίνεται τις κινήσεις και τις λέξεις σας λοιπόν, να μη φοβάστε να ζητήσετε "συγνώμη" από εκείνο σε κάποιο σφάλμα σας, όσο μικρό κι αν είναι το παιδί σας, να μιλάτε, να εξηγείτε, να διατυπώνετε πως νοιώθετε. Ακόμα και μια έκρηξη θυμού δική σας είναι λογική και αναμενόμενη κάποια στιγμή (όλοι άνθρωποι είμαστε), να φροντίσετε όμως αργότερα να του εξηγήσετε το γιατί θυμώσατε, ακόμα κι αν δεν έχει να κάνει γι' αυτό (π.χ, σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα στη δουλειά και ήρθα πολύ αγχωμένος/η, πιεσμένος/η, στεναχωρημένος/η, γι' αυτό αντέδρασα τόσο έντονα. Αν ήμουν ήρεμος/η θα σου εξηγούσα με άλλο τρόπο τι με ενόχλησε. Συγνώμη). Η ειλικρίνειά σας είναι ο δρόμος προς την εμπιστοσύνη του, την αυτοέκφρασή του, την ασφάλεια που θα νοιώθει και τη διαχείριση του άγχους που η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους μπορεί να του προκαλεί.

13) Πολλές φορές θα χρειαστεί να εξηγήσετε σε πάρα πολλούς άσχετους, κακεντρεχείς, αδιάφορους (δασκάλους, συγγενείς, γνωστούς σας, ακόμη και σε άσχετους στο δρόμο δυστυχώς), διάφορα πράγματα για το παιδί σας. Σε καμία περίπτωση μην θεωρήσετε ότι πρέπει να απολογηθείτε σε κάποιον γι' αυτό, ή για τον εαυτό σας. Να απαιτείτε και να περιμένετε όλοι να του συμπεριφέρονται σαν ίσο, να μη λαμβάνουν υπόψη τους τη διαφορετικότητά του και να τροποποιούν τη συμπεριφορά τους με βάση αυτήν. Θυμηθείτε ότι μπορεί ίσως να μην έχει νόημα για κανέναν σας το παιδί να δώσει μια καλή εντύπωση π.χ. στη θεία του/της συζύγου σας και ότι οι κακεντρεχείς και οι κουτσομπόληδες ψάχνουν τροφή για σχόλια έτσι κι αλλιώς. Δεν μπορούν όλοι να έχουν καλή γνώμη για μας, γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ όλοι. Σε αυτούς όμως που θα έρχονται σε συνεχή επαφή με το παιδί (π.χ. στη δασκάλα του στον παιδικό σταθμό/νηπιαγωγείο/δημοτικό κ.λπ.), ίσως θα χρειαστεί να εξηγήσετε κάποια πράγματα, ενδεχομένως να μην έχει εμπειρία με παιδιά με αυτισμό. Φροντίστε σε τέτοια περίπτωση να δώσετε να καταλάβει ότι πρόκειται για διαφορετικότητα, όχι για μειονεκτηκότητα, εμμένοντας στα πλεονεκτήματα του παιδιού σας. Φροντίστε πάνω απ' όλα (όπως πολλές φορές έχω τονίσει παραπάνω) να μην αφήστε καμία εξωτερική αρνητική στάση να σας αλλάξει την εικόνα που έχετε για το παιδί σας και τη στάση σας απέναντι σε αυτό.

14) Η μεγαλύτερη δυσκολία που θα αντιμετωπίσει το παιδί σας στη ζωή του είναι το να προσαρμοστεί σε ένα κόσμο που ούτε φτιαγμένος στα μέτρα του είναι, ούτε συχνά είναι διατεθειμένος να δεχτεί την ιδιαιτερότητά του, όπως και καμία άλλη ιδιαιτερότητα άλλωστε. Να είστε δίπλα του σε όλο αυτό, χωρίς άγχος, χωρίς πίεση ούτε προς το παιδί, ούτε προς τον εαυτό σας. Δεν φταίτε εσείς για τον αυτισμό του παιδιού, όπως δεν θα φταίγατε αν πάθαινε π.χ. μηνιγγίτιδα από 'κει που δεν το περιμένατε, ή πνευμονία (χωρίς να τον συγκρίνω με αυτές, ο αυτισμός δεν είναι αρρώστια, δεν χρήζει θεραπείας, μόνο σωστής προσέγγισης και κατανόησης). Το αν το παιδί σας θα μπορέσει να ανεξαρτητοποιηθεί, να ζήσει μόνο του, να δουλέψει, να είναι παραγωγικό μέλος της κοινωνίας δεν εξαρτάται από τον αυτισμό του, αλλά από τη στάση και τη νοοτροπία της κοινωνίας απέναντί του και αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία δείχνει απίστευτη εχθρικότητα απέναντι σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ παιδί, πόσο μάλλον σε ένα που διαφέρει. Δεν είναι δηλαδή η αποτυχία του ούτε δικό του φταίξιμο, ούτε δικό σας.

15) Υπάρχουν πολλοί υψηλής λειτουργικότητας αυτιστικοί στο εξωτερικό (και αρκετά πιο περιορισμένοι σε αριθμό στην Ελλάδα) που είτε έχουν γράψει βιβλία, είτε διατηρούν σελίδες στο ίντερνετ και blog, εξηγώντας με την ματιά του αυτιστικού το τι σημαίνει να ζεις με τον αυτισμό. Ένα ξεσκόνισμα λοιπόν των αγγλικών σας και κάποιες βασικές γνώσεις υπολογιστή μπορούν να σας καθησυχάσουν όσον αφορά το μέλλον του παιδιού σας, καθώς θα δείτε ότι υπάρχουν πολλοί αυτιστικοί με λαμπρή εξέλιξη και πολλά ενδιαφέροντα και επιτεύγματα. Θα σας δώσει επίσης την ευκαίρια να ρωτήστε ανθρώπους που έχουν ζήσει και έχουν περάσει όσα μπορεί να περνάει το παιδί σας, άρα θα μπορούν και να σας δώσουν ιδιαίτερα χρήσιμες απαντήσεις και οι ίδιοι, είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι οι περισσότεροι να το κάνουν! Σκεφτείτε το!

Ο δρόμος του αυτισμού είναι παράλληλος με τον δρόμο των υπολοίπων από εμάς, όχι μικρότερος, στενότερος ή δυσκολότερος απαραίτητα. Απλά... διαφορετικός. Δείτε τον σαν μια ευκαιρία να αναθεωρήσετε τον εαυτό σας, τις απόψεις σας σχετικά με τη μητρότητα/πατρότητα, την αγάπη, την κοινωνία, τις σχέσεις, την ιεραρχία των σημαντικών πραγμάτων στη ζωή και σίγουρα κι εσείς και το παιδί σας θα πάρετε περισσότερα πράγματα απ' όσα ενδεχομένως να χάσετε!!! Καλή αρχή σε αυτή σας την πορεία.
* ΚΑΙ ΟΜΩΣ -ΓΙΝΕΤΑΙ! -...ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ στον ΠΑΤΕΡΑ ενος ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΥ

Ενώ οι περισσότεροι γνωρίζουμε για τα συμπτώματα μελαγχολίας, θλίψης, αυτο-απόρριψης στις λεχώνες (αυτό εννοούμε σαν επιλόχεια κατάθλιψη) σοβαρές έρευνες σε αμερικάνικα ιδρύματα έδειξαν πως παρόμοια συναισθήματα μπορούν να βιώνουν και οι πατεράδες. Ενώ φανταζόμαστε πως αυτά συμβαίνουν μόνο στις νέες μαμάδες λόγω ορμονικών αλλαγών, λόγω κούρασης, λόγω ευθυνών μπορούν να αναπτυχθούν με εντελώς διαφορετικούς μηχανισμούς στους πατεράδες. Σ’ αυτούς τα συμπτώματα είναι ελαφρώς διαφορετικά από των μαμάδων. Συχνά νέοι πατεράδες, νιώθουν μια ανεξήγητη θλίψη (και ντρέπονται γιατί θα έπρεπε – δήθεν- να νιώθουν χαρά), έναν εκνευρισμό, μια αδυναμία να ικανοποιηθούν, από τον πατρικό ρόλο που ξαφνικά απέκτησαν. Συχνά, παρουσιάζουν διαταραχές ύπνου (ακόμα και όταν δεν ξυπνούν την νύχτα για το μωρό), διαταραχές όρεξης (τρώνε συνεχώς και χωρίς λόγο), και ανεξήγητες τάσεις απομόνωσης τόσο από την μητέρα όσο και από τον υπόλοιπο κοινωνικό περίγυρο. Τέτοια γεγονότα παρερμηνεύονται από συγγένειες, φίλους και την ήδη ταλαιπωρημένη μητέρα του νεογέννητου που γρήγορα κατακρίνουν άγρια την συμπεριφορά του επιδεικνύοντας τελικά το πρόβλημα του. Στην ψυχιατρική, υπάρχει μάλιστα και ο κατάλληλος όρος από τη μυθολογία. Ονομάζεται το σύνδρομο του Άτλαντα (θυμίζει τον καμπουριασμένο γίγαντα άτλαντα που με κόπο κρατάει στην πλάτη του τη γη). Κατά αναλογία, πάρα πολλοί πατεράδες δεν είναι έτοιμοι να αποδεχθούν τον ιδιαίτερο ρόλο του πατέρα, χάνουν από τη σύζυγο- ερωμένη-φίλη τα προνόμια που απολάμβαναν γεγονός που πολύ συχνά τους οδηγεί στα αδιέξοδα που αναφέραμε. Η λύση προϋποθέτει να αντιληφθούν όλοι ότι πραγματικά υπάρχει πρόβλημα. Να μην κρύψουμε το πρόβλημα ‘’κάτω από το χαλί’’. Να μην αρνηθούμε την ύπαρξη του προβλήματος. Να βρούμε το σθένος να δώσουμε όνομα στο πρόβλημα μας. Και ακολουθώντας την τακτική του ποδοσφαίρου – των καθυστερήσεων- μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα να κερδίζουν τις καθημερινές μικρές μάχες της ζωής τους.

* EΦΗΒΕΙΑ: Ένας "σεισμός" διαρκείας

Το πέρασμα από την παιδική ηλικία στον κόσμο των "μεγάλων" δεν είναι καθόλου εύκολο και ευχάριστο. Ασυγύριστα δωμάτια, αναίτια κλάματα, φωνές και τσακωμοί χωρίς λόγο, εξεζητημένο-προκλητικό ντύσιμο, βόλτες με περίεργες παρέες και άλλα πολλά είναι στην καθημερινότητα μιας οικογένειας που έχει έφηβο στο σπίτι. Τις πιο πολλές φορές σαν αποτέλεσμα της ορμονικής έκρηξης στο σώμα του εφήβου, ακόμα και ο πιο ήρεμος και ρεαλιστής γονιός, επαναστατεί και αγανακτεί.

Τι είναι η εφηβεία; Είναι το σύνολο των βιολογικών και ψυχολογικών μετασχηματισμών που χαρακτηρίζουν το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ωριμότητα. Είναι μια περίοδος ασαφούς χρονικής διάρκειας, μια και η πνευματικές, σωματικές και κοινωνικές διαφοροποιήσεις διαρκούν χρόνια.

ΑΛΛΑΓΕΣ-ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
1. Επιθυμία για απομόνωση.
Ο έφηβος ξαφνικά αρχίζει να αποκτά κακή σχέση με κάποια μέλη ή όλη την οικογένεια του ή και με τους φίλους του, κλείνεται στον εαυτό του και γίνεται εσωστρεφής. Πολλοί έφηβοι παραμένουν απομονωμένοι για ώρες στο δωμάτιό τους , βλέποντας κυρίως τηλεόραση ή σερφάροντας στο διαδίκτυο επιδεινώνοντας με αυτό τον τρόπο την μοναξιά τους και την κοινωνική τους απομόνωση.
2. Απροθυμία για εργασία.
Συχνά παραμελούν τα μαθήματα τους ή άλλα χρήσιμα ενδιαφέροντα, όπως σπορ ή ξένες γλώσσες, γεγονός που προκαλεί μεγάλη πτώση στις αποδόσεις τους.
3. Έντονη συναισθηματικότητα-μεταβλητότητα αισθημάτων.
Ο έφηβος είναι συχνά κακόκεφος, δύστροπος, έτοιμος να βάλει τα κλάματα, έτοιμος να αυθαδιάσει αντιδρώντας υπερβολικά στα διάφορα ερεθίσματα και στις πιο απλές υποδείξεις της οικογένειάς του.
4. Συχνή αλλαγή ενδιαφερόντων.
Δυστυχώς πολύ γρήγορα χάνουν το ενδιαφέρων τους για μια επιλογή τους, λ.χ. σπορ ή άλλη εξωσχολική δραστηριότητα, μια παρέα και αλλάζουν συνεχώς επιθυμίες και απόψεις. Γεγονός όμως δυσάρεστο διότι με τις συχνές αναίτιες αλλαγές χάνουν τον ‘’στόχο’’ τους και τις επιδόσεις τους.
5. Κοινωνική ανταγωνιστικότητα- αντιπαλότητα.
Πολύ συχνά οι έντιμη και επιθυμητή άμιλλα γίνεται άγονος ανταγωνισμός στο σχολείο, στις παρέες, μέσα στην οικογένεια, προκαλώντας άσκοπες συγκρούσεις.
6. Υπερκινητικότητα.
Επειδή τα ενδιαφέροντα τους αλλάζουν συνεχώς παρουσιάζεται μια σωματική Υπερκινητικότητα και ο έφηβος δύσκολα ηρεμεί. Όσο όμως σωματικά από την Υπερκινητικότητα αυτή κουράζεται, τόσο μπερδεύεται συναισθηματικά και νοητικά και τόσο οδηγείται σε μια ακόμη μεγαλύτερη Υπερκινητικότητα-νευρικότητα. Ένας φαύλος κύκλος κίνησης μπερδέματος, λαθών, αυξημένης νέας κίνησης, λαθών κ.α.
7. Αδεξιότητα.
Οι κινήσεις τους χάνουν τον καλό συντονισμό και συχνά προκαλούν ζημιές και ατυχήματα.
8. Αναίτια ενόχληση.
Συχνά δυσφορεί και ενοχλείται με το παραμικρό. Απλές αθώες συστάσεις ή παρατηρήσεις και υποδείξεις από τους γονείς ή τους δασκάλους προκαλούν "σεισμικές" αντιδράσεις.
9. Έλλειψη αυτοπεποίθησης.
Ενώ από τη μια πλευρά ο έφηβος με την Υπερκινητικότητα του θέλει να προκαλεί και να είναι το "κέντρο του κόσμου" πολύ εύκολα χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Εκεί σπουδαίο ρόλο παίζει η στάση- άποψη των γονέων του για τις αποδόσεις. Αν δηλαδή σ’ αυτήν την κρίση αυτοπεποίθησης του εφήβου, οι γονείς αντιπαραβάλλουν τις δικές τους υπερβολικές φιλοδοξίες επιτυχίας, τότε η πίεση προκαλεί ένα φαύλο κύκλο έλλειψης εμπιστοσύνης.
10. Αντίσταση στην κάθε μορφή εξουσίας.
Η αίσθηση αυτοπεποίθησης, αλλά και αμφισβήτησης των εφήβων τους οδηγεί σε μια συχνά επικίνδυνη-άγονη αμφισβήτηση κάθε μορφής "εξουσίας". Είτε πρόκειται για τους γονείς είτε τους καθηγητές είτε την πολιτεία με τους θεσμούς της.
11. Ονειροπόληση.
Συχνά μέσα στην απομόνωση που ο ίδιος επιλέγει, πλάθει με το μυαλό και την φαντασία του ιδανικές αλλά ανύπαρκτες ιστορίες αγάπης, επιτυχίας, αναγνώρισης, κάτι που τελικά τον απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από την πραγματικότητα. Βέβαια, μέχρι ενός σημείου η ονειροπόληση αυτή (τα όνειρα) μπορεί να έχουν και θετικές επιδράσεις στην ψυχολογία του, ειδικά εάν είναι όνειρα και προσδοκίες για επαγγελματική και κοινωνική ανεξέλιξη. Αρκεί, να μην υπερβεί το όριο του ρεαλισμού.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;
ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ...ΜΠΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Ο κάθε γονιός που είχε συνηθίσει σε ένα χαρούμενο, ήσυχο, συνεργάσιμο, κοινωνικό, μελετηρό, νοικοκυρεμένο παιδί, όταν ξαφνικά όλα αυτά τινάζονται στον αέρα είναι λογικό και ανθρώπινο να του φεύγει η γη κάτω από τα πόδια του. Ειδικά, αυτό που πληγώνει και εξοργίζει ένα γονιό είναι η παραλογισμοί που εύκολα ξεπροβάλλουν από το στόμα ενός εφήβου. Ο γονιός δυσκολεύεται να πιστέψει πως είναι δυνατόν, κάθε του πράξη, κάθε του υπόδειξη, κάθε του επιθυμία να παρερμηνεύεται και να διαστρεβλώνεται. Είναι θέμα χαρακτήρα και πνευματικών και ψυχικών αντοχών του γονιού η ποιότητα της αντίδρασής του. Αν ο γονιός με αίσθημα αυτοπεποίθησης, χωρίς εξαλλοσύνες αλλά με αποφασιστικότητα παρουσιάσει την άποψη του και δώσει στον έφηβο την ευθύνη συγκεκριμένων επιλογών μπορεί και κάποια στιγμή τα πράγματα να ηρεμήσουν. Δυστυχώς δεν υπάρχει συχνά χρονική "ταυτότητα", δηλαδή, την ώρα που ο γονιός εξηγεί και προτείνει πέφτει σε φάση "μπλακ άουτ" του μυαλού του εφήβου και όχι μόνο οι προσπάθειες του είναι άκαρπες... αλλά βρίσκει και τον μπελά του. Οι υποδείξεις του, όσο ρεαλιστικές και να είναι διαστρεβλώνονται στο ταραγμένο μυαλό του εφήβου ακόμα περισσότερο και ότι με κόπο είχε χτιστεί τις προηγούμενες μέρες ή βδομάδες όλα γκρεμίζονται.

επομένως είναι ευχή και τύχη οι υποδείξεις του γονέα να βρουν "αν όχι πόρτα ανοιχτή" τουλάχιστον "χαραμάδα ανοιχτή" στο μυαλό του εφήβου. Τέλος, υπάρχουν δύο λόγοι πολύ συνηθισμένοι λανθασμένοι τρόποι αντιμετώπισης στην προσπάθεια να ελέγξουν την κρίση εφηβείας. Πρώτον, είτε συγκλονισμένοι, τρομαγμένοι από τον ‘’σεισμό’’ της εφηβείας, ολοένα υποχωρούν, καλοπιάνουν, δωροδοκούν και κάνουν πράγματα για λογαριασμό τους (συγυρίζουν οι ίδιοι τα δωμάτιά τους, κουβαλούν σακούλες σουπερ μάρκετ για να μην κακοκαρδίσουν το βλαστάρι τους ή γίνονται αντίστροφα βίαιοι λέγοντας ένα ξερό "όχι" σε όλα. Όχι στην τηλεόραση, όχι στην βόλτα, όχι στο χαρτζιλίκι, όχι στο ξενύχτι και πολλά άλλα. Συνήθως οι περισσότεροι γονείς ακολουθούν την πρώτη τακτική του "ναι" σε όλα, του καλοπιάσματος και της υποχώρησης στις "επιθέσεις" των έφηβων παιδιών τους. Τα αποτελέσματα συνήθως είναι πολύ δυσάρεστα. Όταν το διαταραγμένο μυαλό ενός έφηβου, την υποχωρητικότητα ενός "φοβισμένου" γονιού, την ερμηνεύσει σαν αδυναμία του και σαν νίκη της προσωπικότητας του, γονιός αργά ή γρήγορα θα χάσει και το τελευταίο ίχνος που διέθετε, την τελευταία σταγόνα κύρους του αξιώματος του σαν γονιός, καταντώντας ένας θλιβερός σάκος πυγμαχίας.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟ "ΤΣΟΥΝΑΜΙ" ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΑΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΡΟΥΣ, ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΩΡΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΟΥ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, Ο ΑΝΩΡΙΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΗΒΟΣ ΘΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΩΡΙΜΟ ΕΝΗΛΙΚΑ. ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ.

* Ελλάδα: Η οικονομική κρίση παχαίνει σύμφωνα με έρευνα.
Σημαντική αυξητική τάση των ποσοστών παχυσαρκίας και του σωματικού βάρους άνω του φυσιολογικού, που αγγίζει το 50% και σύμφωνα με τους ειδικούς αυτό σχετίζεται με την οικονομική κρίση και την έλλειψη άσκησης.

Την εξάπλωση της παχυσαρκίας επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα νέας πανελλήνιας μελέτης σε παιδιά ηλικίας 8 και 10 ετών, που διεξήχθη αρχές του 2012. Σύμφωνα με αυτά το 36% των αγοριών Β’ τάξης Δημοτικού και το 37% των κοριτσιών είχε βάρος άνω του φυσιολογικού, ενώ τα αποτελέσματα στην Δ’ τάξη είναι ακόμη πιο ανησυχητικά, καθώς το 44% των αγοριών και το 41% των κοριτσιών είχε βάρος άνω του φυσιολογικού.

Σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα περίπου το 40% των παχύσαρκων παιδιών και το 70% των παχύσαρκων εφήβων παραμένουν παχύσαρκοι και ως ενήλικες, με σοβαρές επιπτώσεις για την υγεία τους.

«Η έλλειψη άσκησης, σε συνδυασμό με τη θερμιδογόνο φθηνή διατροφή των τελευταίων ετών, οδηγεί σε αύξηση του σωματικού βάρους πάνω από το φυσιολογικό όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στους εφήβους και στους ενήλικες, με αποτέλεσμα να τίθεται η υγεία τους σε αυξημένο κίνδυνο», ανέφερε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, με αφορμή την Εβδομάδα Παχυσαρκίας, από 19 έως 26 Οκτωβρίου, ο γενικός γραμματέας της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρίας Παχυσαρκίας (ΕΙΕΠ), Ευθύμιος Καπάνταης. Επεσήμανε δε ότι στο σχολείο δεν αποδίδεται η δέουσα σημασία στη σωματική άσκηση, παρόλο που το 98% των σχολείων της χώρας παρέχουν χώρους άθλησης, με το 65% των σχολείων να αφιερώνουν μόνο 2 ώρες εβδομαδιαίως για να ασκηθούν οι μαθητές.

Το φαινόμενο που διατυπώθηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 2005 ως «το παράδοξο της πείνας με παχυσαρκία», ανέλυσε ο πρόεδρος της ΕΙΕΠ Αντώνης Αλαβέρας, επισημαίνοντας τους στενούς δεσμούς μεταξύ του χαμηλού οικονομικού επιπέδου και της παχυσαρκίας σε αναπτυγμένες χώρες, όπως η Ελλάδα. «Το ποσοστό παχυσαρκίας των φτωχών είναι μεγαλύτερο από αυτό των μη φτωχών, και το εντυπωσιακότερο είναι ότι ακόμα και στους άστεγους το ποσοστό παχυσαρκίας είναι παρόμοιο με αυτό του γενικού πληθυσμού», ανέφερε ο κ. Αλαβέρας.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ακριβείς μηχανισμοί με τους οποίους η οικονομική δυσπραγία προκαλεί παχυσαρκία βρίσκονται ακόμη υπό διερεύνηση, πιθανολογείται εντούτοις, με τη μέχρι στιγμής έρευνα, ότι ρόλο παίζουν οι τιμές των τροφίμων, οι οποίες πριμοδοτούν τις πλούσιες σε θερμίδες τροφές, η εναλλασσόμενη πείνα με υπερφαγία, η τροφική ανασφάλεια, η έλλειψη διαπαιδαγώγησης και σωστών πρακτικών διατροφής, η φτηνή ψυχαγωγία με την τηλεόραση στο σπίτι, το στρες της οικονομικής εξαθλίωσης.

[πηγή]

* Τα πρωτάκια στα θρανία
Ένας δεκάλογος για τον γονιό

1. Προετοιμάζουμε ψυχολογικά το παιδί μας μιλώντας του θετικά (με καλά λόγια) τόσο για το σχολείο , όσο και για τον δάσκαλό του.
2. Ποτέ δεν απειλούμε το παιδί μας, παρουσιάζοντας του τον ΔΑΣΚΑΛΟ σαν ΤΙΜΩΡΟ για τις τυχόν αταξίες του.
3. Δείχνουμε – αν έχουμε – ευχάριστες αναμνηστικές φωτογραφίες από τα δικά μας σχολικά χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο τον "προκαλούμε" να μας μιμηθεί.
4. Αντίθετα, δεν χρειάζεται να του λέμε για κάποιες δικές μας άσχημες σχολικές εμπειρίες.
5. Προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε να εξοικειωθεί με διάφορα βιβλία (όχι όμως Μίκυ Μάους). Αξίζει να το πάμε μια σύντομη επίσκεψη σε βιβλιοπωλείο.
6. Αφήνουμε την πρωτοβουλία στο παιδί μας να επιλέξει τη σχολική τσάντα, τα τετράδια, και την κασετίνα (έχοντας όμως προκαταβολικά συμφωνήσει για το τι θα αγορασθεί).
7. Προσπαθούμε από την πρώτη μέρα του σχολείου να αλλάξουμε τα ωράρια ύπνου και διατροφής. Ασφαλώς και πρέπει να κοιμάται νωρίτερα.
8. Αρχίζουμε αμέσως να λιγοστεύουμε τις ώρες παρακολούθησης της τηλεόρασης και γινόμαστε πιο αυστηροί στα προγράμματα.
9. Συνοδεύουμε μεν το παιδί στο σχολείο όμως αποφεύγουμε να ‘μαστε μαζί στα διαλλείματα.
10. Διατηρούμε συχνή επικοινωνία με το δάσκαλο - ειδικά τους πρώτους μήνες. Η συνεργασία γονιού-δασκάλου έχει τεράστια αξία!
* Επιστροφή από την "ΒΟΥΤΙΆ" και η ζυγαριά -πλέον- "ΒΌΓΚΑ" -Τρικ για ΒΟΉΘΕΙΑ"

Διάφοροι λόγοι "σαμποτέρ" του αδυνατίσματός μας.


Τι φταίει άραγε που ενώ κάνουμε δίαιτα και γυμναστική, τα αποτελέσματα αδυνατίσματος είναι λιγοστά; Η απάντηση βρίσκεται σε μερικές καθημερινές συνήθειες που ενώ νομίζουμε πως μας βοηθούν, τελικά σαμποτάρουν την προσπάθειά μας.

ΌΧΙ, δημητριακά με ζάχαρη για πρωινό.
Μελέτη έδειξε πως η ζάχαρη των δημητριακών, όσο λίγη και αν είναι προκαλεί πολύ σύντομα εντονότερη πείνα μέχρι να έρθει το μεσημέρι, με επακόλουθο να φορτώνεται κάποιος με πολύ περισσότερες θερμίδες από ότι αν είχε πιεί ένα σκέτο ποτήρι γάλα.

ΌΧΙ, γάλα στο τσάι.
Ξέρουμε πως το τσάι εκτός από ενέργεια, μειώνει και την απορρόφηση του λίπους από το έντερό μας. Αυτό είναι πολύ καλό σε μια δίαιτα. Η προσθήκη όμως γάλακτος, λόγω των πρωτεϊνών που περιέχει ακυρώνουν το κέρδος του τσαγιού.

ΌΧΙ, φαγητό χωρίς πιπέρι.
Έρευνες έδειξαν πως ποσότητα πιπεριού σε κάθε γεύμα ευνοεί την απώλεια βάρους, διότι μειώνει την επιθυμία μας, για λιπαρά, αλμυρά και γλυκά τρόφιμα.

ΌΧΙ, φαγητό μαζί μας στο γραφείο (της δουλειάς).
Μελέτες έδειξαν πως καταναλώνουμε 30% περισσότερες θερμίδες, όταν τρώμε στην δουλεία παρέα με άλλους συναδέλφους – συγκριτικά με όσα τρώμε μόνοι μας.

ΌΧΙ, φαγητό σε πιάτο με "λάθος" χρώμα.
Ψυχολογικές έρευνες έδειξαν πως όταν το φαγητό, τοποθετείται σε πιάτο παρόμοιου χρώματος (με το φαγητό), "χάνεται" μέσα σε αυτό, οπότε δεν καταλαβαίνουμε ότι είναι μεγάλη ποσότητα και έτσι τρώμε περισσότερο.

ΌΧΙ, σε έλλειψη ύπνου.
Μελέτες σε ιατρικά περιοδικά, έδειξαν πως 7-8 ώρες ύπνος κάθε βράδυ, καταστέλλει τα γονίδια της παχυσαρκίας και κατά αυτόν τον τρόπο, ευνοούν το αδυνάτισμα.

ΌΧΙ, στο φαγητό με τα μουσικής.
Αμερικάνικές έρευνες ανακάλυψαν πως η μουσική στη διάρκεια του φαγητού, μας κάνει να τρώμε περισσότερο - ίσως γιατί ειδικά όταν είναι γρήγορη - μας αποσπά με το ρυθμό της και ξεχνάμε το τι τρώμε.

ΌΧΙ, γυμναστική σηκώνοντας μεγάλα βάρη.
Επιστήμονες από τον Καναδά ανακάλυψαν, πως για το αδυνάτισμα, είναι καλύτερα κάποιος (αν κάνει γυμναστική) να σηκώνει λίγα κιλά (1.5-2.5) και με αυτά τα βάρη να κάνει πολλές επαναλήψεις.

ΌΧΙ, πολύ φαγητό μετά την γυμναστική.
Μελέτες στην Αυστραλία έδειξαν πως γυναίκες που γυμνάζονται πολύ σκληρά, σχεδόν πάντα μετά την προπόνηση, καταναλώνουν – με το φαγητό - όσες θερμίδες έκαψαν με την γυμναστική. Οπότε δεν υπάρχει περίπτωση τελικά να αδυνατίσουν.

ΌΧΙ, σε ένα είδος γυμναστικής.
Έρευνες απέδειξαν πως ο συνδυασμός τρεξίματος στον διάδρομο μαζί με προπόνηση με βάρη, βοηθάει πολύ περισσότερο στο αδυνάτισμα, από το να ασχολείται κάποιος μόνο με ένα είδος γυμναστικής (δηλαδή μόνο διάδρομος ή μόνο βάρη).

ΌΧΙ, γυμναστική χωρίς παρέα.
Όσοι γυμνάζονται μόνοι τους, έχουν αυξημένες πιθανότητες να βαρεθούν και να τα παρατήσουν. Αντίθετα, με παρέα μπορεί να υπάρχει και ένας καλός εννοούμενος ανταγωνισμός .

* ΚΑΙ ΟΜΩΣ! Η ευφυΐα ΔΕΝ είναι ο πιο σοβαρός παράγοντας επιτυχίας των παιδιών!
(απόσπασμα από το βρετανικό περιοδικό Economist, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Οι έφηβοι που αποφοίτησαν από ένα γυμνάσιο της φτωχής γειτονιάς της Νέας Υόρκης – Μπρόνξ το 1999, είχαν γίνει διάσημοι σε όλο τον κόσμο, λόγω ενός εκπαιδευτικού, ψυχολογικού, και κοινωνικού πειράματος. Οι μαθητές ήταν όλοι τους μαύροι ή λατινοαμερικάνικης καταγωγής, ευφυείς, ενώ προέρχονταν όλοι σχεδόν από σχετικά φτωχικές οικογένειες και είχαν επιλεγεί προσεκτικά μερικά χρόνια νωρίτερα για να συμμετάσχουν σε ένα πειρατικό-εκπαιδευτικό πρόγραμμα που θα είχε σκοπό να εξουδετερώσει το μεγάλο χάσμα μαθητικής επίδοσης ανάμεσα στους προνομιούχους- πλούσιους και στους πιο φτωχούς μαθητές. Αρχικά το πείραμα φάνηκε να πηγαίνει πολύ καλά. Οι μαθητές έχοντας κοντά τους φιλόδοξους καθηγητές να τους διδάσκουν, κατάφεραν να πετύχουν τους καλύτερους βαθμούς από όλα τα άλλα σχολεία της περιοχής και είχαν μάλιστα μια από τις καλύτερες σχολικές επιδόσεις σε όλη τη Νέα Υόρκη. Ήταν τόσο καλές οι επιδόσεις τους, που κατάφεραν οι περισσότεροι να γίνουν δεκτοί σε κορυφαία λύκεια ακόμα και με πλήρη υποτροφία.

Όλοι φαίνονταν ότι θα τα κατάφερναν στο πανεπιστήμιο μετά, και θα είχαν κατόπιν επαγγελματική επιτυχία. Ωστόσο, 6 χρόνια μετά την αποφοίτηση τους από το λύκειο- που με τόσο ευκολία είχαν φοιτήσει,- μόνο 1 στους 5 (20%) είχε καταφέρει να ολοκληρώσει τις τετράχρονες σπουδές στο πανεπιστήμιο. Οι περισσότεροι, είχαν εγκαταλείψει τις σπουδές τους, γεμίζοντας απογοήτευση τους διοργανωτές τις σπουδαίας αυτής έρευνας. Γιατί άραγε ένα τέτοιο φιλόδοξο και σωστά οργανωμένο εκπαιδευτικό πείραμα που απευθυνόταν σε ευφυείς μαθητές κατέληξε σε αποτυχημένα αποτελέσματα; Έρευνες από οικονομολόγους, ψυχολόγους, νευρολόγους, εκπαιδευτικούς, έχουν καταλέξει στο συμπέρασμα, ότι οι ικανότητες που δίνουν τη δυνατότητα σε ένα φοιτητή να τελειώσει το πανεπιστήμιο, δεν έχουν τόσο να κάνουν με την εξυπνάδα του, όσο με άλλα πιο απλά και πιο συνηθισμένα στοιχεία του χαρακτήρα του, όπως η ικανότητα των παιδιών να συγκεντρώνονται στο στόχο τους, και να μπορούν να συγκρατούν τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες τους.

Έτσι λοιπόν στο προαναφερθέν πείραμα, οι σπουδαστές που τελικά αποφοίτησαν στην ώρα τους από το πανεπιστήμιο, δεν ήταν τα ‘’σχολικά αστέρια’’ με το σούπερ IQ (την μεγάλη ευφυΐα) αλλά ήταν εκείνοι οι νεαροί που με εργατικότητα και επιμονή μπορούσαν να μην αποσπούν την προσοχή τους από τους στόχους που έβαζαν κάθε φορά και να είναι σκληρά αποφασισμένοι να πάνε μπροστά.
* ΤΙΚ, ένα τόσο ενοχλητικό πρόβλημα!
Αφορά παιδιά σχολικής ηλικίας. Εμφανίζεται στο 15% των παιδιών.

Πρόκειται για ακούσιες (αθέλητες) κινήσεις διαφόρων μυών του πάνω (συνηθως) μερους του σωματος του παιδιου.

Τα πιο συνηθισμένα τικ είναι, το άνοιγμα-κλείσιμο των ματιών, διάφοροι μορφασμοί του προσώπου,το "καθάρισμα" της φωνής (δήθεν σαν υπάρχει κάτι στο λαιμό), διάφορα "ρουθουνίσματα", σαν να υπάρχουν ρινικές εκκρίσεις, το ανασήκωμα των ωμων.

Η διάρκεια τους διαφέρει. Από λίγες εβδομάδες, εως αρκετούς μήνες.

Σχεδόν πάντα, υπάρχει έντονο στρες,που πυροδοτεί την εμφάνιση τους.

Ακόμα και αν υποχωρήσουν,πολύ συχνά, επανέρχονται για ασήμαντη αφορμή.

Είναι συχνότερο, στα αγόρια (3 ή 4 φορές περισσότερο). Μερικές φορές, αλλάζουν(αντι καθαρισμα λαιμου,εχουμε ανοιγοκλεισμα ματιων)

Είναι προφανες πως οι γονεις πανικοβαλλονται και αρχιζουν να χρησιμοποιούν κάθε τρόπο, για να πείσουν το παιδί να σταματήσει τις κινήσεις. Κάτι τετοιο όμως είναι μάταιο, και δυστυχώς αρκετές φορές επιδεινώνει την κατάσταση!

Το παιδί, όπως και στο τραύλισμα, δεν το κάνει εσκεμμένα! Αντίθετα η αγωνία μας, τα αγχώνει περισσότερο και μεγενθύνει το πρόβλημα.

Ίσως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε εκείνους τους στρεσογόνους παράγοντες που πυροδότησαν την έκρηξη.

Αν τα τικ, είναι εξαιρετικά έντονα τινάγματα, τότε πιθανώς ένας παιδονευρολόγος να χορηγήσει με προσοχή φαρμακευτική αγωγή.
* Ο Η/Υ σας και η προστασία των ματιών σας
  • * Ένας στους δύο (δηλαδή το 50%) φανατικούς χρήστες Η/Υ θα έχει πονοκεφάλους, θολή όραση και πόνους στον αυχένα και στους ώμους. 
  • * Τα στοιχεία δείχνουν πως 1 στους 3 (30%) των νέων (18 και άνω) αφιερώνει τουλάχιστον 5 ώρες μπροστά στην οθόνη. 
  • * Οι χρήστες Η/Υ δεν βλεφαρίζουν συχνά και αυτό έχει συνέπεια να ξηραίνονται τα μάτια τους.

Τι πρέπει να κάνουμε;
  • * Αν θέλουμε να γράψουμε για πολύ ώρα στον Η/Υ, χρησιμοποιούμε μεγάλη γραμματοσειρά και χωρίς φόντο (ο πιο φιλικός - για τα μάτια - συνδυασμός είναι, τα μαύρα γράμματα σε λευκό φόντο). 
  • * Προσέχουμε το φωτισμό του χώρου μας. Η κούραση των ματιών μας, έχει σχέση με το πολύ δυνατό φως, είτε αυτό είναι φυσικό (ο ήλιος) είτε τεχνητό (οι λάμπες). Επομένως όταν χρησιμοποιούμε Η/Υ ο φωτισμός του χώρου μας πρέπει να είναι ο μισός από αυτόν που υπάρχει στα κανονικά γραφεία. Δεν πρέπει να "χτυπάει" κατευθείαν την οθόνη αλλά να έρχεται είτε από πλάι είτε από το πάτωμα. 
  • * Προσπαθούμε - σαν οφθαλμική γυμναστική - να βλεφαρίζουμε συχνά. Κάθε 20 λεπτά βλεφαρίζουμε (ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρα μας) 10 φορές, ώστε να υγρανθούν τα μάτια μας. 
  • * ΤΈΛΟΣ. Βοηθήστε τα μάτια σας (να ξεκουραστούν) με τον μαγικό συνδυασμό 20-20-20, δηλαδή για κάθε 20 λεπτά απασχόλησης στον Η/Υ, κάντε διάλειμμα 20 δευτερολέπτων στην διάρκεια του οποίου διαλείμματος, ενώ κοιτάτε αντικείμενα που είναι μακρυά από 20 πόδια (μονάδα μέτρησης στην Αμερική - δηλαδή 6 μέτρα τουλάχιστον, στην πραγματικότητα το απέναντι μπαλκόνι).
* Το χτύπημα του κεφαλιού στο κρεβάτι σαν μια συνήθεια του μωρού
  • * Εμφανίζεται σε βρέφη 7-12 μηνών.
  • * Τα μικρά βρέφη χτυπάνε (με την θέλησή τους) το κεφαλάκι τους είτε στο στρώμα είτε στο κεφαλάρι του κρεβατιού.
  • * Σταματά αυτόματα γύρω στο δεύτερο με τρίτο έτος.
  • * Ανήκει στις λεγόμενες "τελετουργικές" κινήσεις ύπνου..
  • * Δεν μπορούμε να το αποτρέψουμε, απλά φροντίζουμε την αποφυγή ατυχήματος.
* ΈΦΗΒΟΙ - ήδη- από το δημοτικό! (το κείμενο που ακολουθεί στηρίχθηκε σε άρθρο της εφημερίδας ΝΕΑ)
Σαν ήβη εννοούμε τις σωματικές αλλαγές της εφηβείας που ξεκινούν μετά τα 8 χρόνια για τα κορίτσια και μετά τα 9 χρόνια για τα αγόρια. Το πρώτο σημάδι ήβης στα κορίτσια είναι συνήθως η ανάπτυξη των μαστών (80%), ωστόσο σε 20% των κοριτσιών η ήβη ξεκινάει με την ανάπτυξη τρίχωσης αλλά και μέσα από το σχολείο, ώστε να συνειδητοποιεί σε κάθε δεδομένη στιγμή τι του συμβαίνει και να υπερασπίζει το σώμα του αλλά και το δικαίωμα του να είναι "διαφορετικό".

Είναι πραγματικό γεγονός πως τα σημερινά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, μπαίνουν στη φάση της εφηβείας, 2 χρόνια νωρίτερα – συγκριτικά με τους γονείς τους, και 4 χρόνια συγκριτικά με τους παππούδες τους.

Το 1850 η μέση ηλικία έναρξης της εφηβείας στα κορίτσια (δηλαδή διόγκωση του στήθους και αρχή τριχοφυΐας στα γεννητικά τους όργανα) ήταν τα 16,5 χρόνια. 130 χρόνια μετά, (το 1980) τα 16,5 χρόνια έναρξης, έγιναν 12,5 χρόνια. Και τώρα πια, φτάσαμε στα 10 χρόνια. Αντίστοιχη μείωση παρατηρείται και στα αγόρια, απλά σε αυτά, η έναρξη της εφηβείας καθυστερεί 1 χρόνο σε σύγκριση με τα κορίτσια – δηλαδή στα 11 χρόνια.

Το βρετανικό εθνικό σύστημα υγείας, ονομάζει πρόωρη την εφηβεία, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ Ή ΤΗΣ ΤΡΙΧΟΦΥΙΑΣ ΣΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 6-8 ΕΤΩΝ.

Στη χώρα μας, δεν έχουμε ιδιαίτερες μελέτες για αυτό το θέμα. Μια από τις λίγες που έχουν γίνει, (από την Γ παιδιατρική κλινική του πανεπιστημίου Αθηνών) στα κορίτσια η ήβη (εφηβεία), αρχίζει στα 10 χρόνια, ενώ στα αγόρια στα 11.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Γιατί ωριμάζουν ορμονικά νωρίτερα τα παιδιά μας;

Οριστικές και σίγουρες απαντήσεις, σύμφωνα με τους βρετανούς επιστήμονες, δεν υπάρχουν. Απλά υποψιαζόμαστε το ρόλο πολλών παραγόντων με πρώτο απ’ όλα, τη βελτίωση της υγείας των κατοίκων της δυτικής κοινωνίας, που άρχισε στα τέλη του 19ου αιώνα. Κάποιοι ειδικοί, θεωρούν πως σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η παχυσαρκία στα παιδιά, μιας και προκαλεί αύξηση των γυναικείων ορμονών (οιστρογόνων) στα κορίτσια, που αυτές με τη σειρά τους, προκαλούν πρόωρη εμφάνιση του στήθους και της τριχοφυΐας στα γεννητικά όργανα. Βέβαια, κάποιοι άλλοι ενδοκρινολόγοι, αμφισβητούν αυτήν την ερμηνεία, μια και πρόωρη εφηβεία έχουν και πολλά αδύνατα παιδιά. Άλλοι παράγοντες που πιθανώς παίζουν ρόλο, είναι ο σύγχρονος – καταναλωτικός - τρόπος της ζωής μας, με την πολλή ζάχαρη, τα πολλά λύπη, την λιγοστή άσκηση που όλα αυτά διαταράσσουν το ορμονικό σύστημα των παιδιών.

Συνεπώς, έχουμε πολλές θεωρίες αλλά καμιά δεν έχει τεκμηριωθεί με ισχυρά επιχειρήματα.
Αντιμέτωποι με ένα τέτοιο φαινόμενο, οι περισσότεροι γονείς, αργούν να συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά τους, μπαίνουν στην κρίσιμη περίοδο της εφηβείας 2 ολόκληρα χρόνια από ότι οι ίδιοι στα νιάτα τους. Είτε διστάζουν να το παραδεχθούν, γιατί απλούστατα πρέπει να δεχθούν και να ερμηνεύσουν και τα γεγονότα που πιθανώς θα ακολουθήσουν.

Είναι πράγματι, πολύ δύσκολο για το κάθε γονιό, να δει το παιδί του να μπαίνει σωματικά και ψυχολογικά σε μια "νέα περίοδο", ήδη στην Ε' δημοτικού. Ωστόσο, αυτό πλέον είναι ένα ενδεχόμενο! Γενικά, στα κορίτσια είναι πιο εύκολο να πάρουν τα "πρώτα μηνύματα" των επερχόμενων αλλαγών, μιας και βλέπουν το στήθος τους να μεγαλώνει. Στα αγόρια όμως, που οι πρώτη διαφοροποίηση είναι μια "βραχνάδα" στη φωνή, πρέπει να έχουν προσοχή για τις διακυμάνσεις είτε στη συμπεριφορά τους είτε στη ψυχική διάθεση τους είτε - αν και σπανιότερα - σε μια ανεξέλεγκτη επιθετικότητα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, καλό θα είναι οι γονείς να ξέρουν, πως ειδικά με τα αγόρια, η συζήτηση για την επερχόμενη εφηβεία, μπορεί να είναι αρκετά ως και πολύ δύσκολη, διότι μπορεί να είναι "ψηλά και να μοιάζουν μεγάλα" αλλά από ψυχολογικής πλευράς, πολύ δύσκολα μπορούν να αντιληφθούν και να νιώσουν ότι θα ακούσουν – είτε από τους γονείς τους είτε από τους άλλους. Αν και δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, οι ειδικοί – παιδοψυχολόγοι και παιδοενδοκρινολόγοι - προτείνουν ότι πρέπει να μιλήσουμε στα παιδιά για την εφηβεία και τις επερχόμενες σωματικές και ψυχολογικές αλλαγές, πριν αυτή φτάσει! Ισχυρίζονται, πως μια τέτοια ηλικία είναι γύρω στα 8 χρόνια όταν τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν χωρίς να αισθάνονται άβολα από τα λόγια μας.

Η συμβουλή βρετανών παιδοψυχολόγων προς τους γονείς, είναι να κάνουν σύντομες (χωρίς πολλά περιττά λόγια) συζητήσεις με τα παιδιά τους, εξηγώντας τους με απλά λόγια τις επερχόμενες αλλαγές στο σώμα τους.
* Μεγαλώνοντας δίγλωσσα παιδιά
(Λία Παλαιολόγου - Λογοθεραπεύτρια - Αθήνα)
Με τον όρο Διγλωσσία εννοούμε την παράλληλη κατάκτηση δύο γλωσσών στα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού, μεταξύ 0 και 5 ετών.

Αυτό που πρέπει να ξέρουν οι γονείς των δίγλωσσων παιδιών είναι ότι η διγλωσσία δεν προκαλεί σύγχυση στο παιδί. Έρευνες που συνέκριναν μονόγλωσσα και δίγλωσσα παιδιά σε διάφορες ηλικίες, επιβεβαίωσαν ότι τα δίγλωσσα παιδιά δεν υστερούν σε τίποτε από αυτά που έχουν εκτεθεί σε μία μόνο γλώσσα. Τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά ο λόγος και στις δύο κατηγορίες παιδιών εξελίσσεται με παρόμοιο ρυθμό. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η ανάπτυξη των δύο γλωσσών δεν είναι συνήθως ταυτόχρονη και είναι σπάνιο να έχουμε το ίδιο ακριβώς επίπεδο ικανότητας και στις δύο γλώσσες.

Εξάλλου, αν ένα παιδί μεγαλώνει στην Ελλάδα με πατέρα Έλληνα και μητέρα Γαλίδα και πηγαίνει σε ελληνικό σχολείο, είναι φυσικό να μιλάει καλύτερα την ελληνική γλώσσα. Στην περίπτωση βέβαια που και οι δυο γονείς είναι ξένοι, για παράδειγμα Έλληνες που ζουν στην Αγγλία, είναι φυσικό να μιλάνε με το παιδί στη μητρική τους γλώσσα, τα ελληνικά.

Ταυτόχρονα όμως είναι σημαντικό το παιδί να έχει από νωρίς επαφή και με την δεύτερη γλώσσα, τα αγγλικά, αφού ζει στην συγκεκριμένη χώρα. Έτσι λοιπόν μπορείτε να το στείλετε από μικρή ηλικία στον Παιδικό Σταθμό ή να φροντίσετε να ακούει την δεύτερη γλώσσα και στο σπίτι, για να αποκτήσει νωρίς την επαφή και με τις δύο γλώσσες Αρκετά συχνά οι γονείς πιστεύουν ότι η έκθεση των παιδιών σε ένα δίγλωσσο περιβάλλον μπορεί να προκαλέσει στο παιδί προβλήματα λόγου και ομιλίας. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί διαταραχές λόγου εμφανίζονται στα παιδιά ανεξάρτητα από το αν αυτά μεγαλώνουν ως μονόγλωσσα ή δίγλωσσα άτομα. Ωστόσο, στην περίπτωση που διαπιστώνεται στο παιδί μια διαταραχή λόγου ή μια γλωσσική ανωριμότητα, η διγλωσσία θα πρέπει να αποθαρρύνεται. Στην περίπτωση αυτή, στόχος θα πρέπει να είναι η επαρκής κατάκτηση της μίας γλώσσας αρχικά και στη συνέχεια η έκθεσή του και στη δεύτερη γλώσσα.

Αυτό που είναι ίσως πιο σημαντικό να γνωρίζουν οι γονείς που μεγαλώνουν ένα δίγλωσσο παιδί είναι ότι ο κάθε γονέας θα πρέπει να μιλά στο παιδί στην μητρική του γλώσσα, την οποία κατέχει και χειρίζεται πολύ καλά. Οι δε γονείς θα πρέπει να επιλέξουν να επικοινωνούν μεταξύ τους σε όποια γλώσσα επιθυμούν, αλλά να είναι πάντα η ίδια. Συχνά οι γονείς μπορεί να ανησυχήσουν γιατί το παιδί μπορεί να μπερδεύει τις δύο γλώσσες πχ. «Μαμά where is το παντελόνι μου;». Το φαινόμενο αυτό όμως είναι κάτι που παρατηρείται στα περισσότερα παιδιά που μεγαλώνουν με δύο ή περισσότερες γλώσσες και ειδικά στα πρώτα χρόνια της εκμάθησης. Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά είναι εντυπωσιακό να παρατηρήσει κανείς την ευκολία με την οποία προσαρμόζονται στην κάθε γλώσσα και απευθύνονται έτσι στον κάθε γονέα χρησιμοποιόντας την αντίστοιχη γλώσσα.

Τέλος αυτό που θα πρέπει να έχετε στο νου σας είναι ότι η εκμάθηση μιας ή περισσότερων γλωσσών δεν πρέπει να γίνεται υπό τη μορφή μαθήματος. Πείτε στο παιδί σας τραγουδάκια, διαβάστε παραμύθια, πάιξτε παιχνίδια πχ. “Simon Says”. Το παιδί μαθαίνει γρήγορα μέσω της καθημερινής ρουτίνας μέσα από μια φυσική διαδικασία. Δείξτε υπομονή και επιμονή και κυρίως χαρείτε τον ρόλο σας, αυτό του μπαμπά και της μαμάς. Να είστε αυθόρμητοι και δημιουργικοί!

Λία Παλαιολόγου - Λογοθεραπεύτρια - Αθήνα
* ΠΑΡΑΞΕΝΟ - αλλά αληθινό: η επαφή - από πολύ νωρίς - ενός παιδιού με γάτες ή σκύλους κάνει καλό στην υγεία του
Ιατρικό άρθρο του σοβαρότατου παιδιατρικού περιοδικού "Pediatrics", Ιουλίου 2012, δημοσιεύει μελέτη που έγινε στη Φινλανδία σε 400 παιδιά σχετικά με τις λοιμώξεις τους- ενώ είχαν στο σπίτι τους σκύλο ή γάτα.

Διαπιστώθηκε πως αν και οι λοιμώξεις του αναπνευστικού (βρογχίτιδες, βρογχιολίτιδες, βρογχοπνευμονίες) ήταν πολύ συχνές τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, όσα παιδιά είχαν επαφή με κατοικίδια ζώα αργότερα, οι λοιμώξεις λιγόστευαν πάρα πολύ (ειδικά οι ωτίτιδες) και τελικά χρειάστηκαν πολλή λιγότερη αντιβίωση.

Η επαφή με κατοικίδια γάτα βοηθούσε μεν, αλλά όχι τόσο καλά όσο η επαφή με σκύλο. Έτσι, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα, πως η επαφή με κατοικίδια ζώα όχι μόνο δεν κάνει κακό, αλλά (μετά από μια προσωρινή επιβάρυνση - για λίγους μήνες- επέρχεται μια χρήσιμη ωρίμανση του ανοσολογικού συστήματος του μικρού παιδιού, με αποτέλεσμα μικρότερης διάρκειας λοιμώξεις.
* Το παιχνίδι με το πλυντήριο αποδείχτηκε μοιραίο
Ο Ολι Χεμπ ήταν 21 μηνών. Του άρεσε να βοηθάει τη μαμά του στο πλύσιμο των ρούχων. Ετσι έκανε κι ένα πρωινό του περασμένου Μαρτίου. Σκαρφαλωμένος σ' ένα μεγάλο κουτί αποθήκευσης, ο Ολι έριχνε τα ρούχα στον κάδο του πλυντηρίου. Η μαμά του ξεφύλλιζε ένα περιοδικό. Μέχρι που αντιλήφθηκε πως ο Ολι δεν ήταν κοντά της. «Γυρνούσα στο σπίτι, τον φώναζα, αλλά δεν μπορούσα να τον βρω πουθενά. Μετά έβαλα τα χέρια μου στο πλυντήριο και αισθάνθηκα το σωματάκι του. Η χειρότερη μέρα της ζωής μου», λέει η Τίφανι Χεμπ στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο KLS. «Δεν μπορούσα να τον βγάλω. Είχε κολλήσει. Ετσι, τράβηξα το κεφάλι του πάνω από το νερό. Δεν είχε σφυγμό, η καρδιά του δεν χτυπούσε, δεν ανέπνεε». Τη βοήθησε ένας γείτονας και μία ώρα μετά, η καρδιά του Ολι χτυπούσε ξανά: μπήκε σε μηχανική υποστήριξη για 24 ώρες σε νοσοκομείο του Ορεγκον. Μετά, η οικογένειά του αποφάσισε να τον αφήσει να «φύγει». Η Χεμπ δεν μπορούσε να διανοηθεί πως το πλυντήριο θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισε να μιλήσει δημοσίως. Το διάστημα 2005-2009 δύο παιδιά κάτω των πέντε ετών πέθαναν σε πλυντήρια ρούχων.

[πηγή]

* Παιδί και αθλητισμός! Ποτέ ξεκινάμε τα διάφορα σπορ
Σήμερα, όλο και περισσότεροι γονείς, συνειδητοποιούν, πόσο πολύ βοηθά το παιδί τους η συχνή ενασχόλησή του με τον αθλητισμό. Δυστυχώς, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μας έχει απομακρύνει από τη φύση, και τα παιδιά μας, εκτός από τις ατέλειωτες ώρες διαβάσματος έχουν μπροστά τους τις τσιμεντουπόλεις.

Επομένως, η άθληση ενός παιδιού, είναι κάτι που μπορεί να υποκαταστήσει το "χαμένο" παιχνίδι, στην ανύπαρκτη πλέον γειτονιά. Θα ήταν καλό, πριν από την έναρξη κάποιου σπορ, να έχουμε στο νου μας και τα κατάλληλα χρονικά πλαίσια έναρξης. Έτσι , μπορούμε από τα 4-5 χρόνια να αφήσουμε το παιδί μας να κολυμπά στην πισίνα.

Από την ίδια ηλικία (4-5 χρόνια) μπορούν να ξεκινήσουν χορό, ρυθμική και ενόργανη γυμναστική. Με το σκι, λίγο αργότερα, περίπου στα 5-6 χρόνια.

Η ενασχόληση με το στίβο, θέλει μεγαλύτερη προσοχή, λόγω της έντονης καταπόνησης των αρθρώσεων, και πρέπει να ξεκινά μετά τα 10 χρόνια. Με το αγαπημένο σε πολλά παιδιά μπάσκετ μπορούν να ασχοληθούν μετά τα 7 τους χρόνια. Επίσης, σε αυτή την ηλικία (7 χρονών) το παιδί, μπορεί να ξεκινήσει τένις. Τέλος, για το ποδόσφαιρο και τις πολεμικές τέχνες, καλό θα είναι το παιδί, να πλησιάζει τα 9-10 χρόνια, ώστε και συντονισμό κινήσεων να έχει και την προαπαιτούμενη αντοχή.
* Το παιδι, που βαζει τα χερια στα ΓΕΝΝΗΤΙΚΑ του ΟΡΓΑΝΑ
Οι λόγοι που ένα παιδί, ακουμπάει, συνεχώς τα γεννητικά του όργανα είναι αρκετοί.
Καταρχήν δείτε προσεκτικά για τοπικές κοκκινίλες-αν και κοκκινίλα μπορεί να υπάρχει και μετά τους "πιθανούς" αυνανισμούς...

Δείτε αν ξύνει και τον "ποπο" της γιατί μπορεί να υπάρχουν "σκουληκάκια" που περνάν και μπροστά, στο αιδείο. Αυτά (τα σκουληκάκια) θα τα ανακαλύψετε - σκαλίζοντας με ένα σπίρτο τα "κακά" της. Αν υπάρχουν - οπότε λόγω φαγούρας, το παιδί σας, "πιάνει μπροστά", είναι μικρές άσπρες τριχούλες που κινούνται.

Αν δεν βρείτε κάτι - που είναι το πιο πιθανό, τότε βάζει τα χέρια μπροστά - στο αιδοίο της, λόγου της "ευχαρίστησης". Πολυ πιθανών-εδώ και καιρό, να ανακαλύψε την ικανοποίηση του αυνανισμού.

Είναι κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο. Αρκεί να γίνεται διακριτικά και με μέτρο. Εφόσον έχει τα χέρια εκεί....αφήστε την για να δείτε...μέχρι που θα προχωρήσει...Αν ωντος χαιδεύτερ, δεν χρειάζονται, υστερίες και ούτε απειλές. Όμως - η μεγάλη συχνότητα, είναι μια προειδοποίηση...

Ένα παιδιακή, με μεγάλο "άγχος" είτε λόγω γέννησης αδελφού, είτε λόγω αλλαγής σπιτιού, η απώλειας αγαπημένου συγγενούς (ππαπου-γιαγιάς), είτε ενδοοικογενειακών συγκρούσεων - καταφεύγει στην "εκτόνωση" των αλλεπάλληλων αυνανισμων. Στη μια τέτοια περίπτωση - πρέπει πολύ γρήγορα να φτάσετε στην "αλήθεια" - όσο σκληρή και αν είναι, και να επιλύσετε το αρχικό πρόβλημα.

Παρόμοιες σκέψεις κάνουμε και για τα αγοριάκια - αν και είναι αδυνάτων "σκουληκάκια" να μπουν στο πέος. Απλά στα αγοράκια, η τοπική φαγούρα, τα "αναστατώνει" αρχικά, και σύντομα (ίσως συμπτωματικά) ανακαλύπτουν και αλλά.
* Ναι στην ενθάρρυνση. Όχι στην τιμωρία
Η πορεία του παιδιού με σχολική φοβία συνήθως εξελίσσεται καλά, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει πλήρης επανένταξη του στο σχολείο, πάντα όμως με την ψυχική υποστήριξη και τη συμπαράσταση της οικογένειας. Μην ξεχνάτε πόσο σημαντικό είναι για κάθε παιδί να το ενθαρρύνετε για τις πράξεις του και να του χαρίζετε τον έπαινο όταν το δικαιούται. Ο μικρός σας μπόμπιρας χρειάζεται την κατανόηση ας, ακόμα και αν σας παρουσιάζει κάποιο φανταστικό πρόβλημα. Η έλλειψη κατανόησης και επαφής με το παιδί σας, δυσκολεύει κάθε καλή διάθεση και προσπαθεί για σωστή ανατροφή και εκπαίδευση. Προσοχή , όμως! Σε καμία περίπτωση το παιδί δεν πρέπει να σταματήσει το σχολείο ακόμα και αν "υποδύεται" τον άρρωστο. Πρέπει να καταλάβει ότι οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει, έχει τη λύση του, αφού μπορεί να σας έχει συμπαραστάτες σε κάθε δύσκολη στιγμή. Ακόμα, να συνειδητοποιήσει ότι όλοι έχουν κάποιες υποχρεώσεις, συχνά όχι και τόσο ευχάριστες. Καλό λοιπόν θα ήταν το παιδί πριν χρειαστεί να μένει στον παιδικό σταθμό, να πηγαίνει στην αρχή λίγες μόνο ώρες, έτσι ώστε να έρχεται σιγά-σιγά σε επαφή με τα άλλα παιδιά και το περιβάλλον. Έτσι, θα αρχίσει να προσαρμόζεται στον καινούριο χώρο. Αν πράγματα, από την πρώτη στιγμή το παιδί σας νέσει ασφάλεια στο "ξένο" περιβάλλον θα δείτε πόσο ομαλά θα προσαρμοστεί στη μικρή σχολική κοινωνία.
* Η κατάθλιψη χτύπησε και τα παιδιά
Όχι μόνο οι ενήλικοι που έχουν την ευθύνη των οικονομικών, αλλά και τα παιδιά παρουσιάζουν αυξημένα συμπτώματα κατάθλιψης. Μάλιστα είναι τόσο έντονα ώστε τα παιδιά με ψυχοσωματικά προβλήματα που νοσηλεύονται τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αυξηθεί 15%. Την ίδια στιγμή οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι αυτοκτονίες ενηλίκων θα αυξηθούν επιπλέον - η αύξηση σε σύγκριση με το 2008, προ της κρίσης, είναι ήδη 22% και αναμένεται να φθάσει στο 27%, πάντα σε σύγκριση με το 2008.

Τα πιο συχνά συμπτώματα στα παιδιά που ωθούν τους γονείς να επισκεφθούν το νοσοκομείο είναι ο έντονος πονοκέφαλος, καθώς και οι έντονοι και επίμονοι πόνοι στην κοιλιά, στα χέρια και στα πόδια. «Από τις εξετάσεις στις οποίες υποβάλλονται προκύπτει ότι οι πόνοι δεν οφείλονται σε κάποιο νόσημα. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο παράγοντας είναι ψυχογενής», εξηγεί ο Ελευθέριος Λύκουρας, καθηγητής, διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Αττικόν.

Σύμφωνα με μελέτη που παρουσιάστηκε, «και τα παιδιά έχουν άμεση σχέση με τα οικονομικά του σπιτιού», καθώς το 67% όσων διαμένουν στην επαρχία και το 75% όσων διαμένουν στις πόλεις διαπραγματεύονται με τους γονείς το χαρτζιλίκι. Παράλληλα, όταν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην οικογένεια, γίνονται εντονότερα τις περιόδους οικονομικής κρίσης. «Επιπλέον, γυναίκες χωρισμένες και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου εμφανίζουν συχνότερα κατάθλιψη», λέει ο κ. Λύκουρας. Την κατάσταση δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με τους ειδικούς, η μείωση των ψυχιατρικών κλινικών στα μεγάλα νοσοκομεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο Αττικόν και στο Αιγινήτειο έχουν συρρικνωθεί οι μονάδες νοσηλείας.

[πηγή]
* Τα παχύσαρκα κορίτσια παίρνουν χαμηλότερους βαθμούς κατά την εφηβεία τους
Η παχυσαρκία στα κορίτσια συσχετίζεται με χαμηλότερες σχολικές επιδόσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας τους, σε σχέση με τις συνομίληκές τους που έχουν κανονικό βάρος, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα. Πρόκειται για την μεγαλύτερη μελέτη που έχει γίνει μέχρι σήμερα πάνω στη σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και επιδόσεων των εφήβων στο σχολείο.

Οι ερευνητές από τα Πανεπιστήμια Στραθκλάιντ, Νταντί και Μπρίστολ, με επικεφαλής τον καθηγητή Τζον Ράιλι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνές περιοδικό για θέματα παχυσαρκίας "International Journal of Obesity", ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 6.000 παιδιά, συσχετίζοντας τους βαθμούς τους στο σχολείο με το βάρος τους στις ηλικίες των 11, 13 και 16 ετών. Από το σύνολο των παιδιών, το 72% είχαν φυσιολογικό για την ηλικία τους βάρος (με βάση το δείκτη σωματικής μάζας), το 13% ήσαν υπέρβαρα και το 15% παχύσαρκα.

Η ανάλυση έδειξε ότι τα παχύσαρκα κορίτσια ως ομάδα (δηλαδή κατά μέσο όρο) συστηματικά από τα 11 έως τα 16 χρόνια τους εμφάνιζαν χειρότερες σχολικές επιδόσεις σε σχέση με τις συμμαθήτριές τους με κανονικό βάρος. Η σχέση ανάμεσα στην παχυσαρκία και στις σχολικές επιδόσεις όμως δεν ήταν το ίδιο ξεκάθαρη στα αγόρια με παραπανίσια κιλά.

Οι χειρότερες επιδόσεις των παχύσαρκων κοριτσιών αφορούσαν όλα τα βασικά μαθήματα (γλώσσα – λογοτεχνία, μαθηματικά, θετικών επιστημών) και, κατά μέσο όρο, αντιστοιχούσαν σε επίπεδο βαθμολογίας “D” έναντι για "C".

Μια από τις ερευνήτριες, η καθηγήτρια ψυχολογίας Τζόσι Μπουθ, τόνισε ότι «υπάρχει μια σαφής τάση που δείχνει ότι τα παχύσαρκα κορίτσια, στη διάρκεια όλης της εφηβείας τους, τα πάνε χειρότερα στο σχολείο από τους συνομηλίκους τους με υγιές βάρος».

Ο Ράιλι δήλωσε ότι περαιτέρω έρευνα απαιτείται, ώστε να διαπιστωθεί για ποιό λόγο η παχυσαρκία συσχετίζεται αρνητικά με τις σχολικές επιδόσεις ιδίως των κοριτσιών, όμως επεσήμανε ότι μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί θα πρέπει να έχουν επίγνωση για το πρόβλημα.

Επισημαίνεται ότι η έρευνα διαπίστωσε απλώς μια συσχέτιση μεταξύ παχυσαρκίας – βαθμών και όχι μια σχέση αιτίας – αποτελέσματος, καθώς επίσης ότι η σχέση αυτή δεν ισχύει κατ’ ανάγκη για όλα τα παχύσαρκα κορίτσια. Τέλος, διευκρινίζεται ότι ο δείκτης σωματικής μάζας (το βάρος σε κιλά δια του τετραγώνου του ύψους σε μέτρα) θεωρείται φυσιολογικό κάτω του 25, ενώ δείχνει υπέρβαρο άτομο μεταξύ 25 – 30 και παχύσαρκο άνω του 30.

[πηγή]
* Στον ψυχολόγο μπορεί να στείλει έναν έφηβο μια μετακόμιση
Οι μετακομίσεις μιας οικογένειας σε άλλη περιοχή, λόγω αλλαγής κατοικίας, αποτελούν παράγοντα αυξημένου κινδύνου για την ψυχική υγεία των παιδιών, ιδίως των εφήβων, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ψυχίατρο Τζέφρι Μίλεγκαν του Ιατρικού Κέντρου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στην Καλιφόρνια ,ανέλυσαν ιατρικά αρχεία άνω του μισού εκατομμυρίου παιδιών ηλικίας έξι έως 17 ετών, διαπιστώνοντας ότι οι πιθανότητες ένα παιδί να προσφύγει σε γιατρό λόγω ψυχολογικών προβλημάτων είναι έως 20% μεγαλύτερη μετά από μία οικογενειακή μετακόμιση, κάτι που συμβαίνει συχνά σε περιπτώσεις που οι γονείς είναι στρατιωτικοί.

Η ανάλυση έδειξε ότι το σοβαρότερο πρόβλημα έχουν τα παιδιά στην εφηβική ηλικία (12 έως 17 ετών), στα οποία είναι αυξημένη κατά 19% έως 20% η πιθανότητα να επισκεφθούν ψυχολόγο ή ψυχίατρο μέσα το επόμενο έτος μετά την μετακόμιση, ενώ ο κίνδυνος είναι πολύ χαμηλότερος (γύρω στο 3%) για τα μικρότερα παιδιά ηλικίας έξι έως 11 ετών.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μετακόμιση επηρεάζει αρνητικά κυρίως τους εφήβους, επειδή βρίσκονται σε μια κρίσιμη ηλικία που αναζητούν την ένταξή τους σε μία ομάδα, ώστε να διαμορφώσουν μια δική τους ταυτότητα, έξω από την οικογένειά τους. Όταν οι παρέες στο σχολείο και στη γειτονιά διακόπτονται λόγω της μετακόμισης, τότε μπορεί ο έφηβος να εμφανίσει ψυχικά προβλήματα, που απαιτούν ιατρική βοήθεια.

Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι έχει μεγάλη σημασία η κατάλληλη προετοιμασία των εφήβων πριν από μια μελλοντική μετακόμιση, ώστε να νιώσουν πιο έτοιμοι από ψυχολογική πλευρά για τις αλλαγές στη ζωή τους. «Η αλλαγή δημιουργεί στρες και οι γονείς οφείλουν να μιλήσουν στα παιδιά τους για την επερχόμενη μεταβατική περίοδο», όπως αναφέρουν.

[πηγή = Ναυτεμπορική]
* Πραγματικό σύνδρομο που οφείλεται στα γονίδια η νυχτερινή λαιμαργία
Οι άνθρωποι οι οποίοι ξυπνάνε μέσα στη νύχτα λόγω λαιμαργίας πάσχουν από ένα πραγματικό σύνδρομο, το οποίο πιθανώς οφείλεται στα γονίδιά τους, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σατσιντανάντα Πάντα του Ινστιτούτου Salk της Καλιφόρνια, πραγματοποίησαν πειράματα με ποντίκια και διαπίστωσαν ότι όταν είναι ελαττωματικά τα γονίδια τα οποία συγχρονίζουν την όρεξη με τον ύπνο, τότε προκύπτει μια διαταραχή, που οδηγεί σε αλλαγή των ωρών φαγητού, σε υπερκατανάλωση τροφής και σε παχυσαρκία.

Περίπου το 1% έως 2% των ανθρώπων εκτιμάται ότι έχει την συνήθεια να ξυπνάει για να φάει τη νύχτα.

Πρόσφατα το σύνδρομο ταξινομήθηκε επίσημα ως διαταραχή διατροφής, αλλά η αιτία του παραμένει άγνωστη, αν και η νέα μελέτη δίνει μια πιθανή βιολογική εξήγηση. Επειδή κανείς συνήθως τρώει ό,τι βρει μπροστά του, η νυχτερινή διατροφή του τείνει να είναι ανθυγιεινή, με πολλές θερμίδες και έτσι να οδηγεί σε παραπανίσια κιλά.

Οι ερευνητές τροποποίησαν γενετικά τα πειραματόζωα, ώστε να φέρουν ένα γονίδιο ανθρώπινου βιολογικού «ρολογιού».

Όταν, στη συνέχεια, πάλι τεχνηέντως οι επιστήμονες έκαναν αυτό το γονίδιο να «σιγάσει», τα ποντίκια απο συγχρονίστηκαν και άρχισαν να τρώνε την ώρα που κανονικά θα έπρεπε να κοιμούνται.

Εξάλλου η σκόπιμη μετάλλαξη σε ένα άλλο γονίδιο του βιολογικού «ρολογιού», το οποίο εμπλέκεται στις διαταραχές ύπνου, έκανε τα ποντίκια να κοιμούνται περισσότερο από το φυσιολογικό.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα εν λόγω γονίδια συνεργάζονται για να διατηρούν τον ύπνο και το φαγητό στον σωστό συγχρονισμό. Όταν όμως δυσλειτουργούν, τότε απορρυθμίζεται η όρεξη και η διατροφή, καθώς και ο ύπνος.

«Εδώ και πολύ καιρό οι άνθρωποι υποβάθμιζαν το σύνδρομο νυχτερινής διατροφής ως μη πραγματικό», επεσήμανε ο Πάντα και τόνισε ότι η νέα μελέτη ανοίγει πλέον ένα νέο πεδίο ερευνών σχετικά με τον τρόπο που ρυθμίζεται στον οργανισμό ο κύκλος ύπνου-φαγητού.

[πηγή = naftemporiki.gr]

Δείτε τα ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΆ sites
Που δημοσιεύουν ΆΡΘΡΑ ΜΑΣ
κάντε ΚΛΙΚ! Σε καθένα Ξεχωριστά

In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player
Joomla! Slideshow

Εφημερεύοντα Φαρμακεία σε όλη την Ελλάδα

Εφημερεύοντα Νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα

Διεύθυνση Ιατρείου

 

Φιλιππουπόλεως 74 Αμπελόκηποι, Θεσσαλονίκη, T.K 56121
 2310 725520
 6944374370
 kostaskomm@gmail.com
 Οδηγίες για να βρείτε το ιατρείο Κάντε κλικ εδώ ή στην εικόνα

Pediatros, Paidiatros, Παιδίατρος Θεσσαλονίκης , πεδίατρος, παιδί - όπως και αν το "γράψετε" εύκολα θα μας βρείτε.

 

 

Κατεβάστε το πρόγραμμα μας